برمش

اول مهر برای همه دانش‌آموزان روز شادی نیست؛ برای بسیاری از کودکان بلوچ، روز یادآوری محرومیت‌هاست

برمش/ امروز چهارشنبه اول مهر ماه ۱۴۰۵، میلیون‌ها دانش‌آموز در سراسر ایران راهی مدرسه می‌شوند؛ اما آغاز سال تحصیلی برای همه با شادی و هیجان همراه نیست. برای بسیاری از دانش‌آموزان بلوچ، اول مهر می‌تواند آغاز دوباره سالی از تبعیض، محرومیت و دشواری باشد.

کودک بلوچ از همان نخستین سال‌های مدرسه با نظام آموزشی‌ای روبه‌رو می‌شود که زبان مادری او در آن جایی ندارد. کودکی که در خانه به زبان بلوچی سخن می‌گوید، باید آموزش را به زبانی دنبال کند که زبان مادری‌اش نیست و در این مسیر، به‌جای آنکه زبان و فرهنگ خود را در مدرسه ببیند و بیاموزد، با فشار برای کنار گذاشتن زبان مادری و سازگار شدن با یک نظام آموزشی غیرهم‌زبان مواجه است.

برای بسیاری از خانواده‌های بلوچ، حتی تهیه ابتدایی‌ترین نیازهای مدرسه نیز آسان نیست. کودکانی هستند که توان خرید کیف، دفتر، نوشت‌افزار، لباس فرم یا کفش مدرسه را ندارند. برخی کودکان نیز به دلیل نداشتن شناسنامه و مشکلات مربوط به ثبت هویت، از حق تحصیل محروم می‌شوند. در برخی مناطق، مدرسه و معلم کافی وجود ندارد و دانش‌آموزان برای رسیدن به مدرسه ناچارند مسافت‌های طولانی را پیاده طی کنند؛ در مواردی حتی از خودروهای سوخت‌بر برای رفت‌وآمد به مدرسه استفاده می‌کنند.

در بسیاری از شهرها و روستاهای بلوچستان نیز کمبود یا نبود مدرسه، کلاس‌های نامناسب، کمبود معلم و امکانات آموزشی، مسیر تحصیل را برای کودکان دشوار کرده است. برای کودکی که باید ده‌ها کیلومتر راه برود تا به مدرسه برسد یا خانواده‌ای که توان خرید یک جفت کفش و چند دفتر را ندارد، اول مهر نمی‌تواند صرفاً یک جشن و آغاز دوباره مدرسه باشد.

اول مهر زمانی می‌تواند برای همه روز شادی باشد که هیچ کودکی به دلیل فقر، نداشتن شناسنامه، نبود مدرسه و معلم، فاصله جغرافیایی یا محرومیت از آموزش به زبان مادری‌اش، از حق برابر برای تحصیل محروم نباشد.

برای بسیاری از کودکان بلوچ، اول مهر نه فقط آغاز سال تحصیلی، بلکه یادآور سال‌ها محرومیتی است که هنوز پایان نیافته است.

#برمش_صدای_زنان_بلوچستان

Bramsh-Balochistan woman’s voice

تلاش برای دستیابی به برابری جنسیتی و رفع هر گونه تبعیض و پیشبرد فعالیتها بر بنیاد حقوق بشر سازمان ملل میتوانید از طریق لینک های زیر با بِرَمْش همراه باشید:

وبسایت برمش :
www.Bramsh.org
Instagram:
https://www.instagram.com/bramsh_org
Telegram:
https://t.me/bramshbalochistan

جمهوری اسلامی ایران؛ حکومتی که می‌خواهد همه را به جاسوسانی علیه یکدیگر تبدیل کند

برمش/ جمهوری اسلامی ایران در کنار دعوت از ایرانیان خارج از کشور برای بازگشت، سازوکارهای امنیتی برای شناسایی و جمع‌آوری اطلاعات درباره مخالفان و منتقدان ایجاد کرده است؛ رویکردی که نشان می‌دهد حکومت حتی زندگی ایرانیان خارج از کشور را نیز از دریچه امنیتی دنبال می‌کند.

در سامانه‌ای با عنوان «علاج»، از کاربران خواسته شده اطلاعات افرادی را که حکومت آنان را «ضدوطن»، «خائن» یا «تجزیه‌طلب» می‌خواند، گزارش کنند. این اطلاعات می‌تواند شامل محل اقامت، شغل، حساب‌های شبکه‌های اجتماعی، وضعیت خانوادگی و مشخصات بستگان افراد باشد.

این در حالی است که مقام‌های جمهوری اسلامی ایران از بازگشت ایرانیان خارج از کشور سخن می‌گویند، اما همزمان منتقدان و مخالفان را با ادبیات امنیتی هدف قرار می‌دهند. جمهوری اسلامی ایران با ایجاد چنین سازوکارهایی، بالقوه می‌خواهد همه را به ابزار نظارت و جاسوسی علیه یکدیگر تبدیل کند؛ رژیمی که با تشویق مردم به گزارش‌دادن درباره یکدیگر، فرهنگ خبرچینی، سوءظن و بی‌اعتمادی را به بخشی از زندگی اجتماعی تبدیل می‌کند.

#برمش_صدای_زنان_بلوچستان

Bramsh-Balochistan woman’s voice

تلاش برای دستیابی به برابری جنسیتی و رفع هر گونه تبعیض و پیشبرد فعالیتها بر بنیاد حقوق بشر سازمان ملل میتوانید از طریق لینک های زیر با بِرَمْش همراه باشید:

وبسایت برمش :
www.Bramsh.org
Instagram:
https://www.instagram.com/bramsh_org
Telegram:
https://t.me/bramshbalochistan

مصاحبه با یک فاحشه از اسلام آباد

یک زن پیش از فاحشگی چه مراحلی را طی می‌کند؟

✍️ محمد ریگی

برای نوشتن در این مورد، دوستی از اسلام‌آباد قرار ملاقاتی با یک فاحشه برایم ترتیب داد. من از لیاح به اسلام‌آباد سفر کردم و دوستم مرا به منطقه‌ای پرجمعیت برد. پس از گذر از کوچه‌های باریک و کم‌نور، جلوی خانه‌ای ایستادیم و در زدیم.

زنی زیبا در را باز و مودبانه به ما سلام کرد، درست مثل یک فاحشه سنتی اهل لکنو. دوستم مرا همانجا گذاشت و رفت

فاحشه مرا به درون برد و اشاره کرد روی مبل بنشینم. خودش هم روی مبل روبرویی نشست. از گوشه چشمم به او نگاه کردم. او به طرز خیره کننده ای زیبا بود.

در حالیکه لیوانی آب به من می‌داد، گفت:
«آقا دوستتان گفت شما نویسنده اید»

با غروری فروتنانه پاسخ دادم:
«خب… من فقط تلاش می‌کنم کلمات شکسته را کنار هم بچینم»

در حالیکه مستقیم به چشمانم نگاه می‌کرد پرسید:
«چرا این همه راه از لیه به اسلام‌آباد سفر کردی تا درباره یک فاحشه بنویسی؟ می‌توانستی صدها فاحشه را هم در لیه پیدا کنی»

با خشم به او خیره شدم.
پیشاز آنکه بتوانم پاسخی دهم، پُک بلندی از سیگارش زد و در حالیکه حلقه‌ای از دود بی‌نقص را از لب‌های زیبایش فوت می‌کرد گفت:
«آقا به نظر من شما یک نویسنده‌ دست دوم هستید،
یک نویسنده‌ واقعی با دقت به اتفاقات اطرافش نگاه می‌کند»

سخنان او عرق بر پیشانی‌ام نشاند اما از سخنان حکیمانه و روشنگرانه‌اش شوکه شده بودم.
همین‌طور که سخن می گفت، گونه‌هایش از خشم سرخ شده بود. جرعه‌ای آب نوشید و ادامه داد:

«آقا در این جامعه، قاضی عدالت را می‌فروشد ولی فقط زنی که بدنش را می‌فروشد تحقیر می شود
سیاستمداران وجدان خود را می‌فروشند ولی شما آنها را رهبر می‌نامید.
اما تجارت بدن یک فاحشه درمانده، قلب شما را جریحه‌دار می‌کند»

«پزشکان اینجا از مرگ سود می‌برند ولی شما آنرا حرفه‌ای شریف می‌نامید.
وکلا و پلیس رشوه می‌گیرند و پرونده‌های ساختگی تشکیل می‌دهند،
پلیس در برخوردهای ساختگی بی‌گناهان را می‌کشد،
افرادی که در وفاداری به کشور سوگند یاد می‌کنند، از پشت به آن خنجر می‌زنند.
قوانین زیر پا گذاشته می‌شوند تا دولت‌ها ساخته یا سرنگون شوند»

«منابع و مشاغل ملت در روز روشن مصادره می‌شوند
کشور از نظر اقتصادی فلج شده
دولتی در درون دولت ایجاد می‌شود.
کسانی که حقوق خود را مطالبه می‌کنند خائن نامیده می‌شوند
رسانه‌ها روز را به شب تبدیل می‌کنند.
روزنامه‌نگاران قلم‌های خود را به چند سکه می‌فروشند»

«معلمان با آینده کودکان بازی می‌کنند.
آموزش و پرورش اکنون فقط یک تجارت دیگر است.
همه چیز از بالا تا پایین برای فروش است
هر بخشی در این کشور بوی فساد می‌دهد اما فقط فاحشه منفور است،
کسی که بدن خود را می‌فروشد تا آتش درون شکمش را شعله‌ورتر کند»

همینطور که گوش می‌دادم، عرق از چین و چروک پیشانی‌ام جاری شد،
درست مثل بارانی که از سقف چکه‌کن خانه‌ یک مرد فقیر می‌چکد.

او یک دستمال کاغذی به من داد و گفت:
«آقا…
در جامعه‌ای که شما در آن زندگی می‌کنید وجود فاحشه چیزی جز یک نعمت نیست»

به حرف‌هایش لبخند کمرنگی زدم و با خودم فکر کردم:
«او فقط دارد از حرفه‌ فحشای خودش دفاع می‌کند»

ادامه داد:
«اگر ما فاحشه‌ها آتش این مردان گرگ‌نما را سرد نکنیم،
آنها دختران بی‌گناه حوا را غارت می‌کنند،
معصومیت آنها را له می‌کنند و گوشت بدنشان را می‌درند»

من این همه راه را از لیّا با سوالات زیادی در ذهن آمده بودم،
اما حالا همه آنها ناپدید شده بودند
او همچنان صحبت می‌کرد، و من که خودم را نویسنده و روشنفکر می‌دانستم،
در برابر خرد یک فاحشه زبانم بند آمده بود

بلند شد، کنارم نشست و پرسید:
«آقا تا حالا دیده‌اید سگی آب بنوشد؟»

از این پرسش ناگهانی تعجب کردم و گفتم: «بله»

او پُکی از سیگارش زد، نزدیک‌تر خم شد و گفت:
«آقا…
همان آدم‌های محترم این شهر که ردای قدیسی به تن دارند تا امثال شما را گول بزنند،
وقتی پیش ما می‌آیند،
پاهایمان را مثل سگی که آب را می‌مکد لیس می‌زنند»

سپس به ساعت دیواری نگاه کرد و من آرام بلند شدم و به سمت در رفتم

از پشت سر مرا صدا زد:
«آقا…
اگر واقعاً می‌خواهی نویسنده شوی،
در مورد زنانی که بدن خود را می‌فروشند ننویس، درباره کسانی بنویس که وجدان خود را می‌فروشند.
آنوقت دیگر لازم نیست از لیه به اسلام‌آباد سفر کنی»

«در قلمت شجاعت پیدا کن»

آیا حرف اشتباهی زد؟
او آینه‌ای دربرابر من و کل جامعه‌مان گرفت

#برمش_صدای_زنان_بلوچستان

Bramsh-Balochistan woman’s voice

تلاش برای دستیابی به برابری جنسیتی و رفع هر گونه تبعیض و پیشبرد فعالیتها بر بنیاد حقوق بشر سازمان ملل میتوانید از طریق لینک های زیر با بِرَمْش همراه باشید:

وبسایت برمش :
www.Bramsh.org
Instagram:
https://www.instagram.com/bramsh_org
Telegram:
https://t.me/bramshbalochistan

جان باختن دختر ۱۳ ساله بلوچ ‌بر اثر مارگزیدگی در روستای کارچان شهرستان سرباز

برمش/ روز جمعه ۲۷ شهریور ماه ۱۴۰۵، یک دختر ۱۳ ساله بلوچ به دلیل مارگزیدگی توسط سیه مار در روستای کارچان شهرستان سرباز جان خود را از دست داد.

هویت این دختر جان باخته بلوچ، «یسرا مزارزهی» ۱۳ ساله فرزند عبدالحمید اهل روستای کارچان از توابع شهرستان سرباز عنوان شده است.

گفتنی است هر ساله مارهای سمی «سیه مار» در برخی فصل‌ها به روستاها و شهرهای جنوب بلوچستان هجوم می آورند و تاکنون مسئولین مربوطه هیچ اقدامی در رابطه با تهیه پادزهر این نوع مار سمی انجام نداده اند.

لازم به ذکر است که «سیه مار» که از گونه‌های بسیار خطرناک منطقه است، بیشتر در نقاط مرکزی بلوچستان و شهرستان‌های مهرستان، سرباز، سراوان، نیکشهر، قصرقند، راسک و نواحی اطراف زیست می‌کند. با وجود اینکه در سال‌های اخیر شهروندان بسیاری بر اثر گزیدگی این مار دچار آسیب یا مرگ شده‌اند، وزارت بهداشت هیچ اقدام مؤثری برای تولید پادزهر این گونه خطرناک انجام نداده است.

#برمش_صدای_زنان_بلوچستان

Bramsh-Balochistan woman’s voice

تلاش برای دستیابی به برابری جنسیتی و رفع هر گونه تبعیض و پیشبرد فعالیتها بر بنیاد حقوق بشر سازمان ملل میتوانید از طریق لینک های زیر با بِرَمْش همراه باشید:

وبسایت برمش :
www.Bramsh.org
Instagram:
https://www.instagram.com/bramsh_org
Telegram:
https://t.me/bramshbalochistan

دو تصویر از یک حکومت رو به افول؛ از زنانِ دونده تا زنانِ مسلح در خیابان

برمش/ جمعه ۲۷ شهریور ۱۴۰۵، در تهران دو تصویر کاملاً متفاوت از حضور زنان در رویدادهای عمومی به نمایش درآمد؛ از یک‌سو مسابقه دوی ۱۰ کیلومتر تهران با حضور گسترده زنانی با پوشش اختیاری و از سوی دیگر، همزمان رزمایش و رژه «جان‌فدای ایران» با حضور زنان بسیجی با حجاب کامل برگزار شد.

این همزمانی، تصویری گویا از حکومتی است که این روزها با بحران هویت و مشروعیت دست‌وپنجه نرم می‌کند و برای بازسازی تصویر خود، به نمایش‌هایی متناقض متوسل می‌شود. جمهوری اسلامی ایران از یک سو می‌کوشد با نمایش حضور زنان در رویدادهای عمومی، تصویری متفاوت از جامعه ارائه دهد و از سوی دیگر، با رژه نیروهای نظامی و زنانی با پوشش کامل و سلاح در دست، بر اقتدار ایدئولوژیک و نظامی خود تأکید می‌کند.

این تناقض‌ها نشان می‌دهد حکومت تلاش دارد با هر عنوان و به هر شیوه‌ای برای خود مشروعیت دست‌وپا کند؛ چه در میان حامیانش که نمایش اقتدار و پایبندی به ارزش‌های ایدئولوژیک را می‌پسندند و چه در برابر جامعه‌ای که خواهان آزادی‌های اجتماعی و انتخاب در زمینه پوشش است.

از دوی ۱۰ کیلومتر تا رژه مسلحانه، آنچه بیش از همه به چشم می‌آید، تلاش حکومتی است که می‌خواهد برای مخاطبان متفاوت، چهره‌های متفاوتی از خود به نمایش بگذارد؛ تلاشی که بیش از آنکه نشانه ثبات باشد، بازتاب بحران و استیصال در ساختار جمهوری اسلامی ایران است.

#برمش_صدای_زنان_بلوچستان

Bramsh-Balochistan woman’s voice

تلاش برای دستیابی به برابری جنسیتی و رفع هر گونه تبعیض و پیشبرد فعالیتها بر بنیاد حقوق بشر سازمان ملل میتوانید از طریق لینک های زیر با بِرَمْش همراه باشید:

وبسایت برمش :
www.Bramsh.org
Instagram:
https://www.instagram.com/bramsh_org
Telegram:
https://t.me/bramshbalochistan

چهار سال دادخواهی برای ژینا؛ چهار سال ایستادگی برای «زن، زندگی، آزادی»

برمش/ چهار سال از قتل حکومتی «ژینا-مهسا امینی» می‌گذرد؛ چهار سال از روزی که مرگ یک زن جوان در بازداشت گشت ارشاد، به جرقه یکی از گسترده‌ترین خیزش‌های اعتراضی تاریخ معاصر ایران تبدیل شد. چهار سال گذشته است، اما نه خانواده ژینا از دادخواهی دست کشیده‌اند و نه مردمی که با شعار «زن، زندگی، آزادی» به خیابان آمدند، خواسته‌های خود را فراموش کرده‌اند.

ژینا مهسا امینی در ۲۲ سالگی و در پی بازداشت توسط گشت ارشاد جان باخت؛ زنی جوان که حق انتخاب پوشش و حق تصمیم‌گیری درباره بدن و زندگی خود را داشت، اما در ساختار سرکوبگر جمهوری اسلامی ایران جانش را از دست داد. طی این چهار سال، نه حقیقت و عدالت درباره این جنایت به شکل شایسته‌ای محقق شده و نه مسئولانی که در این سرکوب نقش داشتند، پاسخگوی افکار عمومی و خانواده‌های دادخواه شده‌اند.

قتل ژینا تنها مرگ یک زن نبود؛ به نمادی از دهه‌ها سرکوب زنان، تبعیض جنسیتی، دخالت حکومت در خصوصی‌ترین جنبه‌های زندگی مردم و خشونت ساختاری تبدیل شد. خیزش «زن، زندگی، آزادی» نشان داد که خواست آزادی و برابری محدود به یک گروه، شهر یا منطقه نیست؛ مطالبه‌ای فراگیر است که از دل جامعه‌ای تحت تبعیض و سرکوب برخاسته است.

در بلوچستان نیز نام ژینا با مبارزه زنان بلوچ برای کرامت، امنیت و آزادی گره خورد. هم‌زمان با خیزش سراسری، زنان بلوچ در اعتراض به خشونت و سرکوب و در پی تعرض به یک دختر بلوچ در چابهار، به خیابان آمدند و با صدای بلند اعلام کردند که زن بلوچ نیز حق انتخاب، امنیت، آزادی و زندگی شایسته دارد. حضور زنان بلوچ در این خیزش، تصویر زنی را به نمایش گذاشت که سال‌ها در حاشیه روایت‌های رسمی دیده نشده بود؛ زنی که هم با تبعیض جنسیتی و هم با تبعیض قومی و مذهبی مواجه است و برای حقوق خود ایستاده است.

چهار سال پس از قتل ژینا، جمهوری اسلامی ایران همچنان با سرکوب، بازداشت، صدور احکام سنگین و فشار بر خانواده‌های دادخواه تلاش می‌کند صدای اعتراض را خاموش کند. اما سرکوب نتوانسته مطالبه عدالت را از میان ببرد.

ژینا تنها نیست. نام او در کنار نام تمامی جان‌باختگان خیزش «زن، زندگی، آزادی» و همه قربانیان سرکوب و تبعیض زنده مانده است. از کردستان تا بلوچستان، از احواز تا آذربایجان و دیگر نقاط ایران، خانواده‌های دادخواه همچنان خواهان حقیقت، عدالت و پاسخگویی هستند.

در چهارمین سالگرد قتل ژینا مهسا امینی، ما یاد او و همه قربانیان سرکوب را گرامی می‌داریم و بر حق خانواده‌های دادخواه برای دستیابی به حقیقت و عدالت تأکید می‌کنیم.

تا زمانی که زن، زندگی و آزادی به واقعیت زندگی همه مردم تبدیل شود، صدای دادخواهی خاموش نخواهد شد.

#برمش_صدای_زنان_بلوچستان

Bramsh-Balochistan woman’s voice

تلاش برای دستیابی به برابری جنسیتی و رفع هر گونه تبعیض و پیشبرد فعالیتها بر بنیاد حقوق بشر سازمان ملل میتوانید از طریق لینک های زیر با بِرَمْش همراه باشید:

وبسایت برمش :
www.Bramsh.org
Instagram:
https://www.instagram.com/bramsh_org
Telegram:
https://t.me/bramshbalochistan

۱۵ سپتامبرروز جهانی دموکراسی؛ دموکراسی بدون برابری، فقط نام دیگری برای تبعیض است

برمش/ ۱۵ سپتامبر، روز جهانی دموکراسی است؛ روزی برای یادآوری حق مردم برای مشارکت سیاسی، آزادی، برابری و تعیین سرنوشت خود. این مناسبت از سال ۲۰۰۷، با تصویب مجمع عمومی سازمان ملل متحد، به‌عنوان روز جهانی دموکراسی گرامی داشته می‌شود.

اما در ایران، دموکراسی بدون به رسمیت شناختن تکثر ملی، زبانی، فرهنگی و مذهبی این سرزمین معنایی ناقص دارد. نزدیک به یک قرن است که حکومت‌های مرکزگرا با تکیه بر ایده «یک ملت، یک دولت، یک هویت»، تلاش کرده‌اند جامعه متنوع ایران را یکدست و یک‌هویت نشان دهند؛ رویکردی که در عمل، ملت‌های غیرفارس را با تبعیض، حذف، محرومیت سیاسی و فرهنگی و تحقیر هویتی روبه‌رو کرده است.

بلوچ، عرب، کرد، ترک و دیگر ملت‌های غیرفارس بارها نه به دلیل انتخاب سیاسی، بلکه به دلیل هویت، زبان، مذهب یا تعلق ملیتی خود با تبعیض مواجه شده‌اند. جوک‌ درباره ملت‌ها، کلیشه‌سازی و تحقیر بلوچ‌ها و سایر ملت‌ها و محروم کردن بخش‌هایی از جامعه از مشارکت برابر سیاسی، تنها نمونه‌هایی از بازتولید این نگاه نابرابر است.

اما مسئله فقط حکومت نیست. حتی در میان بخش‌هایی از اپوزیسیون ایرانی نیز، وقتی مطالبه حقوق ملت‌های غیرفارس با برچسب‌هایی مانند «تجزیه‌طلبی» پاسخ داده می‌شود، یا تمامیت ارضی بر حق برابری و اختیار مردم مقدم دانسته می‌شود، همان نگاه مرکزگرا بازتولید می‌شود. کسی که هنوز نمی‌تواند حق یک بلوچ، عرب، کرد یا ترک را برای برخورداری برابر از حقوق سیاسی، فرهنگی و زبانی بپذیرد، هرچقدر از دموکراسی سخن بگوید، همچنان فاصله زیادی با دموکراسی واقعی دارد.

دموکراسی فقط تغییر حکومت یا برگزاری انتخابات نیست؛ دموکراسی یعنی هیچ ملتی خود را صاحب اصلی کشور نداند و هیچ هویتی را فرودست نبیند. یعنی بلوچ بودن، عرب بودن، کرد بودن، ترک بودن یا سنی بودن، هیچ‌کس را شهروند درجه‌دو نکند.

اگر قرار است فردای ایران، فردایی آزاد و آباد و مبتنی بر همزیستی باشد، باید از همین امروز تمرین کنیم: تمرین برابری، پذیرش تکثر، احترام به هویت‌ها و کنار گذاشتن نگاه برتری‌طلبانه. ایران دموکراتیک از جایی آغاز می‌شود که هیچ ملتی خود را برتر از دیگری نداند.

#برمش_صدای_زنان_بلوچستان

Bramsh-Balochistan woman’s voice

تلاش برای دستیابی به برابری جنسیتی و رفع هر گونه تبعیض و پیشبرد فعالیتها بر بنیاد حقوق بشر سازمان ملل میتوانید از طریق لینک های زیر با بِرَمْش همراه باشید:

وبسایت برمش :
www.Bramsh.org
Instagram:
https://www.instagram.com/bramsh_org
Telegram:
https://t.me/bramshbalochistan

آغاز ماه مهر و عریان شدن تبعیض آموزشی در بلوچستان

برمش/ طی چند روز آینده، با آغاز ماه مهر، میلیون‌ها کودک در ایران راهی مدرسه می‌شوند؛ اما برای بسیاری از کودکان بلوچ، «بازگشت به مدرسه» حتی اگر مدرسه‌ای در محل زندگی‌شان وجود داشته باشد، با نگرانی و محرومیت آغاز می‌شود.

در بلوچستان، هنوز کودکانی هستند که به دلیل نبود مدرسه یا دسترسی دشوار به مراکز آموزشی، مجبور به ترک تحصیل می‌شوند. کودکانی که اگر هم به مدرسه برسند، در بسیاری از موارد از ابتدایی‌ترین امکانات آموزشی و بهداشتی محروم‌اند؛ از سرویس‌های بهداشتی مناسب برای دختران و پسران گرفته تا کتابخانه، آزمایشگاه و فضای آموزشی استاندارد.

امسال، گرانی بیشتر لوازم‌التحریر و افزایش هزینه‌های زندگی، بار دیگری بر دوش خانواده‌های محروم گذاشته است. بسیاری از خانواده‌های بلوچ حتی توان خرید ساده‌ترین وسایل مدرسه، مانند دفتر، کتاب، قلم و پاک‌کن را ندارند. برای یک کودک، نداشتن دفتر و مداد شاید مسئله‌ای ساده به نظر برسد؛ اما برای خانواده‌ای که توان تأمین همین حداقل‌ها را ندارد، همین موضوع می‌تواند به ترک تحصیل یا محرومیت بیشتر کودک از آموزش منجر شود.

در سوی دیگر، در برخی نقاط ایران، دانش‌آموزان از امکانات گسترده آموزشی، فرهنگی، هنری و ورزشی برخوردارند؛ کلاس‌های فوق‌برنامه، فعالیت‌های هنری و موسیقی و امکاناتی که به کودکان فرصت رشد و شکوفایی استعدادهایشان را می‌دهد.

این تفاوت فقط تفاوت میان دو مدرسه نیست؛ تفاوت در فرصت‌هایی است که کودکان برای ساختن آینده خود دریافت می‌کنند. کودکی که در بلوچستان به دلیل نبود مدرسه، فقر یا ناتوانی خانواده در خرید ابتدایی‌ترین لوازم‌التحریر از تحصیل بازمی‌ماند، هیچ تفاوتی با کودک دیگری در ایران ندارد. هر دو حق دارند از آموزش باکیفیت، مدرسه استاندارد و امکانات برابر برخوردار باشند.

محرومیت چندین‌ساله کودکان بلوچ از فرصت‌های برابر آموزشی، بخشی از یک شکاف عمیق و تاریخی است؛ شکافی که نتیجه آن، افزایش ترک تحصیل، بازتولید فقر و محدود شدن آینده نسلی از کودکان بلوچستان است. کودکان بلوچ حق دارند درس بخوانند، رویا داشته باشند و آینده خود را بسازند؛ نه اینکه به دلیل محل تولدشان، از ابتدایی‌ترین حقوق آموزشی محروم شوند.

#برمش_صدای_زنان_بلوچستان

Bramsh-Balochistan woman’s voice

تلاش برای دستیابی به برابری جنسیتی و رفع هر گونه تبعیض و پیشبرد فعالیتها بر بنیاد حقوق بشر سازمان ملل میتوانید از طریق لینک های زیر با بِرَمْش همراه باشید:

وبسایت برمش :
www.Bramsh.org
Instagram:
https://www.instagram.com/bramsh_org
Telegram:
https://t.me/bramshbalochistan

۱۰ سپتامبر؛ روز جهانی پیشگیری از خودکشی

برمش/ ۱۰ سپتامبر، روز جهانی پیشگیری از خودکشی است؛ روزی که با هدف افزایش آگاهی درباره خودکشی، کاهش انگ و سکوت پیرامون سلامت روان و تأکید بر ضرورت حمایت از افرادی که در شرایط دشوار قرار دارند، گرامی داشته می‌شود. سازمان جهانی بهداشت تأکید می‌کند که خودکشی قابل پیشگیری است و گفت‌وگوی صادقانه، حمایت اجتماعی و دسترسی به خدمات مناسب سلامت روان می‌تواند در نجات جان انسان‌ها نقش داشته باشد.

موضوع سال‌های ۲۰۲۴ تا ۲۰۲۶ «تغییر روایت درباره خودکشی» است؛ روایتی که جامعه را از سکوت، شرم و قضاوت به سمت گفت‌وگو، همدلی و حمایت سوق می‌دهد. شعار امسال نیز «گفت‌وگو را آغاز کنیم» است؛ چرا که گاهی شنیدن بدون قضاوت و ایجاد فضایی امن برای صحبت‌کردن، نخستین قدم برای کمک به فردی است که در بحران قرار دارد.

در بلوچستان نیز مسئله خودکشی را نمی‌توان صرفاً به عنوان یک مسئله فردی نادیده گرفت. فقر، بیکاری، محرومیت از امکانات بهداشتی و روان‌درمانی، تبعیض، ناامیدی نسبت به آینده و فشارهای اجتماعی می‌توانند شرایط زندگی را برای بخشی از جامعه دشوارتر کنند و ضرورت توجه جدی‌تر به سلامت روان و حمایت اجتماعی را افزایش دهند.

در سال ۲۰۲۵، دست‌کم ۱۱ مورد اقدام به خودکشی در میان شهروندان بلوچ ثبت شده است که از این تعداد، ۱۰ مورد به مرگ انجامیده و یک مورد با مداخله افراد حاضر به نجات فرد منجر شده است. از میان این افراد، ۳ نفر زن و ۸ نفر مرد بوده‌اند.

این آمار، هرچند ممکن است تمام موارد رخ‌داده را پوشش ندهد، تصویری نگران‌کننده از ضرورت توجه بیشتر به سلامت روان و شرایط اجتماعی در بلوچستان ارائه می‌کند. پیشگیری از خودکشی تنها با توصیه به افراد برای «قوی بودن» ممکن نیست؛ جامعه، نهادهای مسئول و نظام سلامت باید شرایطی فراهم کنند که افراد در بحران تنها نمانند و بتوانند بدون ترس از قضاوت و انگ، کمک دریافت کنند.

۱۰ سپتامبر یادآوری می‌کند که پشت هر آمار، یک انسان، یک خانواده و یک زندگی قرار دارد. سکوت را بشکنیم، گوش بدهیم، قضاوت نکنیم و گفت‌وگو را آغاز کنیم.

#برمش_صدای_زنان_بلوچستان

Bramsh-Balochistan woman’s voice

تلاش برای دستیابی به برابری جنسیتی و رفع هر گونه تبعیض و پیشبرد فعالیتها بر بنیاد حقوق بشر سازمان ملل میتوانید از طریق لینک های زیر با بِرَمْش همراه باشید:

وبسایت برمش :
www.Bramsh.org
Instagram:
https://www.instagram.com/bramsh_org
Telegram:
https://t.me/bramshbalochistan

بنزین ۱۰ هزار تومانی؛ هزینه جنگ از جیب مردم

برمش/ شامگاه یکشنبه ۱۵ شهریور ماه ۱۴۰۵، فاطمه مهاجرانی، سخنگوی دولت جمهوری اسلامی ایران، اعلام کرد قیمت بنزین با کارت جایگاه‌های سوخت، موسوم به «نرخ سوم»، از بامداد سه‌شنبه ۱۷ شهریور دو برابر شده و از ۵ هزار تومان به ۱۰ هزار تومان در هر لیتر خواهد رسید. سهمیه‌های ۱۵۰۰ و ۳۰۰۰ تومانی فعلاً بدون تغییر باقی می‌مانند.

این افزایش قیمت در حالی اعمال می‌شود که جنگ، تورم و کاهش قدرت خرید، پیش از این نیز سفره بسیاری از خانواده‌ها در بلوچستان را به‌شدت کوچک کرده است. در منطقه‌ای که بخش بزرگی از مردم با فقر، بیکاری و نبود فرصت‌های شغلی پایدار، کمبود سوخت و ساعتها انتظار در صف‌های پمپ بنزین دست‌وپنجه نرم می‌کنند، افزایش قیمت سوخت تنها افزایش قیمت یک کالا نیست؛ بلکه می‌تواند به افزایش هزینه حمل‌ونقل و در پی آن گران‌تر شدن مواد غذایی و دیگر کالاهای اساسی منجر شود. حتی برخی گزارش‌ها درباره نرخ جدید بنزین نیز نسبت به آثار تورمی آن بر اقشار کم‌درآمد هشدار داده‌اند.

برای خانواده‌هایی که مردانشان در مسیرهای سوختبری جان خود را از دست داده‌اند یا توسط رژیم جمهوری اسلامی ایران اعدام شده‌اند، بار تأمین زندگی گاه بر دوش زنان و کودکان باقی می‌ماند؛ زنان و کدکانی که برای زنده ماندن مجبورند در کنار جاده‌ها بنزین بفروشند و خود نیز با تحقیر و خشونت نیروهای حکومتی مواجه شوند. گزارش‌هایی نیز از توهین و ضرب‌وشتم زنان سالمند بلوچ در مناطق مرزی منتشر شده است.

اکنون، در شرایطی که برای بسیاری از خانواده‌ها برنج، روغن، گوشت کالایی لوکس و دست نیافتنی محسوب نی شود، گران‌تر شدن سوخت می‌تواند فشار بیشتری بر معیشت آنها وارد کند؛ سفره‌هایی که پیش از این خالی‌ شده بودند، باز هم کوچک‌تر خواهند شد و خطر سوءتغذیه، به‌ویژه در میان کودکان، افزایش خواهد یافت.

فقر و گرسنگی فقط یک مسئله اقتصادی نیست. وقتی خانواده‌ای امکان تأمین نیازهای اولیه خود را از دست می‌دهد، فشارهای اجتماعی نیز افزایش می‌یابد و زمینه برای رشد سرقت، کار اجباری، استثمار جنسی و دیگر آسیب‌های اجتماعی بیشتر می‌شود.

حکومتی که سال‌هاست فقر و محرومیت بلوچستان را نادیده گرفته، اکنون در شرایط جنگی نیز هزینه بحران را از جیب همان مردمی می‌گیرد که کمترین سهم را در تصمیم‌های سیاسی و اقتصادی کشور دارند.

در حالی که مسئولان جمهوری اسلامی ایران از «پیروزی» سخن می‌گویند، برای بسیاری از خانواده‌های بلوچ، معنای این پیروزی چیزی جز سفره‌ای خالی‌تر، کودکانی گرسنه‌تر و آینده‌ای تاریک‌تر نیست.

#برمش_صدای_زنان_بلوچستان

Bramsh-Balochistan woman’s voice

تلاش برای دستیابی به برابری جنسیتی و رفع هر گونه تبعیض و پیشبرد فعالیتها بر بنیاد حقوق بشر سازمان ملل میتوانید از طریق لینک های زیر با بِرَمْش همراه باشید:

وبسایت برمش :
www.Bramsh.org
Instagram:
https://www.instagram.com/bramsh_org
Telegram:
https://t.me/bramshbalochistan