“یعقوب مهرنهاد” قلم بلوچستان که هیچگاه خاموش نخواهد شد

برمش/ امروز یکشنبه ۱۴ مرداد ماه ۱۴۰۳، سالگرد اعدام “یعقوب مهرنهاد” فعال مدنی، روزنامه‌نگار و وبلاگ‌نویس بلوچ است که به دلیل فعالیت‌هایش در زمینه حقوق بشر و حقوق ملت‌ها، به ویژه حقوق مردم بلوچ، شناخته شده است. او بنیان‌گذار و دبیرکل «انجمن جوانان صدای عدالت» بود که یک سازمان غیردولتی متمرکز بر مسائل اجتماعی و فرهنگی بلوچستان بود.

مهرنهاد در فعالیت‌های خود به نقدهای جدی و صریح از سیاست‌های دولت جمهوری اسلامی ایران پرداخت و تلاش کرد تا صدای مردم بلوچ را به گوش جهانیان برساند. این فعالیت‌ها باعث شد که او بارها تحت فشار و تهدید قرار گیرد. نهایتاً، یعقوب مهرنهاد در سال ۱۳۸۶ توسط نیروهای امنیتی ایران دستگیر و به اتهاماتی از قبیل «وبلاگ نویسی و همکاری با گروه‌های معاند» محاکمه شد.

محاکمه مهرنهاد به شدت مورد انتقاد سازمان‌های بین‌المللی حقوق بشر قرار گرفت که معتقد بودند وی به دلیل فعالیت‌های مسالمت‌آمیز و بیان آزادانه نظراتش، دستگیر و محکوم شده است. با وجود درخواست‌های متعدد برای تجدید نظر در حکم و توقف اجرای آن، یعقوب مهرنهاد در تاریخ ۱۴ مرداد ۱۳۸۷ اعدام شد.

یاد و خاطره یعقوب مهرنهاد به عنوان یک مدافع حقوق بشر و فردی که جان خود را در راه مبارزه برای عدالت و آزادی فدا کرد، همچنان در اذهان مردم و مدافعان حقوق بشر باقی مانده است. سالگرد اعدام او، نمادی از مقاومت و پایداری در برابر سرکوب و ظلم است و همواره یادآور اهمیت حفاظت از حقوق بشر و آزادی بیان خواهد بود.

#برمش_صدای_زنان_بلوچستان

Bramsh-Balochistan woman’s voice

تلاش برای دستیابی به برابری جنسیتی و رفع هر گونه تبعیض و پیشبرد فعالیتها بر بنیاد حقوق بشر سازمان ملل میتوانید از طریق لینک های زیر با بِرَمْش همراه باشید:

وبسایت برمش :
www.Bramsh.org
Instagram:
https://www.instagram.com/bramsh_org
Telegram:
https://t.me/bramshbalochistan

هفته جهانی ترویج تغذیه با شیر مادر؛ ۱ تا ۷ اوت

برمش/ از ۱ تا ۷ اوت هر سال، جهان «هفته جهانی ترویج تغذیه با شیر مادر» را گرامی می‌دارد. این مناسبت از سال ۱۹۹۲ به ابتکار «ائتلاف جهانی اقدام برای تغذیه با شیر مادر» (WABA) پایه‌گذاری شد و زمان برگزاری آن به مناسبت سالگرد تصویب «اعلامیه اینوسنتی» در سال ۱۹۹۰ انتخاب شد؛ بیانیه‌ای که با حمایت سازمان جهانی بهداشت (WHO) و یونیسف، بر اهمیت حمایت از تغذیه با شیر مادر و بهبود سلامت مادران و کودکان در سراسر جهان تأکید دارد.

شیر مادر تنها یک منبع تغذیه نیست، بلکه یکی از بنیادی‌ترین حقوق هر کودک برای برخورداری از آغازی سالم در زندگی و یکی از حقوق اساسی زنان برای دریافت حمایت‌های بهداشتی، اجتماعی و اقتصادی است. بر اساس توصیه سازمان جهانی بهداشت، نوزادان باید در شش ماه نخست زندگی به طور انحصاری از شیر مادر تغذیه شوند و پس از آن نیز در کنار غذای کمکی، شیردهی تا دو سالگی یا بیشتر ادامه یابد.

با وجود این، میلیون‌ها زن در سراسر جهان همچنان برای شیردهی با موانع اجتماعی و ساختاری روبه‌رو هستند. در بسیاری از کشورها، مادران هنگام شیردهی در اماکن عمومی با نگاه‌های تحقیرآمیز، سرزنش یا حتی جلوگیری از شیردهی مواجه می‌شوند. در حالی که تغذیه کودک یک نیاز طبیعی و حقی بنیادین است، بسیاری از زنان ناچار می‌شوند از ترس قضاوت دیگران، شیردهی را به تعویق بیندازند یا از حضور در فضاهای عمومی خودداری کنند.

محیط‌های کاری نیز برای بسیاری از مادران به مانعی در ادامه شیردهی تبدیل شده است. نبود مرخصی زایمان کافی، نداشتن زمان مناسب برای شیردهی یا دوشیدن شیر، فقدان اتاق‌های اختصاصی و بهداشتی، نبود امکانات نگهداری شیر و نگرش‌های تبعیض‌آمیز در برخی محیط‌های کاری، سبب می‌شود بسیاری از زنان برخلاف میل خود شیردهی را زودتر از زمان توصیه‌شده متوقف کنند. ایجاد محیط‌های کاری دوستدار مادر و کودک، فراهم کردن امکانات لازم و حمایت از زنان شاغل، بخشی از تعهد دولت‌ها و کارفرمایان به رعایت حقوق بشر و برابری جنسیتی است.

در بسیاری از مناطق محروم، از جمله بلوچستان، این مشکلات با فقر، سوءتغذیه، کمبود امکانات درمانی، نبود مراقبت‌های کافی در دوران بارداری و پس از زایمان و دسترسی محدود به خدمات بهداشتی دوچندان می‌شود. بسیاری از مادران در چنین مناطقی از ابتدایی‌ترین خدمات سلامت و حمایت‌های تغذیه‌ای محروم هستند و این وضعیت، سلامت آنان و آینده کودکانشان را به طور مستقیم تهدید می‌کند.

هفته جهانی ترویج تغذیه با شیر مادر یادآور این واقعیت است که سلامت مادر و کودک، امتیازی ویژه نیست، بلکه حقی بنیادین است. دولت‌ها موظف‌اند با رفع تبعیض، گسترش خدمات بهداشتی، حمایت از مادران در محیط‌های عمومی و محل کار و تضمین دسترسی برابر به خدمات سلامت، شرایطی فراهم کنند که هیچ مادری به دلیل فقر، تبعیض یا نبود حمایت، از حق شیردهی و هیچ کودکی از حق برخورداری از بهترین آغاز ممکن در زندگی محروم نشود.

#برمش_صدای_زنان_بلوچستان

Bramsh-Balochistan woman’s voice

تلاش برای دستیابی به برابری جنسیتی و رفع هر گونه تبعیض و پیشبرد فعالیتها بر بنیاد حقوق بشر سازمان ملل میتوانید از طریق لینک های زیر با بِرَمْش همراه باشید:

وبسایت برمش :
www.Bramsh.org
Instagram:
https://www.instagram.com/bramsh_org
Telegram:
https://t.me/bramshbalochistan

تداوم خاموشی‌ها در گرمای طاقت‌فرسای چابهار؛ سلامت کودکان و سالمندان در معرض خطر

برمش/ امروز شنبه ۱۰ مرداد ماه ۱۴۰۵، گزارش‌های دریافتی از شهرک بهار چابهار حاکی از قطعی گسترده و مکرر برق از حدود ساعت ۱۳ امروز است. به گفته ساکنان، برق این منطقه تنها برای دقایقی وصل شده و بار دیگر قطع می‌شود؛ وضعیتی که علاوه بر مختل کردن زندگی روزمره، موجب آسیب دیدن وسایل سرمایشی و خسارت‌های مالی به شهروندان شده است.

این خاموشی‌ها در شرایطی رخ می‌دهد که چابهار و دیگر مناطق بلوچستان روزهای بسیار گرم تابستان را سپری می‌کنند و دسترسی به وسایل سرمایشی برای بسیاری از خانواده‌ها یک ضرورت حیاتی است، نه یک امکان رفاهی. ادامه قطعی برق در چنین شرایطی می‌تواند سلامت کودکان، سالمندان، بیماران، زنان باردار و افراد دارای بیماری‌های زمینه‌ای را با خطراتی مانند گرمازدگی، کم‌آبی و تشدید بیماری‌ها روبه‌رو کند.

شهروندان همچنین از خسارت‌های ناشی از نوسانات برق به وسایل برقی و سرمایشی خبر می‌دهند؛ خسارت‌هایی که در سایه مشکلات اقتصادی، فشار مضاعفی بر خانواده‌ها وارد می‌کند. قطع برق علاوه بر تهدید سلامت عمومی، نگهداری داروهای حساس به دما، فعالیت مراکز درمانی و زندگی روزمره ساکنان را نیز با اختلال مواجه می‌سازد.

قطع مکرر برق در بلوچستان طی سال‌های اخیر بارها با اعتراض شهروندان همراه بوده است. با وجود گرمای شدید و شرایط اقلیمی خاص این منطقه، بسیاری از ساکنان همچنان از نبود زیرساخت‌های پایدار و تداوم خاموشی‌ها گلایه دارند.

دسترسی به برق پایدار، به‌ویژه در مناطق گرمسیر، از الزامات بهره‌مندی از حق سلامت و برخورداری از استاندارد مناسب زندگی است. تداوم خاموشی‌ها در اوج گرمای تابستان، بدون اتخاذ تدابیر مؤثر برای حفاظت از جان و سلامت شهروندان، نگرانی‌های جدی حقوق بشری درباره وضعیت ساکنان بلوچستان ایجاد کرده است.

#برمش_صدای_زنان_بلوچستان

Bramsh-Balochistan woman’s voice

تلاش برای دستیابی به برابری جنسیتی و رفع هر گونه تبعیض و پیشبرد فعالیتها بر بنیاد حقوق بشر سازمان ملل میتوانید از طریق لینک های زیر با بِرَمْش همراه باشید:

وبسایت برمش :
www.Bramsh.org
Instagram:
https://www.instagram.com/bramsh_org
Telegram:
https://t.me/bramshbalochistan

طلای تفتان؛ ثروتی که برای بلوچستان ویرانی به ارمغان آورده است

برمش/ معدن طلای تفتان، به جای آنکه به موتور توسعه و آبادانی بلوچستان تبدیل شود، به نمادی از ویرانی، محرومیت و بی‌عدالتی بدل شده است. در سرزمینی که یکی از ارزشمندترین ذخایر معدنی ایران را در خود جای داده، مردم بلوچ همچنان با فقر، کمبود آب، بیکاری و محرومیت از ابتدایی‌ترین امکانات زندگی دست‌وپنجه نرم می‌کنند.

انفجارهای مداوم در معدن طلای تفتان، خانه‌های مسکونی روستاهای اطراف را دچار ترک‌خوردگی و تخریب کرده است. شدت این انفجارها به اندازه‌ای بوده که برخی از خانواده‌ها ناچار شده‌اند خانه‌های خود را ترک کنند و شماری از ساختمان‌ها نیز در معرض ریزش قرار گرفته‌اند. با وجود اعتراض‌های مکرر مردم، تاکنون هیچ اقدام مؤثری برای جبران خسارت‌ها یا جلوگیری از ادامه این وضعیت انجام نشده است.

بیش از دوازده سال از آغاز استخراج طلا در تفتان می‌گذرد، اما نتیجه آن برای مردم بومی نه اشتغال پایدار بوده، نه توسعه زیرساخت‌ها و نه بهبود کیفیت زندگی. در مقابل، خشک شدن چشمه‌ها، تخریب محیط‌زیست، آسیب به کشاورزی و دامداری، نابودی منابع طبیعی و اکنون تخریب خانه‌های مردم، تنها بخشی از پیامدهایی است که ساکنان منطقه با آن روبه‌رو هستند.

تفتان امروز تصویری روشن از واقعیتی تلخ در بلوچستان است؛ سرزمینی سرشار از طلا و دیگر ذخایر معدنی که ثروتش به بهبود زندگی صاحبان اصلی آن منجر نشده، بلکه مردمش همچنان در فقر و محرومیت زندگی می‌کنند و حتی امنیت خانه‌هایشان نیز در سایه فعالیت‌های معدنی از بین رفته است. برای بسیاری از ساکنان، سهم بلوچستان از معادنش نه آبادانی، بلکه ویرانی و از دست رفتن منابع طبیعی و شیوه زندگی مردم بومی بوده است.

#برمش_صدای_زنان_بلوچستان

Bramsh-Balochistan woman’s voice

تلاش برای دستیابی به برابری جنسیتی و رفع هر گونه تبعیض و پیشبرد فعالیتها بر بنیاد حقوق بشر سازمان ملل میتوانید از طریق لینک های زیر با بِرَمْش همراه باشید:

وبسایت برمش :
www.Bramsh.org
Instagram:
https://www.instagram.com/bramsh_org
Telegram:
https://t.me/bramshbalochistan

مشاهدات میدانی سازمان برمش: بحران درمان در بلوچستان از آمارهای رسمی نیز فراتر رفته است

برمش/ روز دوشنبه ۵ مرداد ۱۴۰۵، پایگاه خبری اقتصادنیوز در گزارشی با عنوان «قسطی شدن درمان؛ الان درمان کن، بعداً پرداخت کن» نوشت که هم‌زمان با تشدید فشارهای اقتصادی، پرداخت اقساطی در بازار سلامت ایران به پدیده‌ای رو به گسترش تبدیل شده است. بر اساس این گزارش، خدماتی مانند دندان‌پزشکی، فیزیوتراپی، روان‌درمانی، آزمایش و حتی خرید دارو و مکمل‌ها به‌صورت اقساطی یا اعتباری ارائه می‌شوند. اقتصادنیوز همچنین گزارش داد که بسیاری از بیماران برای کاهش هزینه‌ها بر سر مبلغ ویزیت با پزشکان چانه‌زنی می‌کنند و یا بخشی از روند درمان خود را به تعویق می‌اندازند؛ وضعیتی که نشان‌دهنده کاهش شدید توان مالی خانوارها و تأثیر مستقیم بحران اقتصادی بر دسترسی مردم به خدمات درمانی است.

با این حال، بر اساس اطلاعاتی که به دست سازمان برمش رسیده است حاکی از این است که شرایط در بلوچستان به‌مراتب وخیم‌تر از تصویری است که آمارهای سراسری از ایران ارائه می‌دهند. بر اساس یافته‌های این سازمان، شمار زیادی از شهروندان بلوچ به دلیل ناتوانی مالی و نداشتن بیمه سلامت اساساً از مراجعه به پزشک صرف‌نظر می‌کنند و بسیاری دیگر هنگام مراجعه به داروخانه، تنها بخشی از داروهای تجویزشده را خریداری می‌کنند؛ زیرا پول همراهشان کفاف تهیه همه اقلام نسخه را نمی‌دهد.

گفتنی است بیماران مبتلا به بیماری‌های خاص، از جمله بیماران پروانه‌ای، مبتلایان به ام‌اس و دیگر بیماری‌های مزمن، بیشترین فشار را از بحران دارویی در بلوچستان متحمل می‌شوند. بر اساس یافته‌های سازمان برمش، بسیاری از داروهای حیاتی این بیماران یا اصلاً در داروخانه‌های بلوچستان یافت نمی‌شوند یا تنها به‌ندرت در دسترس قرار می‌گیرند. همین کمبود، بسیاری از خانواده‌ها را ناچار کرده است داروهای مورد نیاز خود را با قیمت‌هایی چندین برابر نرخ رسمی از بازار آزاد تهیه کنند؛ هزینه‌ای که برای بسیاری از بیماران و خانواده‌های کم‌درآمد غیرقابل تأمین است و در مواردی به وقفه در درمان یا تشدید وضعیت جسمانی آنان منجر می‌شود.

#برمش_صدای_زنان_بلوچستان

Bramsh-Balochistan woman’s voice

تلاش برای دستیابی به برابری جنسیتی و رفع هر گونه تبعیض و پیشبرد فعالیتها بر بنیاد حقوق بشر سازمان ملل میتوانید از طریق لینک های زیر با بِرَمْش همراه باشید:

وبسایت برمش :
www.Bramsh.org
Instagram:
https://www.instagram.com/bramsh_org
Telegram:
https://t.me/bramshbalochistan

از پژمان جمشیدی تا سعید طوسی؛ آیا متجاوزان و زنکشان در ایران از مصونیت برخوردارند؟

برمش/ حکم نهایی پرونده پژمان جمشیدی صادر شد. بر اساس رأی نهایی که از سوی وکیل او اعلام شده، پژمان جمشیدی از اتهام «تجاوز به عنف» و همچنین «زنای عادی» تبرئه شده و تنها به ۹۰ ضربه شلاق تعزیری محکوم شده است.

ملیکا پارسادوست، شاکی پرونده نیز در واکنش به رأی صادرشده اعلام کرده که این حکم را ناعادلانه می‌داند و تأکید کرده است که تا آخرین لحظه برای احقاق حق خود تلاش کرده و همچنان این رأی را نمی‌پذیرد.

ایران سال‌هاست که به بهشت متجاوزان و زنکشان تبدیل شده است؛ جایی که در بسیاری از پرونده‌های جنجالی، مجازات‌ها با آنچه افکار عمومی انتظار دارد فاصله‌ای چشمگیر دارد. در حالی که بسیاری از جوانان ایرانی به‌دلیل اتهاماتی واهی مانند ایجاد ترافیک، آتش زدن سطل زباله، اعتراضات مسالمت آمیز یا حتی نوع پوشش، با احکام سنگین زندان، شلاق و گاه حتی مجازات اعدام روبه‌رو می‌شوند، در پرونده‌های مرتبط با خشونت جنسی یا قتل، بارها شاهد صدور احکام بسیار سبک‌تر بوده‌ایم.

این موضوع نیز مسبوق به سابقه است. در پرونده محمدعلی نجفی، شهردار پیشین تهران، که به قتل همسرش متهم و محکوم شد، حکم نهایی بسیار سبک‌تر از آن چیزی بود که بسیاری انتظار داشتند. همچنین در پرونده سعید طوسی، قاری مشهور قرآن، او در نهایت بر اساس رابطه نزدیکی که با علی خامنه‌ای رهبر سابق ایران داشت، از اتهامات اصلی تبرئه شد. مجموعه این پرونده‌ها بار دیگر این پرسش را در افکار عمومی مطرح می‌کند که آیا در نظام قضایی ایران، برخورد با برخی متهمان بر اساس معیارهایی متفاوت از شهروندان عادی انجام می‌شود؟

لازم به ذکر است پرونده ملیکا پارسادوست و مژمان جمشیدی در سال ۱۴۰۴ و پس از آن رسانه‌ای شد که وی با مراجعه به پلیس و دستگاه قضایی، از پژمان جمشیدی به اتهام تجاوز شکایت کرد. به گفته شاکی، او پس از وقوع حادثه، با حمایت و همراهی مادرش تصمیم گرفت موضوع را از طریق مراجع قانونی پیگیری کند و شکایت خود را به ثبت رساند.

شاکی در روایت خود مدعی شد که در زمان وقوع حادثه، دست‌وپایش بسته شده و مورد تجاوز قرار گرفته است؛ ادعایی که وکلای پژمان جمشیدی آن را رد کردند. هم‌زمان با رسیدگی به پرونده، انتشار خبر خروج پژمان جمشیدی از ایران و سفر او به کانادا نیز بازتاب گسترده‌ای در رسانه‌ها و شبکه‌های اجتماعی داشت. او پس از مدتی به ایران بازگشت و روند رسیدگی قضایی ادامه پیدا کرد.

#برمش_صدای_زنان_بلوچستان

Bramsh-Balochistan woman’s voice

تلاش برای دستیابی به برابری جنسیتی و رفع هر گونه تبعیض و پیشبرد فعالیتها بر بنیاد حقوق بشر سازمان ملل میتوانید از طریق لینک های زیر با بِرَمْش همراه باشید:

وبسایت برمش :
www.Bramsh.org
Instagram:
https://www.instagram.com/bramsh_org
Telegram:
https://t.me/bramshbalochistan

بلوچستان؛ سرزمین گلایه‌هایی که شنیده نمی‌شوند

برمش/ این روزها بلوچستان بیش از هر زمان دیگری زیر بار بحران‌های پی‌درپی نفس می‌کشد. گرانی افسارگسیخته، تورمی که سفره‌های مردم را هر روز کوچک‌تر می‌کند، صف‌های بی‌پایان بنزین که ساعت‌ها از عمر مردم را می‌بلعد، قطعی‌های مکرر برق در اوج گرمای طاقت‌فرسای تابستان، و شب‌هایی که با صدای بمباران و نگرانی به صبح می‌رسند، زندگی را برای بسیاری از شهروندان به کابوسی دائمی تبدیل کرده است.

بلوچستان امروز به سرزمین گلایه‌ها و دردِ دل مردمی بدل شده که سال‌هاست صدایشان به جایی نمی‌رسد. مردمی که از ابتدایی‌ترین حقوق خود، از آب و برق و سوخت گرفته تا امنیت و رفاه، محروم مانده‌اند و هر روز با مشکلات تازه‌ای دست‌وپنجه نرم می‌کنند. در میان انبوه وعده‌ها، رنج و مطالبات آنان گم شده و گویی هیچ گوش شنوایی برای شنیدن حرف‌هایشان وجود ندارد.

در سرزمینی که مردمش همزمان با فقر، گرما، بی‌ثباتی و کمبود امکانات زندگی می‌کنند، آنچه بیش از همه آزاردهنده است، احساس فراموش‌شدگی است؛ اینکه دردها دیده نمی‌شوند، گلایه‌ها شنیده نمی‌شوند و رنج یک ملت، برای بسیاری به خبری عادی و تکراری تبدیل شده است.

#برمش_صدای_زنان_بلوچستان

Bramsh-Balochistan woman’s voice

تلاش برای دستیابی به برابری جنسیتی و رفع هر گونه تبعیض و پیشبرد فعالیتها بر بنیاد حقوق بشر سازمان ملل میتوانید از طریق لینک های زیر با بِرَمْش همراه باشید:

وبسایت برمش :
www.Bramsh.org
Instagram:
https://www.instagram.com/bramsh_org
Telegram:
https://t.me/bramshbalochistan

درگذشت «شیرمحمد اسپندار»، صدای جاودان دونلی خاموش شد؛ بلوچستان در سوگ یکی از بزرگ‌ترین فرزندان فرهنگی خود نشست

برمش/ شامگاه روز چهارشنبه ۳۱ تیرماه ۱۴۰۵، «شیرمحمد اسپندار»، استاد بی‌بدیل موسیقی بلوچی و نام‌آشناترین نوازنده ساز دونلی، پس از سال‌ها تحمل بیماری و در پی کهولت سن چشم از جهان فروبست. با خاموشی او، تنها یک هنرمند از میان ما نرفت، بلکه بخشی از حافظه زنده، هویت فرهنگی و میراث موسیقایی بلوچستان برای همیشه خاموش شد. خبر درگذشت او موجی از اندوه را در میان مردم بلوچستان، هنرمندان و دوستداران موسیقی نواحی برانگیخته و قلب بسیاری را به درد آورده است.

شیرمحمد اسپندار، متولد سال ۱۳۰۶ خورشیدی در شهرستان بمپور و فرزند مراد، از ماندگارترین چهره‌های موسیقی سنتی بلوچستان بود. او در نوجوانی برای آموختن و ژرف‌تر کردن دانش موسیقی راهی کراچی شد و پس از سال‌ها تجربه‌اندوزی، در سال ۱۳۳۷ به ایران بازگشت تا تمام زندگی خود را وقف زنده نگه داشتن موسیقی اصیل بلوچ و معرفی هنر کم‌نظیر دونلی‌نوازی کند.

روایت زندگی او، روایت عشق و دلبستگی به موسیقی بود. اسپندار تنها با تماشای حرکت انگشتان یک نوازنده، نواختن دونلی را آموخت و با سال‌ها تلاش و ممارست، به چهره‌ای بی‌همتا در این هنر تبدیل شد. نوای دونلی در دستان او تنها موسیقی نبود؛ صدای تاریخ، رنج، شادی، کوچ، عشق و هویت مردم بلوچ بود که از نسلی به نسل دیگر منتقل می‌شد.

او در طول دهه‌ها فعالیت هنری، دکترای افتخاری موسیقی سنتی از فرانسه، دیپلم افتخار نوازندگی در ایران و جایزه ویژه جشنواره موسیقی فجر را دریافت کرد و تندیس او به همراه نخستین ساز دونلی‌اش، به عنوان بخشی از میراث موسیقی ایران، در موزه تهران نگهداری می‌شود.

اما شاید بزرگ‌ترین دغدغه سال‌های پایانی زندگی این استاد، نه افتخاراتش، بلکه آینده دونلی بود. او بارها با اندوه از نبود شاگردانی که بتوانند این هنر کهن را ادامه دهند سخن گفته بود؛ نگرانی تلخی که امروز، پس از خاموش شدن نفس‌هایش، بیش از هر زمان دیگری معنای خود را نشان می‌دهد.

با درگذشت شیرمحمد اسپندار، نوای یکی از ماندگارترین دونلی‌های بلوچستان خاموش شد؛ اما میراث او در حافظه مردم، در نغمه‌های این سرزمین و در تاریخ فرهنگ بلوچ برای همیشه زنده خواهد ماند.

درگذشت این استاد بزرگ را به خانواده، بستگان، جامعه هنری و تمامی مردم بلوچستان تسلیت می‌گوییم و یاد و نام او را که عمر خود را وقف پاسداری از فرهنگ و هویت بلوچ کرد، گرامی می‌داریم.

#برمش_صدای_زنان_بلوچستان

Bramsh-Balochistan woman’s voice

تلاش برای دستیابی به برابری جنسیتی و رفع هر گونه تبعیض و پیشبرد فعالیتها بر بنیاد حقوق بشر سازمان ملل میتوانید از طریق لینک های زیر با بِرَمْش همراه باشید:

وبسایت برمش :
www.Bramsh.org
Instagram:
https://www.instagram.com/bramsh_org
Telegram:
https://t.me/bramshbalochistan

دانش‌آموزانی که قطعه‌قطعه به خاک سپرده می‌شوند؛ والدین ماکان همچنان چشم‌انتظار جنازه فرزندشان

برمش/ امروز چهارشنبه ۳۱ تیرماه ۱۴۰۵، با پایان عملیات تفحص در محل مدرسه شجره طیبه در شهرستان میناب، مقام‌های محلی از کشف ۶۲ قطعه از پیکر جان‌باختگان این حادثه خبر دادند. بر اساس اعلام مسئولان، پس از انجام آزمایش‌های ژنتیکی (DNA)، مشخص شده است که این بقایا متعلق به ۳۲ دانش‌آموز جان‌باخته این مدرسه است؛ کودکانی که خانواده‌هایشان نه پیکری کامل، بلکه تکه‌هایی از عزیزانشان را برای خاکسپاری تحویل گرفته‌اند.

در میان این خانواده‌ها، چشم‌انتظاری والدین «ماکان نصیری» همچنان ادامه دارد. با وجود پایان عملیات جست‌وجو، هیچ اثری از پیکر این دانش‌آموز به دست نیامده و او همچنان مفقودالاثر اعلام شده است؛ انتظاری تلخ که هنوز پایانی برای آن متصور نیست.

محمد رادمهر، فرماندار میناب، با اعلام پایان عملیات تفحص اظهار داشت که طی چندین هفته جست‌وجو در محل مدرسه و مناطق اطراف، ۶۲ قطعه از پیکر قربانیان کشف شده است. به گفته وی، نتایج آزمایش‌های ژنتیکی نشان می‌دهد این بقایا متعلق به ۳۲ دانش‌آموز جان‌باخته مدرسه شجره طیبه بوده و با وجود پایان عملیات، سرنوشت پیکر ماکان نصیری همچنان نامشخص باقی مانده است.

این در حالی است که سازمان عفو بین‌الملل پیش‌تر با انتشار گزارشی اعلام کرده بود که در حمله به مدرسه شجره طیبه میناب، دست‌کم ۱۶۸ نفر، از جمله بیش از ۱۰۰ کودک، جان خود را از دست داده‌اند. این سازمان با استناد به تصاویر ماهواره‌ای، ویدئوهای منتشرشده و گفت‌وگو با منابع مستقل، اعلام کرده است که ساختمان مدرسه به‌طور مستقیم هدف حمله قرار گرفته و خواستار انجام تحقیقات مستقل، بی‌طرفانه و شفاف درباره این حمله و پاسخگو شدن عاملان آن شده است.

لازم به ذکر است که این حمله صبح روز ۹ اسفندماه ۱۴۰۴ (۲۸ فوریه ۲۰۲۶) و همزمان با آغاز عملیات گسترده هوایی آمریکا و اسرائیل علیه اهدافی در ایران رخ داد. بر اساس تحقیقات سازمان عفو بین‌الملل، مدرسه ابتدایی شجره طیبه حدود ساعت ۱۰:۴۵ صبح، در حالی که دانش‌آموزان در کلاس‌های درس حضور داشتند، به‌طور مستقیم هدف حمله قرار گرفت؛ حمله‌ای که نه‌تنها جان ده‌ها کودک را گرفت، بلکه خانواده‌های بسیاری را تا امروز میان سوگواری، چشم‌انتظاری و بی‌پاسخ ماندن پرسش‌هایشان رها کرده است.

#برمش_صدای_زنان_بلوچستان

Bramsh-Balochistan woman’s voice

تلاش برای دستیابی به برابری جنسیتی و رفع هر گونه تبعیض و پیشبرد فعالیتها بر بنیاد حقوق بشر سازمان ملل میتوانید از طریق لینک های زیر با بِرَمْش همراه باشید:

وبسایت برمش :
www.Bramsh.org
Instagram:
https://www.instagram.com/bramsh_org
Telegram:
https://t.me/bramshbalochistan

وقتی زنان در جام جهانی سوت می‌زنند، دختران بلوچ هنوز زمین بازی ندارند

برمش/ جام جهانی ۲۰۲۶ با قهرمانی اسپانیا به پایان رسید؛ جامی که در کنار رقابت‌های فوتبالی، حاشیه‌های سیاسی فراوانی نیز داشت. اما یکی از مهم‌ترین اتفاقات این دوره، حضور تیم‌های داوری کاملاً زنانه در دو مسابقه بود.

در دیدار جمهوری چک – آفریقای جنوبی و همچنین آلمان – اکوادور، قضاوت مسابقه بر عهده توری پنسو و دو کمک‌داور زن، بروک مایو و کاترین نسبیت بود؛ اتفاقی که نشان داد زنان می‌توانند در بالاترین سطح فوتبال جهان نیز مسئولیت حساس قضاوت را بر عهده بگیرند.

این در حالی است که در ایران، هنوز نگاهی مردسالارانه نسبت به فوتبال زنان وجود دارد و بارها شنیده‌ایم که «فوتبال برای زنان نیست». اما واقعیت چیز دیگری است. عشق به فوتبال جنسیت نمی‌شناسد؛ همان عشقی که «دختر آبی» را به نمادی ماندگار تبدیل کرد؛ دختری که تنها به دلیل علاقه‌اش به حضور در ورزشگاه، جان خود را از دست داد.

فوتبال، همان‌گونه که برای مردان است، برای زنان نیز هست؛ چه در سکوهای ورزشگاه، چه در زمین مسابقه و چه در جایگاه داوری.

اگر این تصویر را با وضعیت زنان در بلوچستان مقایسه کنیم، شکاف عمیق‌تر نمایان می‌شود. در حالی که زنان در بالاترین سطح فوتبال جهان، مسابقات جام جهانی را قضاوت می‌کنند، بسیاری از زنان و دختران بلوچ حتی از ابتدایی‌ترین امکانات ورزشی محروم هستند.

بلوچستان از پایین‌ترین سرانه‌های ورزشی در ایران برخوردار است و در بسیاری از شهرها و روستاها، هیچ فضای استاندارد و امنی برای ورزش زنان وجود ندارد. این محرومیت، تنها به معنای دور ماندن از ورزش نیست؛ بلکه زنان و دختران را از حق برخورداری از سلامت جسمی، نشاط اجتماعی و فرصت‌های رشد نیز محروم می‌کند.

وقتی امکان ورزش، فعالیت‌های فرهنگی و تفریح سالم وجود نداشته باشد، طبیعی است که بخشی از اوقات فراغت به سمت سرگرمی‌های ناسالم سوق پیدا کند؛ پدیده‌ای که در برخی مناطق با افزایش گرایش به مصرف قلیان (چِلیم) نیز دیده می‌شود. این یک انتخاب آزادانه نیست، بلکه نتیجه سال‌ها بی‌توجهی به زیرساخت‌های ورزشی و اجتماعی است.

ورزش، یک حق است؛ حقی که نباید به دلیل جنسیت یا محل زندگی از زنان و دختران بلوچ سلب شود.

#برمش_صدای_زنان_بلوچستان

Bramsh-Balochistan woman’s voice

تلاش برای دستیابی به برابری جنسیتی و رفع هر گونه تبعیض و پیشبرد فعالیتها بر بنیاد حقوق بشر سازمان ملل میتوانید از طریق لینک های زیر با بِرَمْش همراه باشید:

وبسایت برمش :
www.Bramsh.org
Instagram:
https://www.instagram.com/bramsh_org
Telegram:
https://t.me/bramshbalochistan