از پژمان جمشیدی تا سعید طوسی؛ آیا متجاوزان و زنکشان در ایران از مصونیت برخوردارند؟

برمش/ حکم نهایی پرونده پژمان جمشیدی صادر شد. بر اساس رأی نهایی که از سوی وکیل او اعلام شده، پژمان جمشیدی از اتهام «تجاوز به عنف» و همچنین «زنای عادی» تبرئه شده و تنها به ۹۰ ضربه شلاق تعزیری محکوم شده است.

ملیکا پارسادوست، شاکی پرونده نیز در واکنش به رأی صادرشده اعلام کرده که این حکم را ناعادلانه می‌داند و تأکید کرده است که تا آخرین لحظه برای احقاق حق خود تلاش کرده و همچنان این رأی را نمی‌پذیرد.

ایران سال‌هاست که به بهشت متجاوزان و زنکشان تبدیل شده است؛ جایی که در بسیاری از پرونده‌های جنجالی، مجازات‌ها با آنچه افکار عمومی انتظار دارد فاصله‌ای چشمگیر دارد. در حالی که بسیاری از جوانان ایرانی به‌دلیل اتهاماتی واهی مانند ایجاد ترافیک، آتش زدن سطل زباله، اعتراضات مسالمت آمیز یا حتی نوع پوشش، با احکام سنگین زندان، شلاق و گاه حتی مجازات اعدام روبه‌رو می‌شوند، در پرونده‌های مرتبط با خشونت جنسی یا قتل، بارها شاهد صدور احکام بسیار سبک‌تر بوده‌ایم.

این موضوع نیز مسبوق به سابقه است. در پرونده محمدعلی نجفی، شهردار پیشین تهران، که به قتل همسرش متهم و محکوم شد، حکم نهایی بسیار سبک‌تر از آن چیزی بود که بسیاری انتظار داشتند. همچنین در پرونده سعید طوسی، قاری مشهور قرآن، او در نهایت بر اساس رابطه نزدیکی که با علی خامنه‌ای رهبر سابق ایران داشت، از اتهامات اصلی تبرئه شد. مجموعه این پرونده‌ها بار دیگر این پرسش را در افکار عمومی مطرح می‌کند که آیا در نظام قضایی ایران، برخورد با برخی متهمان بر اساس معیارهایی متفاوت از شهروندان عادی انجام می‌شود؟

لازم به ذکر است پرونده ملیکا پارسادوست و مژمان جمشیدی در سال ۱۴۰۴ و پس از آن رسانه‌ای شد که وی با مراجعه به پلیس و دستگاه قضایی، از پژمان جمشیدی به اتهام تجاوز شکایت کرد. به گفته شاکی، او پس از وقوع حادثه، با حمایت و همراهی مادرش تصمیم گرفت موضوع را از طریق مراجع قانونی پیگیری کند و شکایت خود را به ثبت رساند.

شاکی در روایت خود مدعی شد که در زمان وقوع حادثه، دست‌وپایش بسته شده و مورد تجاوز قرار گرفته است؛ ادعایی که وکلای پژمان جمشیدی آن را رد کردند. هم‌زمان با رسیدگی به پرونده، انتشار خبر خروج پژمان جمشیدی از ایران و سفر او به کانادا نیز بازتاب گسترده‌ای در رسانه‌ها و شبکه‌های اجتماعی داشت. او پس از مدتی به ایران بازگشت و روند رسیدگی قضایی ادامه پیدا کرد.

#برمش_صدای_زنان_بلوچستان

Bramsh-Balochistan woman’s voice

تلاش برای دستیابی به برابری جنسیتی و رفع هر گونه تبعیض و پیشبرد فعالیتها بر بنیاد حقوق بشر سازمان ملل میتوانید از طریق لینک های زیر با بِرَمْش همراه باشید:

وبسایت برمش :
www.Bramsh.org
Instagram:
https://www.instagram.com/bramsh_org
Telegram:
https://t.me/bramshbalochistan

بلوچستان؛ سرزمین گلایه‌هایی که شنیده نمی‌شوند

برمش/ این روزها بلوچستان بیش از هر زمان دیگری زیر بار بحران‌های پی‌درپی نفس می‌کشد. گرانی افسارگسیخته، تورمی که سفره‌های مردم را هر روز کوچک‌تر می‌کند، صف‌های بی‌پایان بنزین که ساعت‌ها از عمر مردم را می‌بلعد، قطعی‌های مکرر برق در اوج گرمای طاقت‌فرسای تابستان، و شب‌هایی که با صدای بمباران و نگرانی به صبح می‌رسند، زندگی را برای بسیاری از شهروندان به کابوسی دائمی تبدیل کرده است.

بلوچستان امروز به سرزمین گلایه‌ها و دردِ دل مردمی بدل شده که سال‌هاست صدایشان به جایی نمی‌رسد. مردمی که از ابتدایی‌ترین حقوق خود، از آب و برق و سوخت گرفته تا امنیت و رفاه، محروم مانده‌اند و هر روز با مشکلات تازه‌ای دست‌وپنجه نرم می‌کنند. در میان انبوه وعده‌ها، رنج و مطالبات آنان گم شده و گویی هیچ گوش شنوایی برای شنیدن حرف‌هایشان وجود ندارد.

در سرزمینی که مردمش همزمان با فقر، گرما، بی‌ثباتی و کمبود امکانات زندگی می‌کنند، آنچه بیش از همه آزاردهنده است، احساس فراموش‌شدگی است؛ اینکه دردها دیده نمی‌شوند، گلایه‌ها شنیده نمی‌شوند و رنج یک ملت، برای بسیاری به خبری عادی و تکراری تبدیل شده است.

#برمش_صدای_زنان_بلوچستان

Bramsh-Balochistan woman’s voice

تلاش برای دستیابی به برابری جنسیتی و رفع هر گونه تبعیض و پیشبرد فعالیتها بر بنیاد حقوق بشر سازمان ملل میتوانید از طریق لینک های زیر با بِرَمْش همراه باشید:

وبسایت برمش :
www.Bramsh.org
Instagram:
https://www.instagram.com/bramsh_org
Telegram:
https://t.me/bramshbalochistan

درگذشت «شیرمحمد اسپندار»، صدای جاودان دونلی خاموش شد؛ بلوچستان در سوگ یکی از بزرگ‌ترین فرزندان فرهنگی خود نشست

برمش/ شامگاه روز چهارشنبه ۳۱ تیرماه ۱۴۰۵، «شیرمحمد اسپندار»، استاد بی‌بدیل موسیقی بلوچی و نام‌آشناترین نوازنده ساز دونلی، پس از سال‌ها تحمل بیماری و در پی کهولت سن چشم از جهان فروبست. با خاموشی او، تنها یک هنرمند از میان ما نرفت، بلکه بخشی از حافظه زنده، هویت فرهنگی و میراث موسیقایی بلوچستان برای همیشه خاموش شد. خبر درگذشت او موجی از اندوه را در میان مردم بلوچستان، هنرمندان و دوستداران موسیقی نواحی برانگیخته و قلب بسیاری را به درد آورده است.

شیرمحمد اسپندار، متولد سال ۱۳۰۶ خورشیدی در شهرستان بمپور و فرزند مراد، از ماندگارترین چهره‌های موسیقی سنتی بلوچستان بود. او در نوجوانی برای آموختن و ژرف‌تر کردن دانش موسیقی راهی کراچی شد و پس از سال‌ها تجربه‌اندوزی، در سال ۱۳۳۷ به ایران بازگشت تا تمام زندگی خود را وقف زنده نگه داشتن موسیقی اصیل بلوچ و معرفی هنر کم‌نظیر دونلی‌نوازی کند.

روایت زندگی او، روایت عشق و دلبستگی به موسیقی بود. اسپندار تنها با تماشای حرکت انگشتان یک نوازنده، نواختن دونلی را آموخت و با سال‌ها تلاش و ممارست، به چهره‌ای بی‌همتا در این هنر تبدیل شد. نوای دونلی در دستان او تنها موسیقی نبود؛ صدای تاریخ، رنج، شادی، کوچ، عشق و هویت مردم بلوچ بود که از نسلی به نسل دیگر منتقل می‌شد.

او در طول دهه‌ها فعالیت هنری، دکترای افتخاری موسیقی سنتی از فرانسه، دیپلم افتخار نوازندگی در ایران و جایزه ویژه جشنواره موسیقی فجر را دریافت کرد و تندیس او به همراه نخستین ساز دونلی‌اش، به عنوان بخشی از میراث موسیقی ایران، در موزه تهران نگهداری می‌شود.

اما شاید بزرگ‌ترین دغدغه سال‌های پایانی زندگی این استاد، نه افتخاراتش، بلکه آینده دونلی بود. او بارها با اندوه از نبود شاگردانی که بتوانند این هنر کهن را ادامه دهند سخن گفته بود؛ نگرانی تلخی که امروز، پس از خاموش شدن نفس‌هایش، بیش از هر زمان دیگری معنای خود را نشان می‌دهد.

با درگذشت شیرمحمد اسپندار، نوای یکی از ماندگارترین دونلی‌های بلوچستان خاموش شد؛ اما میراث او در حافظه مردم، در نغمه‌های این سرزمین و در تاریخ فرهنگ بلوچ برای همیشه زنده خواهد ماند.

درگذشت این استاد بزرگ را به خانواده، بستگان، جامعه هنری و تمامی مردم بلوچستان تسلیت می‌گوییم و یاد و نام او را که عمر خود را وقف پاسداری از فرهنگ و هویت بلوچ کرد، گرامی می‌داریم.

#برمش_صدای_زنان_بلوچستان

Bramsh-Balochistan woman’s voice

تلاش برای دستیابی به برابری جنسیتی و رفع هر گونه تبعیض و پیشبرد فعالیتها بر بنیاد حقوق بشر سازمان ملل میتوانید از طریق لینک های زیر با بِرَمْش همراه باشید:

وبسایت برمش :
www.Bramsh.org
Instagram:
https://www.instagram.com/bramsh_org
Telegram:
https://t.me/bramshbalochistan

دانش‌آموزانی که قطعه‌قطعه به خاک سپرده می‌شوند؛ والدین ماکان همچنان چشم‌انتظار جنازه فرزندشان

برمش/ امروز چهارشنبه ۳۱ تیرماه ۱۴۰۵، با پایان عملیات تفحص در محل مدرسه شجره طیبه در شهرستان میناب، مقام‌های محلی از کشف ۶۲ قطعه از پیکر جان‌باختگان این حادثه خبر دادند. بر اساس اعلام مسئولان، پس از انجام آزمایش‌های ژنتیکی (DNA)، مشخص شده است که این بقایا متعلق به ۳۲ دانش‌آموز جان‌باخته این مدرسه است؛ کودکانی که خانواده‌هایشان نه پیکری کامل، بلکه تکه‌هایی از عزیزانشان را برای خاکسپاری تحویل گرفته‌اند.

در میان این خانواده‌ها، چشم‌انتظاری والدین «ماکان نصیری» همچنان ادامه دارد. با وجود پایان عملیات جست‌وجو، هیچ اثری از پیکر این دانش‌آموز به دست نیامده و او همچنان مفقودالاثر اعلام شده است؛ انتظاری تلخ که هنوز پایانی برای آن متصور نیست.

محمد رادمهر، فرماندار میناب، با اعلام پایان عملیات تفحص اظهار داشت که طی چندین هفته جست‌وجو در محل مدرسه و مناطق اطراف، ۶۲ قطعه از پیکر قربانیان کشف شده است. به گفته وی، نتایج آزمایش‌های ژنتیکی نشان می‌دهد این بقایا متعلق به ۳۲ دانش‌آموز جان‌باخته مدرسه شجره طیبه بوده و با وجود پایان عملیات، سرنوشت پیکر ماکان نصیری همچنان نامشخص باقی مانده است.

این در حالی است که سازمان عفو بین‌الملل پیش‌تر با انتشار گزارشی اعلام کرده بود که در حمله به مدرسه شجره طیبه میناب، دست‌کم ۱۶۸ نفر، از جمله بیش از ۱۰۰ کودک، جان خود را از دست داده‌اند. این سازمان با استناد به تصاویر ماهواره‌ای، ویدئوهای منتشرشده و گفت‌وگو با منابع مستقل، اعلام کرده است که ساختمان مدرسه به‌طور مستقیم هدف حمله قرار گرفته و خواستار انجام تحقیقات مستقل، بی‌طرفانه و شفاف درباره این حمله و پاسخگو شدن عاملان آن شده است.

لازم به ذکر است که این حمله صبح روز ۹ اسفندماه ۱۴۰۴ (۲۸ فوریه ۲۰۲۶) و همزمان با آغاز عملیات گسترده هوایی آمریکا و اسرائیل علیه اهدافی در ایران رخ داد. بر اساس تحقیقات سازمان عفو بین‌الملل، مدرسه ابتدایی شجره طیبه حدود ساعت ۱۰:۴۵ صبح، در حالی که دانش‌آموزان در کلاس‌های درس حضور داشتند، به‌طور مستقیم هدف حمله قرار گرفت؛ حمله‌ای که نه‌تنها جان ده‌ها کودک را گرفت، بلکه خانواده‌های بسیاری را تا امروز میان سوگواری، چشم‌انتظاری و بی‌پاسخ ماندن پرسش‌هایشان رها کرده است.

#برمش_صدای_زنان_بلوچستان

Bramsh-Balochistan woman’s voice

تلاش برای دستیابی به برابری جنسیتی و رفع هر گونه تبعیض و پیشبرد فعالیتها بر بنیاد حقوق بشر سازمان ملل میتوانید از طریق لینک های زیر با بِرَمْش همراه باشید:

وبسایت برمش :
www.Bramsh.org
Instagram:
https://www.instagram.com/bramsh_org
Telegram:
https://t.me/bramshbalochistan

وقتی زنان در جام جهانی سوت می‌زنند، دختران بلوچ هنوز زمین بازی ندارند

برمش/ جام جهانی ۲۰۲۶ با قهرمانی اسپانیا به پایان رسید؛ جامی که در کنار رقابت‌های فوتبالی، حاشیه‌های سیاسی فراوانی نیز داشت. اما یکی از مهم‌ترین اتفاقات این دوره، حضور تیم‌های داوری کاملاً زنانه در دو مسابقه بود.

در دیدار جمهوری چک – آفریقای جنوبی و همچنین آلمان – اکوادور، قضاوت مسابقه بر عهده توری پنسو و دو کمک‌داور زن، بروک مایو و کاترین نسبیت بود؛ اتفاقی که نشان داد زنان می‌توانند در بالاترین سطح فوتبال جهان نیز مسئولیت حساس قضاوت را بر عهده بگیرند.

این در حالی است که در ایران، هنوز نگاهی مردسالارانه نسبت به فوتبال زنان وجود دارد و بارها شنیده‌ایم که «فوتبال برای زنان نیست». اما واقعیت چیز دیگری است. عشق به فوتبال جنسیت نمی‌شناسد؛ همان عشقی که «دختر آبی» را به نمادی ماندگار تبدیل کرد؛ دختری که تنها به دلیل علاقه‌اش به حضور در ورزشگاه، جان خود را از دست داد.

فوتبال، همان‌گونه که برای مردان است، برای زنان نیز هست؛ چه در سکوهای ورزشگاه، چه در زمین مسابقه و چه در جایگاه داوری.

اگر این تصویر را با وضعیت زنان در بلوچستان مقایسه کنیم، شکاف عمیق‌تر نمایان می‌شود. در حالی که زنان در بالاترین سطح فوتبال جهان، مسابقات جام جهانی را قضاوت می‌کنند، بسیاری از زنان و دختران بلوچ حتی از ابتدایی‌ترین امکانات ورزشی محروم هستند.

بلوچستان از پایین‌ترین سرانه‌های ورزشی در ایران برخوردار است و در بسیاری از شهرها و روستاها، هیچ فضای استاندارد و امنی برای ورزش زنان وجود ندارد. این محرومیت، تنها به معنای دور ماندن از ورزش نیست؛ بلکه زنان و دختران را از حق برخورداری از سلامت جسمی، نشاط اجتماعی و فرصت‌های رشد نیز محروم می‌کند.

وقتی امکان ورزش، فعالیت‌های فرهنگی و تفریح سالم وجود نداشته باشد، طبیعی است که بخشی از اوقات فراغت به سمت سرگرمی‌های ناسالم سوق پیدا کند؛ پدیده‌ای که در برخی مناطق با افزایش گرایش به مصرف قلیان (چِلیم) نیز دیده می‌شود. این یک انتخاب آزادانه نیست، بلکه نتیجه سال‌ها بی‌توجهی به زیرساخت‌های ورزشی و اجتماعی است.

ورزش، یک حق است؛ حقی که نباید به دلیل جنسیت یا محل زندگی از زنان و دختران بلوچ سلب شود.

#برمش_صدای_زنان_بلوچستان

Bramsh-Balochistan woman’s voice

تلاش برای دستیابی به برابری جنسیتی و رفع هر گونه تبعیض و پیشبرد فعالیتها بر بنیاد حقوق بشر سازمان ملل میتوانید از طریق لینک های زیر با بِرَمْش همراه باشید:

وبسایت برمش :
www.Bramsh.org
Instagram:
https://www.instagram.com/bramsh_org
Telegram:
https://t.me/bramshbalochistan

جنوب ایران؛ میدان خط‌ونشان قدرت‌ها، قربانیانش مردم‌اند

برمش/ از بلوچستان تا احواز، جنوب ایران سال‌هاست به میدان ارسال پیام‌های سیاسی و نظامی تبدیل شده است؛ جایی که هزینه‌ این خط‌ونشان‌ها را نه تصمیم‌گیران، بلکه مردم عادی می‌پردازند.

جمهوری اسلامی ایران پیش‌تر با سرکوب خونین معترضان در جمعه‌های خونین زاهدان و خاش و همچنین سرکوب و کشتار شهروندان عرب در نیزارهای معشور، نشان داد که برای حفظ قدرت از به‌کارگیری خشونت گسترده علیه شهروندان خود ابایی ندارد؛ خشونتی که تلاشی برای نمایش اقتدار و ایجاد هراس در مرکزنشینان و آزمودن واکنش جامعه جهانی می‌دانند.

اکنون نیز با حملات آمریکا به زیرساخت‌ها و مراکز نظامی در جنوب ایران، این مناطق بار دیگر به صحنه‌ ارسال پیام میان قدرت‌ها تبدیل شده‌اند؛ پیام‌هایی که در نهایت، بار اصلی آن بر دوش مردم منطقه است. آمریکا با بمباران پل‌ها، فرودگاه‌ها و حداقل زیرساخت‌های این خطه میخواهد این پیام را به رژیم ایران برساند که این سطح از بمباران را می‌تواند در مناطق مرکزی ایران نیز انجام بدهد. مناطقی که شهروندانش همچون بلوچ‌ها و عرب‌ها و ساکنین بندر غیرخودی محسوب نمی شوند و می تواند تبعاتی برای رژیم داشته باشد.

در این میان، مردم جنوب ایران از بلوچستان تا احواز، همزمان با گرمای طاقت‌فرسای بالای ۵۰ درجه، با قطعی برق، کمبود آب، ضعف زیرساخت‌ها و اکنون نیز با پیامدهای ناامنی و حملات نظامی دست‌وپنجه نرم می‌کنند.

در حالی که قدرت‌ها برای یکدیگر خط‌ونشان می‌کشند، این مردم‌اند که میان بحران‌های انباشته، هر روز هزینه‌ای تازه می‌پردازند؛ مردمی که نه در تصمیم‌گیری‌ها نقشی دارند و نه از امنیت و امکانات اولیه‌ای که حق هر شهروندی است، برخوردارند.

#برمش_صدای_زنان_بلوچستان

Bramsh-Balochistan woman’s voice

تلاش برای دستیابی به برابری جنسیتی و رفع هر گونه تبعیض و پیشبرد فعالیتها بر بنیاد حقوق بشر سازمان ملل میتوانید از طریق لینک های زیر با بِرَمْش همراه باشید:

وبسایت برمش :
www.Bramsh.org
Instagram:
https://www.instagram.com/bramsh_org
Telegram:
https://t.me/bramshbalochistan

کودکان بلوچستان؛ آینده‌ای که زیر بار جنگ، فقر و محرومیت در حال فروریختن است

برمش/ بلوچستان سال‌هاست با فقر، بیکاری، کمبود امکانات آموزشی و درمانی، بحران آب، جاده‌های ناایمن و مشکلات معیشتی دست‌وپنجه نرم می‌کند. اکنون با گسترش فضای جنگ و ناامنی، مشکلات تازه‌ای نیز بر بحران‌های قدیمی این استان افزوده شده و کودکان، بیش از هر قشر دیگری، بهای این شرایط را می‌پردازند.

در بسیاری از مناطق بلوچستان، هنوز کودکانی هستند که به مدرسه مناسب، آب آشامیدنی سالم و حداقل امکانات آموزشی دسترسی ندارند. شماری از آنان به جای نشستن پشت نیمکت‌های مدرسه، برای کمک به تأمین معاش خانواده ناچار به کار هستند؛ کاری که نه امنیت دارد و نه درآمدی که بتواند زندگی‌شان را تغییر دهد. هم‌زمان، سایه جنگ و حملات نظامی نیز احساس ناامنی را بر زندگی آنان سنگین‌تر کرده است.

فقر و کمبود مواد غذایی نیز وضعیت را وخیم‌تر کرده است. سوءتغذیه در میان بخشی از کودکان بلوچستان، سلامت جسمی و رشد آنان را تحت تأثیر قرار داده و آینده نسلی را تهدید می‌کند که قرار است فردای این سرزمین را بسازد.

در چنین شرایطی، این پرسش بیش از هر زمان دیگری مطرح است که آینده بلوچستان چگونه رقم خواهد خورد؛ استانی که بیش از هر چیز به پزشک، معلم، وکیل، مهندس و نیروهای متخصص نیاز دارد، اما کودکانش از ابتدایی‌ترین حقوق خود محروم مانده‌اند.

با وجود این وضعیت، بسیاری از شهروندان بلوچ همچنان بر سنت همبستگی و یاری‌رسانی، یا همان «حشر و مدد»، تأکید می‌کنند و معتقدند هر کمک به کودکان امروز، سرمایه‌گذاری برای آینده بلوچستان است. کمک به آموزش، تأمین نیازهای اولیه، حمایت از خانواده‌های کم‌برخوردار و مشارکت در فعالیت‌های انسان‌دوستانه، می‌تواند بخشی از بار سنگینی را که بر دوش این کودکان قرار گرفته، کاهش دهد.

آینده بلوچستان از کلاس‌های درس، سلامت و امنیت کودکانش آغاز می‌شود؛ کودکانی که اگر امروز از آنان حمایت نشود، فردا نیز ناچار خواهند بود همان چرخه فقر و محرومیتی را ادامه دهند که نسل‌های پیش از آنان تجربه کرده‌اند.

#برمش_صدای_زنان_بلوچستان

Bramsh-Balochistan woman’s voice

تلاش برای دستیابی به برابری جنسیتی و رفع هر گونه تبعیض و پیشبرد فعالیتها بر بنیاد حقوق بشر سازمان ملل میتوانید از طریق لینک های زیر با بِرَمْش همراه باشید:

وبسایت برمش :
www.Bramsh.org
Instagram:
https://www.instagram.com/bramsh_org
Telegram:
https://t.me/bramshbalochistan

وقتی انسانیت از طلا ارزشمندتر می‌شود؛ امانتداری یک پاکبان بلوچ در روزگار سخت معیشت

برمش/ روز دوشنبه ۲۲ تیرماه ۱۴۰۵، «نعیم افرازه» پاکبان شهرداری چابهار که در روستای تیس سکونت دارد، حدود دو هفته پیش هنگام نظافت یکی از خیابان‌های شهر متوجه یک پلاستیک سیاه در کنار سطل زباله شد که توجهش را جلب کرد. او پس از بررسی کیسه متوجه شد مقدار قابل توجهی طلا به ارزش تقریبی سه میلیارد تومان داخل آن قرار دارد، اما با وجود مشکلات معیشتی، زندگی در خانه‌ای استیجاری و شرایط دشوار اقتصادی، بدون هیچ‌گونه تردیدی موضوع را به مسئولان شهرداری اطلاع داد تا روند شناسایی صاحب اموال آغاز شود و سرانجام روز دوشنبه با پیگیری‌های انجام‌شده، صاحب طلاها پیدا شد و تمامی اموال بدون کم‌وکاست به وی بازگردانده شد.

«نعیم افرازه» در شرح این ماجرا گفته است که هنگام نظافت شهر، پلاستیک را در کنار سطل زباله مشاهده کرد که توجهش را جلب کرد و پس از باز کردن آن متوجه وجود طلاها شد و بلافاصله آن را به مسئولان شهرداری چابهار اطلاع داد.

در روزگاری که فشار سنگین تورم و گرانی، زندگی میلیون‌ها نفر را دشوار کرده و گاه اخبار تلخی از کشته شدن انسان‌ها بر سر سرقت یک تلفن همراه یا حتی چند رأس دام منتشر می‌شود، چنین رفتاری یادآور این حقیقت است که هنوز وجدان، شرافت و انسانیت در میان مردم زنده است.

اقدام «نعیم افرازه» نشان داد که صداقت و امانتداری به میزان دارایی افراد وابسته نیست. گاهی کسانی که خود با سخت‌ترین شرایط اقتصادی زندگی می‌کنند، بزرگ‌ترین درس‌های اخلاق را به جامعه می‌دهند. بازگرداندن طلایی با ارزش میلیاردی، در شرایطی که او خود با مشکلات معیشتی روبه‌رو است، تنها یک اقدام امانتدارانه نیست؛ بلکه پیامی روشن است که ارزش‌های انسانی، اگرچه زیر سایه بحران‌های اقتصادی کمرنگ شده‌اند، اما هنوز از میان نرفته‌اند.

رفتار این پاکبان بلوچ، نمونه‌ای از شرافت، مسئولیت‌پذیری و پایبندی به اصول اخلاقی است؛ ارزشی که شاید از هر ثروتی گران‌بهاتر باشد و بتواند در میان انبوه اخبار تلخ، بار دیگر امید به انسانیت را زنده کند.

#برمش_صدای_زنان_بلوچستان

Bramsh-Balochistan woman’s voice

تلاش برای دستیابی به برابری جنسیتی و رفع هر گونه تبعیض و پیشبرد فعالیتها بر بنیاد حقوق بشر سازمان ملل میتوانید از طریق لینک های زیر با بِرَمْش همراه باشید:

وبسایت برمش :
www.Bramsh.org
Instagram:
https://www.instagram.com/bramsh_org
Telegram:
https://t.me/bramshbalochistan

میان زخم و انسانیت؛ روایت صف‌های اهدای خون در بلوچستان

برمش/ آنچه امروز در بلوچستان رخ داد، یکی از تلخ‌ترین و در عین حال پیچیده‌ترین تصاویر این روزها بود. در پی حمله هوایی ایالات متحده آمریکا به تیپ ۳۸۸ ارتش جمهوری اسلامی ایران در شهرستان بمپور، دست‌کم هفت نیروی نظامی کشته و ده‌ها تن دیگر زخمی شدند؛ نهادی که در نگاه بسیاری از مردم، بخشی از ساختار سرکوبی است که سال‌ها در بلوچستان با بازداشت، خشونت و کشتار گره خورده است. بسیاری از خانواده‌های بلوچ، خاطره‌ای تلخ از عملکرد نیروهای نظامی و امنیتی در ذهن دارند.

اما از سوی دیگر، پس از درخواست اهدای خون برای مجروحان این حمله، مردم بلوچ در صف‌های اهدای خون حاضر شدند. آنها نپرسیدند مجروح چه کسی است، چه لباسی بر تن دارد یا پیش‌تر چه نقشی داشته است. آنها تنها انسانی را دیدند که به خون نیاز دارد.

این همان دوگانه‌ای است که فهم آن آسان نیست. مردمی که خود بارها قربانی خشونت بوده‌اند، هنگامی که جان انسانی در خطر است، انسانیت را بر انتقام ترجیح می‌دهند. این رفتار نه به معنای تأیید ساختارهای سرکوب است و نه فراموش کردن رنج‌های گذشته؛ بلکه نشان می‌دهد ارزش جان انسان، برای بسیاری از مردم، فراتر از مرزبندی‌های سیاسی و نظامی است.

شاید تفاوت دقیقاً همین‌جا باشد؛ میان ساختاری که با زور و اسلحه تعریف می‌شود و مردمی که حتی در اوج زخم و بی‌اعتمادی، هنوز توان همدلی و نجات جان انسان‌ها را از دست نداده‌اند.

این تصویر، بیش از هر چیز، روایتگر اخلاقی است که در سخت‌ترین شرایط نیز زنده مانده است؛ اخلاقی که می‌گوید انسانیت را نمی‌توان با جنگ، سرکوب یا نفرت از میان برد.

#برمش_صدای_زنان_بلوچستان

Bramsh-Balochistan woman’s voice

تلاش برای دستیابی به برابری جنسیتی و رفع هر گونه تبعیض و پیشبرد فعالیتها بر بنیاد حقوق بشر سازمان ملل میتوانید از طریق لینک های زیر با بِرَمْش همراه باشید:

وبسایت برمش :
www.Bramsh.org
Instagram:
https://www.instagram.com/bramsh_org
Telegram:
https://t.me/bramshbalochistan

درخواست خانواده‌های دانش‌آموزان و دانشجویان بلوچ برای تعویق امتحانات حضوری در پی تشدید ناامنی و حملات نظامی

برمش/ همزمان با ادامه حملات نظامی ایالات متحده آمریکا به جنوب ایران و گزارش‌ها از هدف قرار گرفتن مراکز نظامی در مناطق مختلف بلوچستان، خانواده‌های دانش‌آموزان و دانشجویان بلوچ در شهرهای گوناگون این استان خواستار تعویق امتحانات حضوری شده‌اند. آنان می‌گویند تداوم فضای امنیتی، شنیده شدن صدای انفجارها و نگرانی از گسترش درگیری‌ها، امکان حضور ایمن و آرام دانش‌آموزان و دانشجویان در جلسات امتحان را از بین برده است.

این درخواست از شهرهایی از جمله چابهار، کنارک، بمپور، ایرانشهر، سراوان و دیگر مناطق بلوچستان مطرح شده است. خانواده‌ها تأکید می‌کنند که اضطراب ناشی از شرایط روزهای اخیر و ترس از وقوع حملات بیشتر، تمرکز دانش‌آموزان برای مطالعه و شرکت در آزمون‌ها را به‌شدت کاهش داده و سلامت روان آنان را تحت تأثیر قرار داده است.

خانواده‌ها از وزارت آموزش‌وپرورش، وزارت علوم و سایر نهادهای مسئول خواسته‌اند با در نظر گرفتن شرایط اضطراری حاکم بر منطقه، برگزاری حضوری امتحانات را تا زمان بازگشت امنیت و آرامش به تعویق بیندازند. همچنین شماری از آنان خواستار در نظر گرفتن حمایت‌های آموزشی، از جمله تسهیلات ویژه برای داوطلبان مناطق درگیر در کنکور سراسری و جبران پیامدهای آموزشی ناشی از بحران شده‌اند.

این نگرانی‌ها در حالی مطرح می‌شود که در روز نخست حملات آمریکا و اسرائیل به ایران، مدرسه ابتدایی شجره طیبه در شهرستان میناب هدف اصابت موشک قرار گرفت و شماری از دانش‌آموزان و معلمان جان خود را از دست دادند. این رویداد نگرانی خانواده‌ها نسبت به امنیت مراکز آموزشی را به‌شدت افزایش داده و بسیاری از آنان معتقدند که در شرایطی که خطر حملات همچنان پابرجاست، برگزاری امتحانات حضوری می‌تواند جان دانش‌آموزان و کادر آموزشی را در معرض خطر قرار دهد.

بر اساس استانداردهای بین‌المللی حقوق بشر، از جمله کنوانسیون حقوق کودک که بر حق کودکان برای برخورداری از آموزش در محیطی امن و حمایت از جان و سلامت آنان تأکید دارد، دولت‌ها موظف‌اند در شرایط بحران و مخاصمه، تمامی اقدامات لازم را برای حفاظت از دانش‌آموزان، معلمان و مراکز آموزشی اتخاذ کنند. خانواده‌های بلوچ نیز با استناد به همین نگرانی‌ها، از مسئولان می‌خواهند تصمیماتی اتخاذ کنند که امنیت، سلامت و حق آموزش کودکان و دانشجویان را بر هر ملاحظه دیگری مقدم بدارد.

#برمش_صدای_زنان_بلوچستان

Bramsh-Balochistan woman’s voice

تلاش برای دستیابی به برابری جنسیتی و رفع هر گونه تبعیض و پیشبرد فعالیتها بر بنیاد حقوق بشر سازمان ملل میتوانید از طریق لینک های زیر با بِرَمْش همراه باشید:

وبسایت برمش :
www.Bramsh.org
Instagram:
https://www.instagram.com/bramsh_org
Telegram:
https://t.me/bramshbalochistan