پناهندگی پنج بازیکن تیم ملی فوتبال زنان ایران در استرالیا
برمش/ روز دوشنبه ۱۸ اسفند ماه ۱۴۰۴، پنج تن از بازیکنان تیم ملی فوتبال زنان ایران که برای مسابقات در استرالیا حضور داشتند، از اردوی تیم جدا شده و موفق شدهاند در این کشور پناهندگی سیاسی دریافت کنند.
هویت این پنج بازیکن زهرا قنبری، زهرا سربالی، مونا حمودی، عاطفه رمضانیزاده و فاطمه پسندیده عنوان شده است.
گفتنی است این بازیکنان پس از ترک محل اقامت تیم و مراجعه به مقامات استرالیایی، درخواست پناهندگی داده و در نهایت از سوی دولت استرالیا ویزای بشردوستانه دریافت کردهاند.
یکی از دلایل نگرانی این بازیکنان برای بازگشت به ایران، فضای تهدیدآمیز علیه آنان در رسانههای نزدیک به حکومت بوده است. در همین زمینه، امیرحسین ثابتی، مجری و فعال رسانهای نزدیک به جریانهای تندرو، در اظهاراتی ضمن خائن نامیدن بازیکنان زن تیم ملی، گفته بود کسانی که علیه جمهوری اسلامی موضع بگیرند یا از خطوط تعیینشده عبور کنند «باید منتظر برخورد باشند» و نمیتوانند انتظار داشته باشند بدون پیامد به کشور بازگردند.
لازم به ذکر است اینگونه تهدیدها از سوی مقامات جمهوری اسلامی ایران نیز مسبوق به سابقه است. محمد موحدی آزاد، دادستانی کل جمهوری اسلامی ایران در اطلاعیهای به ایرانیان خارج از کشور که به گفته این نهاد «با دشمن متجاوز آمریکایی-صهیونی همصدایی، همراهی یا همکاری میکنند» هشدار داد که مطابق قانون با مصادره تمامی اموال و اعدام روبهرو خواهند شد.
#برمش_صدای_زنان_بلوچستان
Bramsh-Balochistan woman’s voice
تلاش برای دستیابی به برابری جنسیتی و رفع هر گونه تبعیض و پیشبرد فعالیتها بر بنیاد حقوق بشر سازمان ملل میتوانید از طریق لینک های زیر با بِرَمْش همراه باشید:
مشارکت نماینده سازمان برمش در نشست CSW70 سازمان ملل درباره حقوق زنان
برمش/ هفتادمین نشست کمیسیون مقام زن سازمان ملل متحد در مقر سازمان ملل در شهر New York City برگزار شد؛ نشستی بینالمللی که هر سال با حضور نمایندگان دولتها، سازمانهای مدنی و فعالان حوزه حقوق زنان از کشورهای مختلف جهان برگزار میشود.
در این برنامه، خانم زیبا بختیاری به عنوان نماینده سازمان برمش نیز حضور داشت و در جریان نشستها و برنامههای مرتبط با موضوعات زنان و عدالت اجتماعی قرار گرفت.
هفتادمین دوره Commission on the Status of Women که با عنوان CSW70 شناخته میشود، با تمرکز بر تقویت دسترسی زنان و دختران به عدالت برگزار شده است. شرکتکنندگان در این نشست درباره راهکارهای تقویت نظامهای حقوقی عادلانه، رفع قوانین تبعیضآمیز و افزایش مشارکت زنان در تصمیمگیریهای عمومی به گفتوگو میپردازند.
کمیسیون مقام زن سازمان ملل یکی از مهمترین مجامع بینالمللی در حوزه برابری جنسیتی و حقوق زنان به شمار میرود و هر سال بستری برای تبادل تجربه میان دولتها، سازمانهای مدنی و نهادهای بینالمللی فراهم میکند.
#برمش_صدای_زنان_بلوچستان
Bramsh-Balochistan woman’s voice
تلاش برای دستیابی به برابری جنسیتی و رفع هر گونه تبعیض و پیشبرد فعالیتها بر بنیاد حقوق بشر سازمان ملل میتوانید از طریق لینک های زیر با بِرَمْش همراه باشید:
به مناسبت هشت مارس روز جهانی زنان؛ مبارزات زنان بلوچ در سالی که گذشت
برمش/ هشتم مارس یادآور بیش از یک قرن مبارزات زنان در سراسر جهان برای دستیابی به حقوقی است که سالها از آنان دریغ شده بود. حقوقی چون برابری، آزادی، کرامت انسانی و حق مشارکت در سرنوشت خویش. این روز نه تنها روز بزرگداشت زنان، بلکه روزی برای یادآوری تاریخی از مقاومت در برابر تبعیض، سرکوب و نابرابری است.
در سال گذشته، زنان بلوچ نیز نشان دادند که دیگر نمیتوان آنان را در قالب کلیشههای قدیمی و تحمیلشده محدود کرد. تحولات اخیر گواه آن است که زنان بلوچ بیش از هر زمان دیگری نسبت به حقوق خود آگاه شدهاند و نقش فعالتری در مبارزات اجتماعی و سیاسی ایفا میکنند.
از اعتراضات خونین در غرب بلوچستان، جایی که زنان در دیماه به خیابانها آمدند و در کنار مردان علیه دیکتاتوری در ایران شعار دادند و حماسه گونیچ که زنان بلوچ با دستانی خالی در برابر نیروهای نظامی جمهوری اسلامی ایران ایستادند، تا حضور زنان بلوچ در مجامع بینالمللی از جمله سازمان ملل و پارلمان اروپا و سخنرانیهای آنان درباره وضعیت مردم بلوچ، همگی نشانهای از شکستن مرزهایی است که سالها به زنان تحمیل شده بود.
در شرق بلوچستان نیز مبارزات مدنی به رهبری مهرنگ بلوچ که بیش از یکسال است به خاطر فعالیتهای مدنی در زندان است، با تاکید بر حقوق انسانی، عدالت و کرامت و کاندید شدن وی برای جایزه صلح نوبل، نمونهای از شکلگیری جنبشی است که زنان در آن نقش محوری دارند. در کنار این تلاشهای مدنی، در عملیات هیروپ ۲، زنان برای نخستین بار در کنار مردان با هدف آنچه آزادی و حقوق مردم بلوچ مینامند، به مبارزه برخاستهاند و زنان نیز در این مسیر حضور و مشارکت داشتهاند.
مجموعه این رویدادها نشان میدهد که زنان بلوچ دیگر صرفاً ناظران خاموش تحولات نیستند. آنان در حال شکستن کلیشههای دیرینه، آگاهی از حقوق خود و تلاش برای دستیابی به آزادیها و برابری هستند.
هشتم مارس فرصتی است تا یادآوری کنیم که مبارزه برای حقوق زنان، بخشی جداییناپذیر از مبارزه برای عدالت و آزادی در هر جامعهای است. صدای زنان بلوچ، مانند صدای بسیاری از زنان در سراسر جهان، امروز بلندتر از گذشته شنیده میشود؛ صدایی که خواهان برابری، کرامت و حق تعیین سرنوشت است.
#برمش_صدای_زنان_بلوچستان
Bramsh-Balochistan woman’s voice
تلاش برای دستیابی به برابری جنسیتی و رفع هر گونه تبعیض و پیشبرد فعالیتها بر بنیاد حقوق بشر سازمان ملل میتوانید از طریق لینک های زیر با بِرَمْش همراه باشید:
پروتکل جامع مراقبت از مادر و جنین در شرایط اضطرار و منازعات
برمش/ در بحبوحه جنگ و منازعات مسلحانه، زنان باردار و مادران نوزادان نوپا در زمره آسیبپذیرترین گروههای انسانی قرار دارند که طبق پروتکلهای بینالمللی حقوق بشری و کنوانسیونهای ژنو، باید در اولویت مطلق امدادرسانی و مراقبتهای ویژه قرار گیرند. حفظ آرامش روانی و ثبات محیطی برای این گروه، نه یک انتخاب ثانویه، بلکه ضرورتی حیاتی برای تضمین سلامت پایدار مادر و جنین در لحظات وقوع حادثه است. در این شرایط، تخلیه سریع این افراد از مناطق پرخطر به عنوان نخستین گروه اولویتدار و همراهی دائمی یک فرد معتمد در تمام مسیرهای تردد، گامی اساسی در جهت کاهش خطرات فیزیکی و مهار استرسهای محیطی محسوب میشود. اسکان این افراد باید صرفاً در پناهگاههایی با تهویه استاندارد صورت گیرد تا از قرارگیری در معرض دود، غبار و آلایندههای شیمیایی ناشی از انفجارات که تهدیدی جدی برای سیستم تنفسی و رشد جنین است، جلوگیری به عمل آید.
مدیریت هوشمندانه استرس و کنترل مستمر علائم حیاتی در این دوران حساس، نقشی کلیدی در پیشگیری از زایمانهای زودرس ناشی از شوکهای عصبی ایفا میکند. تمرکز بر الگوهای تنفسی عمیق و پرهیز از دم و بازدمهای تند و سطحی، برای حفظ سطح اکسیژنرسانی به جفت و جنین حیاتی است؛ چرا که هیجانات شدید میتواند منجر به نوسانات خطرناک فشار خون در مادر شود. در این راستا، مادران و اطرافیان آنها باید نسبت به نشانههای هشداردهندهای نظیر خونریزی واژینال، دردهای شدید و ناگهانی شکمی، کاهش محسوس حرکات جنین و یا تب و لرزهای شدید در مادران تازهزا بهشدت حساس باشند و در صورت مشاهده هر یک از این موارد، بلافاصله به مراکز درمانی یا واحدهای سیار مامایی مراجعه کنند. صیانت از حریم فیزیکی مادر با پرهیز از حضور در مکانهای پرازدحام جهت جلوگیری از اصابت ضربه به شکم و فراهمسازی امکان استراحت در وضعیتهای نیمهخوابیده برای کاهش فشار بر ستون فقرات و لگن، از حقوق بنیادین بهداشتی آنان در محیطهای اشتراکی و پناهگاههاست.
هر زن باردار در شرایط جنگی موظف است یک «کیف بقای پزشکی» شامل آخرین سوابق درمانی، نتایج سونوگرافی، ذخیره آب سالم، میانعدههای مغوی و داروهای ضروری را همواره در دسترس داشته باشد تا در صورت جابجایی ناگهانی، زنجیره مراقبتی وی قطع نشود. در صورت بروز علائم زایمان در محیطهای غیربیمارستانی، اولویت نخست باید بر حفظ دمای بدن مادر و نوزاد، پیشگیری از عفونت با استریل نگه داشتن محیط و تامین امنیت روانی مادر متمرکز شود. وظیفه تمامی نهادهای امدادی، نیروهای داوطلب و جامعه جهانی است که با درک حساسیت این دوره از زندگی، بستری امن، تکریمآمیز و عاری از خشونت را برای زنانی که در سختترین شرایط، تداومبخش حیات بشری هستند، فراهم آورند.
#برمش_صدای_زنان_بلوچستان
Bramsh-Balochistan woman’s voice
تلاش برای دستیابی به برابری جنسیتی و رفع هر گونه تبعیض و پیشبرد فعالیتها بر بنیاد حقوق بشر سازمان ملل میتوانید از طریق لینک های زیر با بِرَمْش همراه باشید:
جنگ در مرکز، ناامنی در حاشیه؛ زنان بلوچ در سایه بحران ملی
برمش/ وقتی کشوری وارد فضای جنگ یا تنش نظامی میشود، توجه رسانهها و سیاستگذاران تقریباً همیشه روی پایتخت، مراکز نظامی و معادلات سیاسی متمرکز میشود. مناطق مرزی اما اغلب زودتر از بقیه اثر جنگ را حس میکنند و در عین حال کمتر دیده میشوند. در مورد بلوچستان، این وضعیت حتی شدیدتر است، چون منطقه از قبل هم با فقر ساختاری، ضعف زیرساخت و اقتصاد غیررسمی دستوپنجه نرم میکرد. بنابراین شرایط جنگی فقط یک بحران جدید ایجاد نمیکند؛ بلکه فشارهای قدیمی را چند برابر میکند، و در این میان زنان بلوچ یکی از آسیبپذیرترین گروهها هستند.
اقتصاد بسیاری از خانوادههای مرزنشین بلوچ به رفتوآمد مرزی، تجارت خرد یا فعالیتهایی مثل سوختبری وابسته است. در شرایط تنش نظامی، مرزها سریعتر بسته میشوند، کنترلهای امنیتی افزایش پیدا میکند و رفتوآمد اقتصادی محدود میشود. نتیجه ساده و بیرحم است: درآمد خانوادهها ناگهان کاهش پیدا میکند. وقتی این اتفاق میافتد، اولین اثر آن در سطح خانواده دیده میشود؛ کمبود منابع برای غذا، درمان یا آموزش. در چنین موقعیتی زنان معمولاً مسئول مدیریت این بحران در داخل خانه میشوند. آنها باید با منابع کمتر، خانواده را سرپا نگه دارند.
جنگ یا فضای امنیتی شدید همچنین میتواند دسترسی به خدمات عمومی را بدتر کند. در مناطق مرزی که از قبل هم کمبود بیمارستان، مدرسه یا امکانات حملونقل وجود دارد، افزایش تنش امنیتی گاهی باعث میشود رفتوآمد دشوارتر شود و خدمات دولتی محدودتر عمل کنند. برای زنان، این مسئله میتواند پیامدهای جدی داشته باشد؛ از دشوار شدن دسترسی به خدمات درمانی گرفته تا محدودتر شدن امکان ادامه تحصیل دختران در مناطق دورافتاده.
از طرف دیگر، در شرایط جنگی تمرکز دولتها معمولاً به سمت امنیت و دفاع میرود و مسائل توسعهای یا اجتماعی در اولویت پایینتری قرار میگیرند. این موضوع در مناطق حاشیهای مثل بلوچستان بیشتر حس میشود. وقتی منابع و توجه سیاسی به سمت بحرانهای نظامی میرود، مشکلات مزمنی مثل فقر، بیکاری یا کمبود زیرساخت ممکن است برای مدت طولانیتری حلنشده باقی بمانند. نتیجه این روند این است که شکاف میان مرکز کشور و مناطق مرزی بیشتر میشود.
در چنین شرایطی زنان بلوچ در یک موقعیت پیچیده قرار میگیرند. آنها هم با فشارهای اقتصادی ناشی از بسته شدن مسیرهای معیشتی روبهرو هستند و هم با محدودیتهایی که از فضای امنیتی ناشی میشود. در عین حال نقش آنها در حفظ ثبات خانواده بسیار مهم است؛ از مدیریت منابع محدود گرفته تا حفظ شبکههای حمایتی میان خانوادهها و خویشاوندان. این نقش اغلب در تحلیلهای سیاسی دیده نمیشود، اما در واقعیت یکی از عوامل اصلی بقا و تابآوری جوامع مرزی است.
در نهایت، اگر جنگ یا تنش نظامی ادامه پیدا کند، اثر آن در مناطق مرزی معمولاً طولانیتر از جاهای دیگر باقی میماند. برای زنان بلوچ و خانوادههای مرزنشین، این یعنی ترکیب دشوار سه عامل: اقتصاد شکننده، فضای امنیتی و کمبود خدمات اجتماعی. بدون توجه جدی به این مناطق در سیاستهای ملی، بحرانهای جنگی میتوانند شکافهای قدیمی را عمیقتر کنند و زندگی روزمره این جوامع را بیش از پیش تحت فشار قرار دهند.
#برمش_صدای_زنان_بلوچستان
Bramsh-Balochistan woman’s voice
تلاش برای دستیابی به برابری جنسیتی و رفع هر گونه تبعیض و پیشبرد فعالیتها بر بنیاد حقوق بشر سازمان ملل میتوانید از طریق لینک های زیر با بِرَمْش همراه باشید:
وقتی صدای انفجار، قلبهای بیدفاع را از تپش میاندازد
برمش/ مرگ آمنه رئیسی، زن ۴۷ ساله بلوچ، تصویر عریان و بیپردهای از آن چیزی است که در ادبیات نظامی «تلفات جانبی» نامیده میشود، اما در واقعیت، فاجعهای انسانی است که عمق آن با هیچ واژهای سنجیده نمیشود. او نه در میدان نبرد بود و نه سلاحی در دست داشت؛ او زنی بود که در خانه خویش، تنها به جرم نزدیکی جغرافیایی به شعلههای جنگ، قربانی هراسی شد که فراتر از توان تحمل پیکر انسانی است. سکته قلبی ناشی از شوک انفجار، گواهی است بر این حقیقت که جنگها پیش از آنکه با گلوله جان بگیرند، با رعب و وحشت، آرامش روانی و حیات بیپناهان را نشانه میروند.
عواقب جنگ برای غیرنظامیان تنها به ویرانی ساختمانها یا جراحات فیزیکی محدود نمیشود؛ بزرگترین فاجعه در لایههای پنهان و زیرساختهای روانی جوامع رخ میدهد. برای زنی همچون آمنه، صدای مهیب حملات، تنها یک نویز صوتی نبود، بلکه فرو ریختن سقف امنیت ذهنیاش بود. کودکان، زنان و سالمندان در مناطق درگیر، نخستین کسانی هستند که سیستم عصبیشان زیر بار فشار استرسهای حاد (PTSD) در هم میشکند. این نوع مرگهای خاموش، یادآوری میکنند که مرزهای جنگ بسیار فراتر از خط مقدم است و ترکشهای آن میتواند تا کیلومترها دورتر، قلب یک مادر یا شهروند عادی را در کنج خانهاش از کار بیندازد.
در نهایت، تراژدی آمنه رئیسی نمادی از مظلومیت مردمی است که در شطرنج قدرتهای بزرگ، نادیده گرفته میشوند. وقتی جنگی آغاز میشود، حق حیات که ابتداییترین حق بشری است، به حاشیه رانده شده و جای خود را به آمار و ارقام خشک میدهد. اما پشت هر نام، داستانی از یک زندگی، خانوادهای داغدار و آرزوهایی دفن شده نهفته است. درگذشت او در بیمارستان نیکشهر، فریادی است علیه بیعدالتی جنگ که نشان میدهد چگونه سایه سیاستهای خصمانه، میتواند حتی دورافتادهترین روستاها را به ماتمکدهای بدل کند که در آن، ترس از مرگ، خودِ مرگ را رقم میزند.
#برمش_صدای_زنان_بلوچستان
Bramsh-Balochistan woman’s voice
تلاش برای دستیابی به برابری جنسیتی و رفع هر گونه تبعیض و پیشبرد فعالیتها بر بنیاد حقوق بشر سازمان ملل میتوانید از طریق لینک های زیر با بِرَمْش همراه باشید:
تعلیق در بند و رهایی در آشفتگی؛ پارادوکس مدیریت زندانهای ایران در میانه بحران
خالی شدن پستهای نگهبانی و رهاییهای ناگهانی، پیش از آنکه یک رخداد امنیتی ساده باشد، نشاندهنده «رهاشدگی مطلق» انسانهایی است که دیگر هیچ ساختار حقوقی و حاکمیتی مسئولیت آنها را نمیپذیرد. مسئله اصلی، تنها غیبت فیزیکی نگهبانان نیست؛ بلکه بیتوجهی سیستماتیک به وضعیت محبوسانی است که در اوج بحران، به حال خود رها شدهاند. این صحنه، تجسم عینی فروپاشی تعهداتی است که قرار بود حافظ جان و تعیینکننده تکلیف قانونی زندانی باشد، اما در برابر شرایط فورسماژور، به سادهترین و ناعادلانهترین شکل ممکن به بنبست رسیده است.
از منظر حقوق بشردوستانه، این وضعیت واجد یک پارادوکس عمیق است: اگرچه آزادی بخشی از زندانیان میتواند گامی برای پیشگیری از فجایع انسانی در مناطق جنگی تلقی شود، اما رها کردن سایر محبوسان در محیطی بدون محافظ و مسئول، نقض آشکار اصل «حمایت همهجانبه» از افراد تحتبند است. منتقدان بر این باورند که سیستم قضایی به جای اجرای پروتکلهای استاندارد پدافند غیرعامل و انتقال امن زندانیان به نقاط دور از اهداف نظامی، به «مدیریت واکنشی» و شتابزده متوسل شده است. در حالی که گروهی از زندانیان طعم تلخ و شیرینِ رهایی اضطراری را میچشند، مابقی در پشت دیوارهای بیدفاع و در مجاورت کانونهای درگیری، در یک بنبست امنیتی گرفتار شدهاند؛ وضعیتی که سکوت مراجع رسمی و قطع مجاری ارتباطی، تنها بر ابعاد فاجعهبار آن میافزاید.
این رهاییهای ناشی از آشفتگی، اگرچه برای عدهای به معنای پایان فیزیکی حبس بود، اما برای کلیت نظام قضایی، پرسشی هولناک درباره «بلاتکلیفی حقوقی» بر جای گذاشت. در واقع، در شرایطی که هزاران بازداشتیِ اعتراضات دی ۱۴۰۴ در بازداشتگاههای وابسته به نهادهای نظامی (سپاه و نیروی انتظامی) محبوس هستند، تغییر الگوی حملات به مراکز شهری، جان این زندانیان را با خطری مضاعف روبرو کرده است. سرنوشت این افراد نه از مسیر عدالت، بلکه در میانهی خلاء قدرت و ناتوانی لجستیکی رقم میخورد. این وضعیت نشان داد که در زمانه بحران، زندانی به جای برخورداری از حقوق اولیه، به «فراموششدگانِ» ساختار بدل میشود؛ امری که لایههای عمیقتری از بیعدالتی را در قلب دیوارهای لرزان زندان نمایان ساخته است.
#برمش_صدای_زنان_بلوچستان
Bramsh-Balochistan woman’s voice
تلاش برای دستیابی به برابری جنسیتی و رفع هر گونه تبعیض و پیشبرد فعالیتها بر بنیاد حقوق بشر سازمان ملل میتوانید از طریق لینک های زیر با بِرَمْش همراه باشید:
بهداشت و ایمنی زنان و کودکان در شرایط جنگ؛ توصیههای ضروری بر پایه گزارش نهادهای بینالمللی
برمش/ در شرایط جنگ و فروپاشی نسبی خدمات عمومی، نخستین آسیبها فقط ناشی از درگیری مستقیم نیست، بلکه از اختلال در آب، برق، خدمات درمانی و دسترسی به اقلام بهداشتی آغاز میشود. گزارشهای نهادهای تخصصی سازمان ملل نشان میدهد زنان و کودکان در چنین وضعیتهایی با فشار مضاعف بهداشتی روبهرو هستند؛ فشاری که اگر مدیریت نشود، به موجی از بیماریهای قابل پیشگیری منجر میشود.
بر اساس اعلام سازمان جهانی بهداشت، بهداشت قاعدگی بخشی از حق اساسی سلامت است و حتی در شرایط اضطراری نیز باید دسترسی به آب سالم، فضای خصوصی و وسایل بهداشتی حفظ شود. نبود نوار بهداشتی یا امکانات شستوشو میتواند خطر عفونتهای دستگاه تناسلی و مشکلات پوستی را افزایش دهد.
همچنین صندوق جمعیت سازمان ملل متحد در گزارشهای خود از بحرانهای منطقهای اعلام کرده که در دورههای درگیری، صدها هزار زن با کمبود نوار بهداشتی مواجه میشوند و برخی ناچار به استفاده از پارچههای غیربهداشتی هستند. این نهاد تأکید کرده توزیع «کیتهای بهداشتی» شامل نوار بهداشتی، صابون و لباس زیر از اولویتهای فوری در بحرانهاست، زیرا این اقلام مستقیماً با پیشگیری از عفونت و حفظ کرامت انسانی مرتبطاند.
در حوزه کودکان، یونیسف هشدار داده که قطع آب سالم و اختلال در واکسیناسیون میتواند بیماریهای قابل پیشگیری مانند اسهال عفونی و عفونتهای تنفسی را افزایش دهد. کودکان زیر پنج سال بیشترین آسیب را از آب آلوده، سوءتغذیه و نبود مراقبت اولیه میبینند. به همین دلیل در برنامههای اضطراری، تأمین آب سالم، واکسن، مکمل غذایی و اقلامی مانند پوشک در اولویت قرار میگیرد.
از سوی دیگر، نهاد زنان سازمان ملل متحد تأکید کرده در بیثباتی امنیتی، خطر خشونت مبتنی بر جنسیت افزایش مییابد؛ بهویژه در محیطهایی که روشنایی، سرویس بهداشتی ایمن یا حریم خصوصی کافی وجود ندارد. بنابراین ایمنی بهداشتی با امنیت فیزیکی و اجتماعی گره خورده است.
بر پایه این گزارشها، چند توصیه کاربردی برای زنان و مادران در شرایط جنگ قابل جمعبندی است: آمادهسازی یک بسته بهداشتی شخصی شامل نوار بهداشتی، لباس زیر اضافی، صابون، مواد ضدعفونیکننده و در صورت امکان دستمال مرطوب.
در صورت استفاده اضطراری از پارچه، شستوشو با آب سالم و خشککردن کامل برای کاهش خطر عفونت ضروری است.
زنان باردار در صورت مشاهده علائمی مانند خونریزی، تب یا درد شدید باید در اولین فرصت به مرکز درمانی فعال مراجعه کنند، زیرا تأخیر در مراقبت بارداری از عوامل اصلی مرگومیر قابل پیشگیری در بحرانهاست.
برای کودکان، جوشاندن آب در صورت تردید به آلودگی، شستن دستها پیش از تهیه غذا و پس از تعویض پوشک، و پیگیری واکسیناسیون اهمیت حیاتی دارد.
ایجاد شبکه حمایتی میان زنان خانواده و محله میتواند در تبادل اقلام ضروری و کاهش فشار روانی نقش مؤثری داشته باشد.
جنگ زیرساختها را تخریب میکند، اما نیازهای زیستی بدن را متوقف نمیکند. چرخه قاعدگی، بارداری، تغذیه نوزاد و رشد کودک ادامه دارد. دادههای نهادهای تخصصی بینالمللی نشان میدهد بیتوجهی به بهداشت زنان و کودکان در بحران، پیامدهایی قابل پیشگیری اما پرهزینه دارد. توجه به این نیازها نه اقدامی فرعی، بلکه بخشی اساسی از مدیریت انسانی و علمی بحران است؛ جایی که سلامت و کرامت باید حتی در سختترین شرایط حفظ شود.
#برمش_صدای_زنان_بلوچستان
Bramsh-Balochistan woman’s voice
تلاش برای دستیابی به برابری جنسیتی و رفع هر گونه تبعیض و پیشبرد فعالیتها بر بنیاد حقوق بشر سازمان ملل میتوانید از طریق لینک های زیر با بِرَمْش همراه باشید:
ملاله یوسفزی حمله به مدرسه دخترانه در میناب را «دلشکستهکننده» توصیف کرد
برمش/ در پی گزارشهای متعدد درباره حمله موشکی به یک مدرسه ابتدایی دخترانه در میناب، ایران، ملاله یوسفزی، برنده جایزه صلح نوبل و فعال جهانی آموزش، واکنش خود را نسبت به این حادثه اعلام کرد. بهگزارش رسانهها، او در یک پست رسمی در شبکههای اجتماعی گفت که از دیدن خبر تخریب مدرسه و کشته شدن دانشآموزان و معلمان «دلشکسته و متأسف» است و این حمله را بهطور کامل محکوم میکند.
طبق اطلاعات منتشرشده، این حمله در جریان درگیریهای نظامی اخیر رخ داد و بنا بر گزارشهای اولیه حدود ۱۵۰ تا ۱۶۵ نفر، بسیاری از آنها دختران خردسال، در این رویداد جان باختهاند و حدود ۹۵ نفر نیز زخمی شدهاند. مقامات بینالمللی از جمله یونسکو نیز این اقدام را نقض فاحش قوانین بشردوستانه دانستهاند.
ملاله در بیانیه خود از جامعه جهانی خواست که خشونت علیه غیرنظامیان بهویژه در مراکز آموزشی متوقف شود و بر ضرورت حفاظت از حق آموزش برای همه کودکان تأکید کرد. او همچنین خواستار پاسخگویی و عدالت در قبال این گونه حملات شد و گفت «هر کودک شایسته زندگی و یادگیری در صلح است».
این واکنش در حالی منتشر شده است که تلاشهای بینالمللی برای بررسی و تحقیق درباره این حمله ادامه دارد.
#برمش_صدای_زنان_بلوچستان
Bramsh-Balochistan woman’s voice
تلاش برای دستیابی به برابری جنسیتی و رفع هر گونه تبعیض و پیشبرد فعالیتها بر بنیاد حقوق بشر سازمان ملل میتوانید از طریق لینک های زیر با بِرَمْش همراه باشید:
آزادی رویا رئیسی، پریسا صادقی و جمعی از زندانیان در چابهار در پی شرایط استثنایی کشور
برمش/ امروز ۱۳ اسفند ۱۴۰۴، گزارشها حاکی از آزادی رویا رئیسی و پریسا صادقی به همراه تعدادی دیگر از زندانیان در شهر چابهار است. در حالی که پیشتر مقرر شده بود این دو زن بلوچ جهت بازجویی توسط قاضی پرونده به زاهدان منتقل شوند، تشدید شرایط جنگی و مخاطرات مسیر باعث لغو این انتقال شد. به دلیل وضعیت اضطراری نظامی، جابهجایی زندانیان میان شهرها متوقف گشته و روند رسیدگی قضایی به این پرونده با تغییر روبرو شد.
با لغو سفر به زاهدان، قرار بر این بود که فرآیند آزادی با معرفی ضامن معتبر طی شود؛ اما تقارن این لحظه با اعلام تعطیلات سراسری به مناسبت مرگ علی خامنهای، روند اداری ثبت ضمانتنامه را با بنبست مواجه کرد. با توجه به تعطیلی کامل ادارات و مراجع قضایی و عدم امکان طی کردن تشریفات معمول، مقامات مسئول در چابهار تصمیم به آزادی این افراد گرفتند.
نکته قابل توجه در تحولات امروز، آزادی همزمان جمع دیگری از زندانیان در چابهار است که به نظر میرسد تحت تأثیر همین شرایط استثنایی و توقف فعالیتهای اداری-قضایی صورت گرفته باشد. این آزادیهای غیرمنتظره در میانه آشفتگیهای ناشی از فضای جنگی و تعطیلات رسمی، به بازداشت موقت این شهروندان پایان داد، هرچند که وضعیت نهایی پروندههای آنها در هالهای از ابهام باقی مانده است.
#برمش_صدای_زنان_بلوچستان
Bramsh-Balochistan woman’s voice
تلاش برای دستیابی به برابری جنسیتی و رفع هر گونه تبعیض و پیشبرد فعالیتها بر بنیاد حقوق بشر سازمان ملل میتوانید از طریق لینک های زیر با بِرَمْش همراه باشید:
