مرگ دلخراش کودک ۴ ساله در چاه مهرستان؛ نجات خواهر ۷ ساله و بازداشت نامادری در پی ادعای قتل

برمش/ روز شنبه ۱۳ تیر ۱۴۰۵، حادثه‌ای تلخ و تکان‌دهنده در روستای کهن‌مگار از توابع شهرستان مهرستان، افکار عمومی را در شوک و اندوه فرو برد. دو کودک بلوچ به نام‌های میثم حسین‌زایی، ۴ ساله، و زینب حسین‌زایی، ۷ ساله، پس از سقوط به داخل یک چاه آب حدود ۳۰ متری، دچار حادثه شدند. در این واقعه، میثم جان خود را از دست داد، اما خواهرش با تلاش سریع اهالی روستا از مرگ نجات یافت.

بر اساس اطلاعات منتشرشده، این دو کودک به همراه نامادری خود از خانه خارج شده بودند. دقایقی بعد، اهالی روستاهای کهن‌مگار و درمشوکی با شنیدن صدای کمک‌خواهی از داخل چاه، به محل حادثه رفتند. یکی از اهالی با استفاده از طناب وارد چاه شد و زینب را که هنوز زنده بود، بیرون کشید. این دختر پس از نجات اعلام کرد که برادرش نیز داخل چاه است. پس از تخلیه آب چاه، پیکر بی‌جان میثم در کنار دینام چاه پیدا شد.

زینب پس از نجات به اهالی گفته است که او و برادرش توسط نامادری به داخل چاه انداخته شده‌اند. با این حال، این ادعا تاکنون از سوی مراجع رسمی تأیید نشده و نیروهای انتظامی در پی این اظهارات، نامادری کودکان را بازداشت کرده‌اند تا ابعاد مختلف پرونده، انگیزه احتمالی و نحوه دقیق وقوع حادثه مورد بررسی قرار گیرد.

این حادثه نشان می‌دهد که کودکان، به‌ویژه در مناطق محروم، همچنان در معرض خطرهای متعدد قرار دارند؛ از نبود زیرساخت‌های ایمن مانند چاه‌های بدون حفاظ گرفته تا خشونت‌های خانگی و کمبود سازوکارهای حمایتی. مرگ میثم و نجات معجزه‌آسای زینب، صرف‌نظر از نتیجه نهایی پرونده، زنگ هشداری برای مسئولان است تا علاوه بر روشن شدن حقیقت این حادثه، برای پیشگیری از تکرار چنین فجایعی، اقدامات مؤثرتری در زمینه حمایت از کودکان، آموزش خانواده‌ها و ایمن‌سازی محیط‌های پرخطر انجام دهند.

#برمش_صدای_زنان_بلوچستان

Bramsh-Balochistan woman’s voice

تلاش برای دستیابی به برابری جنسیتی و رفع هر گونه تبعیض و پیشبرد فعالیتها بر بنیاد حقوق بشر سازمان ملل میتوانید از طریق لینک های زیر با بِرَمْش همراه باشید:

وبسایت برمش :
www.Bramsh.org
Instagram:
https://www.instagram.com/bramsh_org
Telegram:
https://t.me/bramshbalochistan

بلوچستان در سایه جنگ و بحران داخلی

✍️سانیا میر بلوچ

برمش/ در حالی که ایران در ماه‌های اخیر با تنش‌های خارجی، فشارهای امنیتی و پیامدهای جنگ در منطقه روبه‌رو بوده، توجه افکار عمومی عمدتاً بر سیاست خارجی و تحولات ژئوپلیتیکی متمرکز شده است. اما هم‌زمان، در داخل کشور نیز رویدادهایی در مناطق پیرامونی، به‌ویژه بلوچستان، رخ داده که پرسش‌های مهمی درباره رابطه امنیت، توسعه و حقوق شهروندان مطرح می‌کند.

اعتراضات زنان بلوچ در تفتان و فاریاب به فعالیت‌های معدنی و نحوه بهره‌برداری از منابع طبیعی، نمونه‌ای از این وضعیت است. بر اساس گزارش‌های منتشرشده، این تجمع‌ها با برخورد نیروهای امنیتی، زخمی شدن شماری از زنان و بازداشت تعدادی از معترضان همراه شد. معترضان اعلام کرده بودند که خواسته اصلی آنان شفافیت در واگذاری معادن، حفاظت از منابع آب و محیط زیست و بهره‌مندی عادلانه مردم محلی از ثروت منطقه بوده است.

این رخدادها در بستری وسیع‌تر اتفاق می‌افتد. بلوچستان سال‌هاست با شاخص‌های پایین توسعه، نرخ بالای بیکاری، کمبود زیرساخت‌ها و فقر مزمن روبه‌رو است. هم‌زمان، آمار منتشرشده از سوی خبرگزاریهای حقوق بشر بلوچستان درباره شمار بالای اعدام شهروندان بلوچ، به نگرانی‌های حقوق بشری در این منطقه دامن زده است. اگرچه این آمار از سوی یک نهاد مستقل منتشر شده و نیازمند راستی‌آزمایی در کنار دیگر منابع است، اما در صورت صحت، نشان‌دهنده روندی است که شایسته بررسی و پاسخ‌گویی شفاف است.

پرسش اساسی این است که آیا در شرایطی که کشور با تهدیدهای خارجی مواجه است، افزایش رویکرد امنیتی در داخل می‌تواند شکاف میان دولت و جوامع محلی را عمیق‌تر کند؟

تجربه بسیاری از کشورها نشان داده است که در دوره‌های بحران خارجی، دولت‌ها گاه اولویت بیشتری به ملاحظات امنیتی می‌دهند. اما اگر مطالبات اقتصادی، زیست‌محیطی و مدنی نیز صرفاً از همین منظر دیده شوند، خطر آن وجود دارد که مسائل توسعه‌ای به بحران‌های پایدار اجتماعی تبدیل شوند.

در بلوچستان، موضوع تنها یک معدن یا یک تجمع اعتراضی نیست. مسئله اصلی این است که بخش قابل توجهی از مردم منطقه احساس می‌کنند با وجود قرار گرفتن در کنار منابع طبیعی ارزشمند، سهم اندکی از منافع اقتصادی، فرصت‌های شغلی و سرمایه‌گذاری دریافت می‌کنند. هنگامی که چنین احساسی با فقر، بیکاری و برخوردهای امنیتی هم‌زمان شود، اعتماد عمومی بیش از پیش آسیب می‌بیند.

در چنین شرایطی، آینده بلوچستان را نمی‌توان صرفاً از زاویه امنیت تحلیل کرد. امنیت پایدار زمانی شکل می‌گیرد که در کنار اجرای قانون، حقوق شهروندی، توسعه متوازن، شفافیت در مدیریت منابع طبیعی و امکان بیان مسالمت‌آمیز مطالبات نیز تضمین شود.

بلوچستان تنها یک منطقه مرزی نیست؛ بخشی از تنوع فرهنگی، تاریخی و انسانی ایران است. آینده این منطقه، همانند آینده دیگر مناطق کشور، به این بستگی دارد که آیا مطالبات مدنی و توسعه‌ای از مسیر گفت‌وگو، پاسخ‌گویی و مشارکت مدیریت می‌شوند یا آنکه شکاف میان جامعه و نهادهای حکومتی عمیق‌تر خواهد شد.

در نهایت، هر راهکاری که به کاهش تنش، افزایش اعتماد عمومی، رعایت حقوق بشر و توسعه پایدار بینجامد، می‌تواند به سود همه شهروندان ایران باشد. در مقابل، تداوم چرخه محرومیت، بی‌اعتمادی و برخوردهای امنیتی، خطر تداوم و تعمیق بحران‌های اجتماعی را افزایش می‌دهد.

#برمش_صدای_زنان_بلوچستان

Bramsh-Balochistan woman’s voice

تلاش برای دستیابی به برابری جنسیتی و رفع هر گونه تبعیض و پیشبرد فعالیتها بر بنیاد حقوق بشر سازمان ملل میتوانید از طریق لینک های زیر با بِرَمْش همراه باشید:

وبسایت برمش :
www.Bramsh.org
Instagram:
https://www.instagram.com/bramsh_org
Telegram:
https://t.me/bramshbalochistan

مطرح شدن تبعیض ساختاری و نقض حقوق ملت بلوچ در پارلمان نروژ با سخنرانی هانی میرلاشاری

برمش/ روز دوشنبه ۸ تیر ماه ۱۴۰۵، هانی میرلاشاری، از اعضا و نمایندگان حزب مردم بلوچستان، در کنفرانسی که به دعوت حزب کارگر نروژ و با حضور نمایندگان پارلمان این کشور در مجلس نروژ برگزار شد، به زبان نروژی درباره وضعیت حقوق بشر در بلوچستان، تبعیض ساختاری علیه ملت بلوچ و دیدگاه‌های حزب مردم بلوچستان درباره آینده ایران سخنرانی کرد.

میرلاشاری در آغاز سخنان خود ضمن معرفی تاریخچه تأسیس حزب مردم بلوچستان، گفت این حزب در سال ۲۰۰۳ پس از سال‌ها گفت‌وگو و همکاری میان فعالان سیاسی بلوچ شکل گرفت؛ زیرا تجربه چندین دهه فعالیت سیاسی نشان داده بود که بدون پرداختن به مسئله تبعیض ملی و ساختار متمرکز قدرت در ایران، دستیابی به آزادی، عدالت و دموکراسی پایدار ممکن نخواهد بود. وی همچنین به حضور حزب مردم بلوچستان در ائتلاف‌هایی همچون «کنگره ملیت‌های ایران فدرال»، «همبستگی فراگیر برای آزادی و برابری در ایران» و «کنگره آزادی ایران» اشاره کرد و تأکید کرد که این حزب ایران را کشوری کثیرالمله می‌داند و معتقد است تنها یک نظام دموکراتیک، غیرمتمرکز و فدرال می‌تواند حقوق برابر همه ملت‌های ایران را تضمین کند.

وی بخش اصلی سخنان خود را به وضعیت بلوچستان اختصاص داد و اظهار داشت که بلوچستان با وجود برخورداری از منابع طبیعی، معادن، موقعیت ژئوپولیتیکی، مرزهای راهبردی و سواحل مکران، همچنان یکی از محروم‌ترین مناطق تحت حاکمیت جمهوری اسلامی ایران است. به گفته وی، فقر، بیکاری و توسعه‌نیافتگی در بلوچستان نتیجه کمبود منابع نیست، بلکه حاصل سیاست‌هایی است که ثروت این سرزمین را استخراج کرده اما مردم بلوچ را از بهره‌مندی از آن محروم ساخته است.

میرلاشاری در ادامه با اشاره به محرومیت‌های گسترده اجتماعی و اقتصادی، از کمبود مراکز درمانی، نبود امکانات بهداشتی، دسترسی دشوار مردم به خدمات پزشکی، کمبود آب آشامیدنی سالم، محرومیت هزاران کودک بلوچ از داشتن شناسنامه و مدارک هویتی و بازماندن شمار زیادی از کودکان از تحصیل سخن گفت و این وضعیت را نمونه‌ای از تبعیض ساختاری علیه ملت بلوچ توصیف کرد.

وی همچنین با اشاره به امنیتی شدن فضای بلوچستان، افزایش فشار بر فعالان مدنی و سیاسی و آمار بالای اعدام شهروندان بلوچ، تأکید کرد که بلوچ‌ها با وجود تشکیل حدود پنج درصد جمعیت ایران، سهمی بسیار فراتر از نسبت جمعیتی خود در آمار اعدام‌ها دارند. او با اشاره به گزارش‌های نهادهای حقوق بشری، نسبت به نبود دادرسی عادلانه، استفاده از اعترافات اجباری، شکنجه و محدودیت دسترسی متهمان بلوچ به وکیل هشدار داد و گفت مجازات اعدام در کنار فقر و تبعیض، به بخشی از چرخه سرکوب ملت بلوچ تبدیل شده است.

نماینده حزب مردم بلوچستان همچنین به سرکوب اعتراضات مدنی زنان بلوچ، از جمله اعتراضات گونیچ، تفتان و پشموکی، و نیز تخریب خانه‌ها، مصادره اراضی و اجرای طرح‌های موسوم به توسعه سواحل مکران بدون مشارکت مردم بومی اشاره کرد و این اقدامات را از عوامل گسترش احساس بی‌عدالتی و محرومیت در بلوچستان دانست.

میرلاشاری در پایان سخنان خود خطاب به نمایندگان پارلمان نروژ و جامعه جهانی تأکید کرد که آنچه امروز در بلوچستان جریان دارد مجموعه‌ای از مشکلات پراکنده نیست، بلکه نتیجه دهه‌ها تبعیض، سرکوب و محرومیت سیستماتیک علیه ملت بلوچ است. وی از پارلمان‌های دموکراتیک، نهادهای حقوق بشری و جامعه جهانی خواست صدای مردم بلوچستان را بشنوند، نقض حقوق بشر در بلوچستان را محکوم کنند و در کنار ارزش‌هایی چون آزادی، عدالت، برابری و کرامت انسانی بایستند.

#برمش_صدای_زنان_بلوچستان

Bramsh-Balochistan woman’s voice

تلاش برای دستیابی به برابری جنسیتی و رفع هر گونه تبعیض و پیشبرد فعالیتها بر بنیاد حقوق بشر سازمان ملل میتوانید از طریق لینک های زیر با بِرَمْش همراه باشید:

وبسایت برمش :
www.Bramsh.org
Instagram:
https://www.instagram.com/bramsh_org
Telegram:
https://t.me/bramshbalochistan

کنفرانس مبارزه با مجازات اعدام در مجلس ملی فرانسه؛ تأکید بر وضعیت اعدام‌ها در ایران و بلوچستان

برمش/ روز دوشنبه ۸ تیر ماه ۱۴۰۵، همزمان با برگزاری نشست «مبارزه با مجازات اعدام» در مجلس ملی فرانسه در شهر پاریس، نمایندگان پارلمان فرانسه، فعالان حقوق بشر و شماری از کنشگران سیاسی و مدنی ایرانی و بلوچ، با هشدار نسبت به افزایش اعدام‌ها در ایران، خواستار اقدام عملی جامعه جهانی برای توقف این روند شدند.

این نشست به ابتکار آیدا حاجی‌زاده، نماینده ایرانی‌تبار مجلس ملی فرانسه و با همکاری «کنگره آزادی ایران» در چارچوب برنامه‌های نهمین کنگره جهانی علیه مجازات اعدام برگزار شد. در این کنفرانس، نمایندگان مجلس ملی فرانسه با تأکید بر ضرورت دفاع از حقوق بشر، خواستار افزایش حمایت بین‌المللی از زندانیان محکوم به اعدام شدند. همچنین اعلام شد که نمایندگان پارلمان فرانسه کفالت سیاسی ۷۰ زندانی محکوم به اعدام را برای تقویت حمایت‌های بین‌المللی و افزایش فشار بر جمهوری اسلامی پذیرفته‌اند.

در این نشست، «فریبا برهانزهی»، عضو حزب «مردم بلوچستان» و عضو «گروه حقوق بشر بلوچستان»، با اشاره به روند تاریخی مبارزات مردم ایران برای دستیابی به حاکمیت قانون و برابری شهروندان، گفت که جمهوری اسلامی ایران با تقسیم شهروندان به «خودی» و «غیرخودی»، اعتراضات مدنی را با زندان، شکنجه و اعدام پاسخ داده است. وی با اشاره به اعتراضات سال‌های مختلف، از جمله جنبش «زن، زندگی، آزادی»، تأکید کرد که جمهوری اسلامی ایران برای سرکوب مخالفان از مجازات اعدام به عنوان ابزاری سیاسی استفاده می‌کند.

برهانزهی در بخش دیگری از سخنان خود، وضعیت بلوچستان را «یکی از نادیده‌گرفته‌شده‌ترین بحران‌های حقوق بشری ایران» توصیف کرد و گفت مردم بلوچ با وجود آنکه تنها حدود ۵ درصد جمعیت ایران را تشکیل می‌دهند، در برخی سال‌ها بین ۲۰ تا ۳۰ درصد اعدام‌های کشور را به خود اختصاص داده‌اند. وی افزود بخش قابل توجهی از این احکام با اتهام «مواد مخدر» و در دادگاه‌هایی بدون دسترسی مؤثر به وکیل و دادرسی عادلانه صادر شده و این اتهام نباید به ابزاری برای سلب حق حیات انسان‌ها تبدیل شود. او همچنین از نمایندگان پارلمان فرانسه خواست از کارزار «نه به اعدام»، آزادی زندانیان سیاسی و عقیدتی و پایان سکوت جامعه جهانی در برابر نقض گسترده حقوق بشر در ایران حمایت کنند.

برگزارکنندگان این نشست اعلام کردند که یکی از اهداف اصلی رایزنی‌های انجام‌شده، ترغیب دولت‌های طرف مذاکره با جمهوری اسلامی ایران برای گنجاندن موضوع حقوق بشر، توقف اعدام‌ها و وضعیت زندانیان سیاسی در مذاکرات دیپلماتیک است. همچنین بر ضرورت فراهم شدن امکان حضور و فعالیت میدانی کمیته حقیقت‌یاب بین‌المللی در ایران برای بررسی مستقل موارد نقض حقوق بشر تأکید شد.

این نشست بخشی از برنامه‌های نهمین کنگره جهانی علیه مجازات اعدام است که از نهم تا یازدهم تیرماه ۱۴۰۵ در پاریس با حضور نمایندگان دولت‌ها، پارلمان‌ها، سازمان‌های حقوق بشری و نهادهای مدنی برگزار می‌شود. استمرار اجرای گسترده احکام اعدام، به‌ویژه علیه شهروندان بلوچ و دیگر گروه‌های به‌حاشیه‌رانده‌شده، بار دیگر نشان می‌دهد که جمهوری اسلامی از مجازات اعدام نه صرفاً به عنوان یک ابزار قضایی، بلکه به عنوان وسیله‌ای برای ایجاد رعب، سرکوب مطالبات مدنی و کنترل سیاسی جامعه استفاده می‌کند؛ موضوعی که با افزایش فشار و پیگیری مستمر نهادهای بین‌المللی می‌تواند بیش از گذشته در کانون توجه جهانی قرار گیرد.

#برمش_صدای_زنان_بلوچستان

Bramsh-Balochistan woman’s voice

تلاش برای دستیابی به برابری جنسیتی و رفع هر گونه تبعیض و پیشبرد فعالیتها بر بنیاد حقوق بشر سازمان ملل میتوانید از طریق لینک های زیر با بِرَمْش همراه باشید:

وبسایت برمش :
www.Bramsh.org
Instagram:
https://www.instagram.com/bramsh_org
Telegram:
https://t.me/bramshbalochistan

بحران فقط در اقتصاد نيست؛ جامعه هم فرسوده مى شود

✍️ سانیا میر بلوچ

برمش/ تاریخ نشان داده است که فروپاشی اقتصادی تنها به کوچک شدن سفره مردم محدود نمی‌شود. زمانی که ارزش پول سقوط می‌کند، درآمدها قدرت خرید خود را از دست می‌دهند و آینده نامعلوم می‌شود، نخستین قربانی اقتصاد نیست؛ بلکه اعتماد عمومی است. جامعه‌ای که به آینده خود اعتماد ندارد، به تدریج به قوانین، نهادها و حتی قراردادهای اجتماعی نیز بی‌اعتماد می‌شود.

کشورهایی مانند ونزوئلا، لبنان، آرژانتین و زیمبابوه نمونه‌هایی هستند که نشان می‌دهند بحران اقتصادی می‌تواند به فرسایش نظم اجتماعی منجر شود. در چنین شرایطی، مردم برای بقا به راه‌حل‌های غیررسمی، اقتصاد سایه و سازوکارهای خارج از ساختارهای رسمی روی می‌آورند.

ایران امروز با مجموعه‌ای از بحران‌های هم‌زمان روبه‌رو است. تورم مزمن، کاهش ارزش پول ملی، بیکاری، نااطمینانی اقتصادی، مهاجرت گسترده نیروهای متخصص، فشارهای ناشی از تحریم‌ها و تنش‌های منطقه‌ای، شرایطی را ایجاد کرده که بخش بزرگی از جامعه نسبت به آینده احساس ناامنی می‌کند.

در شهرهای بزرگ، طبقه متوسط با کاهش مداوم قدرت خرید روبه‌رو شده است. در شهرهای کوچک و مناطق محروم، مشکلات قدیمی توسعه‌نیافتگی، کمبود فرصت‌های شغلی و ضعف زیرساخت‌ها همچنان پابرجاست. در برخی مناطق مرزی و دارای تنوع قومی، فشار اقتصادی با احساس تبعیض و محرومیت نیز همراه شده است.

اما شاید مهم‌ترین بحران امروز ایران، بحران روانی و فرسودگی اجتماعی باشد. سال‌ها فشار اقتصادی، اعتراضات، ناامنی اقتصادی و نگرانی نسبت به آینده، بسیاری از مردم را در وضعیت خستگی و ناامیدی قرار داده است. بخشی از جامعه به مهاجرت فکر می‌کند، بخشی دیگر درگیر بقا و تأمین معیشت روزانه است و گروهی نیز نسبت به امکان تغییر دچار تردید شده‌اند.

ادامه این روند می‌تواند چند پیامد مهم به همراه داشته باشد. نخست، کاهش بیشتر اعتماد عمومی و تضعیف سرمایه اجتماعی است. دوم، گسترش شکاف‌های اقتصادی و اجتماعی میان مناطق مختلف کشور. سوم، افزایش مهاجرت نیروهای متخصص و جوانان. چهارم، رشد اقتصاد غیررسمی و راه‌حل‌های خارج از ساختارهای رسمی.

در عین حال، فشارهای اقتصادی و اجتماعی می‌توانند زمینه‌ساز افزایش نارضایتی‌های عمومی نیز باشند. تجربه بسیاری از کشورها نشان داده که هنگامی که مشکلات معیشتی با احساس بی‌عدالتی، نبود چشم‌انداز روشن و کاهش اعتماد عمومی همراه می‌شود، احتمال شکل‌گیری اعتراضات اجتماعی افزایش می‌یابد. با این حال، زمان، شکل و گستره چنین تحولات اجتماعی قابل پیش‌بینی قطعی نیست.

ایران امروز در نقطه‌ای قرار گرفته که بسیاری از شهروندان نه تنها از وضعیت اقتصادی، بلکه از آینده خود نیز نگران هستند. خالی شدن سفره‌ها، دشواری تأمین زندگی، فرسودگی روانی و کاهش امید اجتماعی، نشانه‌های یک بحران چندلایه است که تنها اقتصادی نیست.

سرانجام این وضعیت به عوامل متعددی بستگی دارد: بهبود یا تشدید شرایط اقتصادی، تحولات سیاسی، کاهش یا افزایش تنش‌های خارجی و میزان اعتماد جامعه به امکان اصلاح و تغییر. اما آنچه آشکار است، این است که ادامه فشارهای کنونی می‌تواند پیامدهای عمیقی بر جامعه، اقتصاد و آینده ایران بر جای بگذارد.

سؤال اصلی دیگر این نیست که آیا جامعه تحت فشار قرار دارد یا نه؛ بلکه این است که این فشار تا چه اندازه می‌تواند ادامه یابد و چه تأثیری بر آینده کشور خواهد گذاشت.

#برمش_صدای_زنان_بلوچستان

Bramsh-Balochistan woman’s voice

تلاش برای دستیابی به برابری جنسیتی و رفع هر گونه تبعیض و پیشبرد فعالیتها بر بنیاد حقوق بشر سازمان ملل میتوانید از طریق لینک های زیر با بِرَمْش همراه باشید:

وبسایت برمش :
www.Bramsh.org
Instagram:
https://www.instagram.com/bramsh_org
Telegram:
https://t.me/bramshbalochistan

سکوت در برابر مهرنگ بلوچ؛ چرا تجربه زنان بلوچ دیده نمی‌شود؟!

✍️ محمد ریگی درخشان

بازداشت و صدور حکم حبس ابد برای دکتر مهرنگ بلوچ را نمی‌توان صرفاً در چارچوب برخورد با یک فعال مدنی تحلیل کرد. مهرنگ بلوچ در سال‌های اخیر به نماد شکل‌گیری نوعی کنشگری نوین در بلوچستان پاکستان تبدیل شده بود؛ کنشگری‌ای که تلاش داشت مطالبات مرتبط با ناپدیدسازی‌های اجباری، حقوق شهروندی و عدالت را از سطح خانواده‌های آسیب‌دیده فراتر برده و به یک مطالبه عمومی و اجتماعی تبدیل کند.

اهمیت پدیده مهرنگ بلوچ بیش از هر چیز در آن است که توانست بخش قابل توجهی از زنان بلوچ را وارد عرصه عمومی کند. در جامعه‌ای که همچنان ساختارهای سنتی، مناسبات قبیله‌ای و محدودیت‌های اجتماعی بر حیات سیاسی و اجتماعی آن تأثیرگذارند، حضور گسترده زنان در راهپیمایی‌ها، تجمعات و کارزارهای دادخواهی را می‌توان یکی از مهم‌ترین تحولات اجتماعی سال‌های اخیر بلوچستان پاکستان دانست. از این منظر، مهرنگ بلوچ نه تنها یک چهره سیاسی، بلکه نماینده نوعی تحول در الگوهای مشارکت اجتماعی و سیاسی در بلوچستان به شمار می‌رود.

جنبشی که پیرامون او شکل گرفت، واجد مؤلفه‌هایی بود که می‌توان آن را در زمره جنبش‌های نوین اجتماعی قرار داد؛ جنبش‌هایی که به جای تکیه بر سازوکارهای سنتی قدرت، بر مفاهیمی چون عدالت، حقوق بشر، مشارکت مدنی و عاملیت اجتماعی گروه‌های به حاشیه رانده‌شده تأکید دارند. به همین دلیل، تجربه مهرنگ بلوچ صرفاً یک رویداد محلی در بلوچستان پاکستان نیست، بلکه نمونه‌ای قابل تأمل از ظهور نیروهای اجتماعی جدید در جوامع پیرامونی و حاشیه‌ای است.

با این حال، آنچه محل تأمل است، سکوت یا کم‌توجهی بخش مهمی از فعالان و روشنفکران ایرانی، به‌ویژه حامیان جنبش «زن، زندگی، آزادی»، نسبت به این تجربه است. در حالی که مهرنگ بلوچ توانست زنان بلوچ را حول مطالباتی چون عدالت، کرامت انسانی و حق مشارکت در عرصه عمومی بسیج کند، کمتر نشانی از بازتاب این تجربه در فضای فکری و رسانه‌ای ایران دیده می‌شود. این وضعیت این پرسش را مطرح می‌کند که چرا برخی جنبش‌های اجتماعی منطقه، با وجود اشتراکات قابل توجه در گفتمان و مطالبات، در کانون توجه نیروهای مترقی و عدالت‌خواه ایران قرار نمی‌گیرند و تا این اندازه از دایره گفت‌وگوهای روشنفکری و کنشگری ایرانی دور می‌مانند.

#برمش_صدای_زنان_بلوچستان

Bramsh-Balochistan woman’s voice

تلاش برای دستیابی به برابری جنسیتی و رفع هر گونه تبعیض و پیشبرد فعالیتها بر بنیاد حقوق بشر سازمان ملل میتوانید از طریق لینک های زیر با بِرَمْش همراه باشید:

وبسایت برمش :
www.Bramsh.org
Instagram:
https://www.instagram.com/bramsh_org
Telegram:
https://t.me/bramshbalochistan

صدای زنان در پارلمان اروپا؛ نگرش فمینیستی در گذار دموکراتیک

برمش/ امروز دوشنبه ۳ تیر ماه ۱۴۰۵، پارلمان اروپا در شهر بروکسل بلژیک، میزبان نشست “چشم‌انداز فمینیستی برای گذار دموکراتیک در ایران” بود؛ رویدادی با حضور فعالان زن ایرانی و نمایندگان پارلمان اروپا که به بررسی نقش زنان در روند گذار دموکراتیک، عدالت جنسیتی و حقوق زنان در گروه‌های اتنیکی اختصاص داشت. این برنامه از سوی گروه سوسیالیست‌و دموکرات‌ها “S&D” و گروه سبزها/ائتلاف آزاد اروپا “Greens/EFA” برگزار شد.
 
این نشست در پارلمان اروپا به مدیریت اوین اینسیر، عضو پارلمان اروپا و با حضور هانا نویمان، رئیس هیئت روابط پارلمان اروپا با ایران از گروه سبزها برگزار شد. در این میزگرد فریبا برهانزهی، فعال حقوق زنان بلوچ، ندا سلطانی، دبیر منطقه‌ای خاورمیانه و شمال آفریقا در کنگره جهانی آزادی، روژه عزیزی، فعال سیاسی و حقوق زنان و نماینده اتحادیه زنان دموکرات کردستان ایران، اومای رادمهر، فعال سیاسی و فمینیست اینترسکشنال، مونا سیلاوی، دبیرکل حزب همبستگی دموکراتیک اهواز و آتفه چهارمحالیان، شاعر، نویسنده و فعال حقوق بشر حضور داشتند.

فریبا برهانزهی، فعال حقوق زنان بلوچ، با اشاره به وضعیت زنان بلوچ در سال‌های اخیر گفت: “آنان همزمان با اشکال مختلفی از تبعیض ناشی از جنسیت، قومیت و محرومیت‌های منطقه‌ای روبه‌رو هستند.” او توضیح داد که زنان بلوچ علاوه بر ساختارهای مردسالارانه، با محدودیت‌های گسترده در دسترسی به آموزش، خدمات درمانی، فرصت‌های شغلی و حمایت‌های قانونی مواجه‌اند.
برهانزهی خشونت علیه زنان را یکی از جدی‌ترین نگرانی‌های حقوق بشری در بلوچستان دانست و نسبت به تداوم قتل‌های خانوادگی و خشونت‌های مبتنی بر جنسیت هشدار داد. او همچنین به ضعف زیرساخت‌های درمانی، تأثیر اعدام مردان بلوچ بر وضعیت اقتصادی و اجتماعی خانواده‌ها، بحران اقتصادی، تورم، پیامدهای جنگ و محدودیت‌های ارتباطی اشاره و تاکید کرد این عوامل فشار مضاعفی بر زنان بلوچ وارد کرده‌اند.

#برمش_صدای_زنان_بلوچستان

Bramsh-Balochistan woman’s voice

تلاش برای دستیابی به برابری جنسیتی و رفع هر گونه تبعیض و پیشبرد فعالیتها بر بنیاد حقوق بشر سازمان ملل میتوانید از طریق لینک های زیر با بِرَمْش همراه باشید:

وبسایت برمش :
www.Bramsh.org
Instagram:
https://www.instagram.com/bramsh_org
Telegram:
https://t.me/bramshbalochistan

ثبت ۱۳ مورد جدید تالاسمی در زاهدان؛ کمبود دارو و محرومیت درمانی، بیماران بلوچستان را در معرض خطر قرار داده است

برمش/ زهرا قلجاعی، مدیر انجمن تالاسمی بلوچستان، از ثبت دست‌کم ۱۳ مورد جدید ابتلا به بیماری تالاسمی در زاهدان از ابتدای سال جاری تا پایان خردادماه خبر داد؛ آماری که بار دیگر نگرانی‌ها درباره وضعیت پیشگیری، خدمات درمانی و شرایط دشوار بیماران تالاسمی در بلوچستان را افزایش داده است.

بر اساس گزارش‌های منتشرشده، بیماران تالاسمی در شهرهای مختلف بلوچستان علاوه بر وابستگی دائمی به تزریق خون، با مشکلات گسترده‌ای از جمله کمبود داروهای حیاتی، نبود امکانات درمانی تخصصی، کمبود پزشکان فوق‌تخصص خون و دشواری دسترسی به مراکز درمانی مواجه هستند. بسیاری از بیماران ساکن شهرهایی مانند چابهار، راسک، نیکشهر، فنوج، سراوان، مهرستان و خاش برای دریافت خدمات تخصصی ناچار به سفرهای طولانی به زاهدان هستند؛ مسئله‌ای که فشار اقتصادی و جسمی مضاعفی بر خانواده‌های کم‌برخوردار وارد می‌کند.

یاسمن باشنده، فعال اجتماعی و بیمار تالاسمی، با اشاره به شرایط دشوار بیماران اظهار داشته که بحران موجود تنها به کمبود خون محدود نمی‌شود و کمبود داروهای آهن‌زدا، داروهای تزریقی و تجهیزات درمانی، سلامت و زندگی بیماران را به طور جدی تهدید می‌کند. به گفته وی، بسیاری از بیماران برای تهیه داروهای مورد نیاز خود با مشکل مواجه‌اند و در برخی شهرستان‌ها داروهای حیاتی در دسترس نیست. همچنین هزینه بالای داروهای خارجی فشار سنگینی را بر خانواده‌ها تحمیل کرده است.

در همین حال، زهرا قلجاعی نیز نسبت به کمبود برخی داروهای ضروری از جمله «دفرازیروکس» و «دسفرال ۵۰۰» هشدار داده و تأکید کرده است که اختلال در تأمین این داروها می‌تواند موجب تجمع آهن در بدن بیماران و در نتیجه آسیب‌های جبران‌ناپذیر به قلب، کبد و سایر اندام‌های حیاتی شود. وی همچنین از تمرکز بخش عمده داروهای مورد نیاز در زاهدان و دشواری دسترسی بیماران ساکن شهرستان‌ها به این داروها خبر داده است.

گزارش‌ها همچنین حاکی از آن است که شمار قابل توجهی از بیماران تالاسمی در مناطق مختلف بلوچستان فاقد مدارک هویتی و شناسنامه هستند؛ موضوعی که دسترسی آنان به خدمات درمانی، بیمه‌ای و حمایتی را با محدودیت‌های جدی روبه‌رو کرده است. فعالان حوزه سلامت معتقدند این وضعیت در کنار فقر گسترده، هزینه‌های سنگین درمان و رفت‌وآمد و کمبود امکانات بهداشتی، شرایط زندگی بسیاری از خانواده‌های درگیر با تالاسمی را دشوارتر کرده است.

#برمش_صدای_زنان_بلوچستان

Bramsh-Balochistan woman’s voice

تلاش برای دستیابی به برابری جنسیتی و رفع هر گونه تبعیض و پیشبرد فعالیتها بر بنیاد حقوق بشر سازمان ملل میتوانید از طریق لینک های زیر با بِرَمْش همراه باشید:

وبسایت برمش :
www.Bramsh.org
Instagram:
https://www.instagram.com/bramsh_org
Telegram:
https://t.me/bramshbalochistan

کارزار خیابانی در کویته در اعتراض به احکام سنگین رهبران BYC؛ فعالان از «نقض دادرسی عادلانه» سخن می‌گویند

برمش/ امروز سه شنبه ۲۳ ژوئن ۲۰۲۶: اعضا و هواداران «کمیته همبستگی بلوچ» (BYC) در منطقه شال (کویته) با برگزاری کارزار پخش شب‌نامه و دیوارنویسی، نسبت به احکام صادرشده علیه دکتر ماه‌رنگ بلوچ و صبغت‌الله شاه اعتراض کردند. این اقدام در جاده کلی قمبرانی و محدوده چهارراه شهباز انجام شد.

بر اساس بیانیه منتشرشده از سوی شاخه شالِ کمیته همبستگی بلوچ، این کارزار در واکنش به روند رسیدگی قضایی برگزار شد که به گفته این گروه، بدون حضور متهمان، دسترسی کامل به وکیل و ارائه شواهد کافی انجام شده است. فعالان این تشکل مدعی‌اند که روند دادرسی با اصول دادرسی عادلانه و شفافیت قضایی همخوانی نداشته است.

سازمان‌دهندگان این اقدام اعلام کردند که هدف از این کارزار، آگاه‌سازی افکار عمومی درباره احکام صادرشده، جلب توجه به نگرانی‌ها پیرامون روند قضایی و بسیج مردمی برای حمایت از اعتصاب سراسری برنامه‌ریزی‌شده در بلوچستان بوده است. شرکت‌کنندگان همچنین از شهروندان خواستند در برابر آنچه «بی‌عدالتی» و «نقض اصول محاکمه عادلانه» توصیف می‌کنند، موضع‌گیری کنند.

دکتر ماه‌رنگ بلوچ، از شناخته‌شده‌ترین چهره‌های مدافع حقوق بلوچ‌ها و رهبر کمیته همبستگی بلوچ، از مارس ۲۰۲۵ در بازداشت به سر می‌برد. بازداشت او و چند تن دیگر از رهبران BYC پس از اعتراضات گسترده در بلوچستان صورت گرفت. دولت پاکستان این فعالان را به تحریک خشونت و ارتباط با فعالیت‌های غیرقانونی متهم کرده، اما BYC این اتهامات را رد کرده و خود را یک جنبش مدنی و مسالمت‌آمیز معرفی می‌کند.

بازداشت و محاکمه ماه‌رنگ بلوچ واکنش نهادهای بین‌المللی حقوق بشری را نیز در پی داشته است. سازمان‌هایی همچون «فرانت لاین دیفندرز» و شماری از کارشناسان سازمان ملل نسبت به بازداشت او ابراز نگرانی کرده و خواستار رعایت حقوق قانونی و تضمین دسترسی به دادرسی عادلانه شده‌اند.

#برمش_صدای_زنان_بلوچستان

Bramsh-Balochistan woman’s voice

تلاش برای دستیابی به برابری جنسیتی و رفع هر گونه تبعیض و پیشبرد فعالیتها بر بنیاد حقوق بشر سازمان ملل میتوانید از طریق لینک های زیر با بِرَمْش همراه باشید:

وبسایت برمش :
www.Bramsh.org
Instagram:
https://www.instagram.com/bramsh_org
Telegram:
https://t.me/bramshbalochistan

صدور حکم حبس ابد برای چهار فعال از جمله دکتر «مهرنگ بلوچ» در پرونده مرگ یک نیروی نظامی

برمش/ امروز دوشنبه ۱ تیرماه ۱۴۰۵، دادگاه ضدتروریسم پاکستان در شهر کویته بلوچستان، چهار فعال حقوق بشر از جمله دکتر «مهرنگ بلوچ»، یکی از رهبران برجسته سازمان «بلوچ یکجهتی» در پرونده مربوط به کشته شدن یک سرباز نیروهای مرزی به حبس ابد محکوم کرد.

بر اساس حکم دادگاه، این سرباز در جریان یک گردهمایی اعتراضی در گوادر بر اثر پرتاب سنگ زخمی شد و سپس به دلیل شدت جراحات وارده جان خود را از دست داد. طبق ادعای دادستانی، این رویداد در جریان یک گردهمایی مردمی توسط «راجی مُچی» در شهر گوادر رخ داده است. دادگاه ضدتروریسم بلوچستان در حکم خود، مهرنگ بلوچ را در ارتباط با این پرونده مجرم شناخته و به حبس ابد محکوم کرده است.

بر اساس رأی دادگاه، علاوه بر دکتر مهرنگ بلوچ، «بالاچ قادر» رئیس سازمان دانشجویان بلوچ (BSO)، «ابوبکر کلانچی» از رهبران این تشکل و «صبغت‌الله شاه عمری» از اعضای کمیته همبستگی بلوچ نیز به حبس ابد محکوم شده‌اند.

طبق اسناد قضایی، رسیدگی به این پرونده به دلایل امنیتی در دادگاه ویژه مستقر در زندان کویته انجام شده است. این پرونده پس از برگزاری تجمع «راجی مچی» در گوادر و با استناد به کشته شدن شبیر بلوچ تشکیل شد و روند قضایی علیه متهمان آغاز گردید.

#برمش_صدای_زنان_بلوچستان

Bramsh-Balochistan woman’s voice

تلاش برای دستیابی به برابری جنسیتی و رفع هر گونه تبعیض و پیشبرد فعالیتها بر بنیاد حقوق بشر سازمان ملل میتوانید از طریق لینک های زیر با بِرَمْش همراه باشید:

وبسایت برمش :
www.Bramsh.org
Instagram:
https://www.instagram.com/bramsh_org
Telegram:
https://t.me/bramshbalochistan