سازمان صدای زنان بلوچستان

  • ازمتن جامعه تاعمق بلوچستان؛زنان،پیشرانان اصلی تغییر درایران

    ازمتن جامعه تاعمق بلوچستان؛زنان،پیشرانان اصلی تغییر در ایران

    ✍️ سانیا میر بلوچ

    برمش/ در سال‌های اخیر، فضای فعالیت مدنی و رسانه‌ای در ایران بیش از هر زمان دیگری با محدودیت و فشار مواجه شده است. تصویب قوانین امنیتی جدید، گسترش جرم‌انگاری در حوزه رسانه، فضای مجازی و فعالیت‌های مدنی، و افزایش مجازات‌های سنگین، نگرانی‌های جدی درباره آینده آزادی بیان و فعالیت‌های حقوق بشری ایجاد کرده است.

    اما در میان همه این فشارها، یک واقعیت همچنان پابرجاست: نیروی واقعی تغییر در ایران، در داخل ایران حضور دارد.

    در حالی که بسیاری از فعالان سیاسی خارج از کشور از جنبش‌ها و مطالبات مردم سخن می‌گویند، این زنان، خبرنگاران، فعالان مدنی، خانواده‌های دادخواه و شهروندان داخل کشور هستند که هر روز هزینه ایستادگی را می‌پردازند. کسانی که با وجود خطر بازداشت، احضار، زندان، محرومیت از کار و تحصیل و حتی خطر از دست دادن جان خود، همچنان صدای جامعه را زنده نگه داشته‌اند.

    در سال‌های گذشته، بسیاری از مهم‌ترین گزارش‌های مربوط به نقض حقوق بشر، سرکوب اعتراضات، بازداشت فعالان، خشونت علیه زنان و فشار بر اقلیت‌ها، توسط افرادی ثبت و مستندسازی شده که در داخل ایران زندگی می‌کنند. اگر امروز جهان از رنج‌ها، مطالبات و مقاومت مردم ایران آگاه است، بخش بزرگی از آن مرهون تلاش کسانی است که در دشوارترین شرایط، حقیقت را روایت کرده‌اند.

    در این میان، نقش زنان برجسته‌تر از همیشه است. زنانی که تنها برای حقوق خود مبارزه نمی‌کنند، بلکه به بخشی از حافظه جمعی و وجدان بیدار جامعه تبدیل شده‌اند. از مادران دادخواه تا خبرنگاران مستقل، از فعالان حقوق زنان تا دختران جوانی که در خیابان‌ها و شبکه‌های اجتماعی صدای اعتراض و مطالبه‌گری را بلند کرده‌اند، همگی نشان داده‌اند که زنان نه در حاشیه، بلکه در متن تحولات اجتماعی ایران قرار دارند.

    واقعیت این است که هیچ جنبش اجتماعی پایداری از بیرون مرزها ساخته نمی‌شود. حمایت بین‌المللی و همبستگی ایرانیان خارج از کشور می‌تواند ارزشمند و مؤثر باشد، اما موتور اصلی هر تحول اجتماعی، مردمی هستند که در متن جامعه زندگی می‌کنند و با واقعیت‌های روزمره آن روبه‌رو هستند. تاریخ نیز بارها نشان داده است که تغییرات پایدار، بر دوش کسانی شکل می‌گیرد که در میدان حضور دارند.

    امروز و در شرایطی که فشارهای امنیتی افزایش یافته و فعالیت مدنی با خطرهای بیشتری همراه شده است، حمایت از فعالان داخل کشور اهمیتی دوچندان دارد. دفاع از خبرنگاران مستقل، کنشگران حقوق زنان، مدافعان حقوق بشر و زندانیان عقیدتی، دفاع از حق جامعه برای دانستن، سخن گفتن و مطالبه عدالت است.

    جامعه بلوچستان نیز از این قاعده مستثنا نیست. زنان بلوچ در سال‌های اخیر نشان داده‌اند که با وجود تبعیض‌های چندلایه، فشارهای امنیتی و محرومیت‌های ساختاری، همچنان در کنار مردان برای ساختن آینده‌ای عادلانه‌تر تلاش می‌کنند. توسعه، عدالت و آزادی در بلوچستان تنها زمانی محقق خواهد شد که زنان و مردان، دوشادوش یکدیگر در این مسیر مشارکت داشته باشند.

    امروز بیش از هر زمان دیگری باید در کنار کسانی ایستاد که در داخل ایران، با کمترین امکانات و بیشترین هزینه، از حقیقت، کرامت انسانی و حقوق بنیادین مردم دفاع می‌کنند. آنان نه تنها راویان رنج‌های این سرزمین، بلکه سازندگان آینده آن هستند.

    #برمش_صدای_زنان_بلوچستان

    Bramsh-Balochistan woman’s voice

    تلاش برای دستیابی به برابری جنسیتی و رفع هر گونه تبعیض و پیشبرد فعالیتها بر بنیاد حقوق بشر سازمان ملل میتوانید از طریق لینک های زیر با بِرَمْش همراه باشید:

    وبسایت برمش :
    www.Bramsh.org
    Instagram:
    https://www.instagram.com/bramsh_org
    Telegram:
    https://t.me/bramshbalochistan

  • ثبت «فرش بلوچستان» به نام «بلوچی خراسان»؛ ادامه تاراج میراث فرهنگی بلوچستان

    ثبت «فرش بلوچستان» به نام «بلوچی خراسان»؛ ادامه تاراج میراث فرهنگی بلوچستان

    برمش/ ثبت ملی فرش بلوچستان با عنوان «بلوچی خراسان» تنها یک مسئله مربوط به صنایع دستی نیست؛ این رویداد نمادی از روندی است که سال‌هاست بخش‌هایی از فرهنگ، هنر و هویت بلوچ را تهدید می‌کند. فرشی که در بازارهای داخلی و بین‌المللی با نام «فرش بلوچستان» شناخته می‌شود و ریشه در تاریخ، سنت و هنر مردم بلوچستان دارد، امروز با عنوانی دیگر ثبت می‌شود؛ اتفاقی که برای بسیاری از فعالان فرهنگی بلوچ یادآور روند تدریجی کمرنگ‌سازی هویت این ملت است.

    این نخستین بار نیست که عناصر فرهنگی بلوچ در معرض مصادره یا بازتعریف قرار می‌گیرند. از سوزندوزی زنان بلوچ گرفته تا موسیقی، پوشاک سنتی و دیگر جلوه‌های فرهنگ بلوچستان، بارها شاهد بوده‌ایم که افراد، شرکت‌ها و حتی نهادهای خارج از بلوچستان از این میراث فرهنگی بهره‌برداری اقتصادی کرده‌اند، در حالی که صاحبان اصلی این هنرها همچنان با فقر، محرومیت و نبود حمایت‌های لازم دست‌وپنجه نرم می‌کنند.

    امروز بسیاری از بلاگرها، فروشگاه‌های اینترنتی و فعالان حوزه مد و صنایع دستی از شهرت سوزندوزی زنان بلوچ، فرش بلوچستان و دیگر آثار هنری این سرزمین درآمدهای قابل توجهی کسب می‌کنند، اما زنان هنرمند بلوچ که نسل‌ها حافظ این هنرها بوده‌اند، اغلب از ابتدایی‌ترین حمایت‌های اقتصادی، بیمه‌ای و اجتماعی محروم هستند. این شکاف عمیق میان ارزش اقتصادی آثار و وضعیت زندگی تولیدکنندگان واقعی آن، نتیجه سال‌ها بی‌توجهی و نبود سیاست‌گذاری مؤثر برای حمایت از میراث فرهنگی بلوچستان است.

    بخشی از این وضعیت را می‌توان در ساختار مدیریتی متمرکز جست‌وجو کرد؛ جایی که مدیران و مسئولان محلی عمدتاً از سوی مرکز تعیین می‌شوند و ناگزیر اولویت خود را با سیاست‌ها و خواسته‌های مرکز هماهنگ می‌کنند. در چنین شرایطی، حتی مسئولانی که خود بلوچ هستند نیز کمتر امکان یا انگیزه‌ای برای دفاع جدی از هویت فرهنگی و تاریخی بلوچستان پیدا می‌کنند و حفاظت از میراث بومی در اولویت‌های بعدی قرار می‌گیرد.

    ادامه این روند می‌تواند پیامدهای جبران‌ناپذیری داشته باشد. اگر ثبت، مستندسازی، حمایت و معرفی آثار فرهنگی بلوچ با هویت واقعی آنها صورت نگیرد، این خطر وجود دارد که در آینده بخش‌های بیشتری از این میراث یا از میان بروند یا با نام‌ها و عناوین دیگر به ثبت برسند. آنچه امروز درباره فرش بلوچ رخ داده، برای بسیاری از فعالان فرهنگی هشداری است درباره سرنوشت دیگر عناصر هویت بلوچ؛ هویتی که حفظ آن نیازمند توجه، حمایت و مسئولیت‌پذیری نهادهای مرتبط و مشارکت فعال جامعه بلوچ است.

    #برمش_صدای_زنان_بلوچستان

    Bramsh-Balochistan woman’s voice

    تلاش برای دستیابی به برابری جنسیتی و رفع هر گونه تبعیض و پیشبرد فعالیتها بر بنیاد حقوق بشر سازمان ملل میتوانید از طریق لینک های زیر با بِرَمْش همراه باشید:

    وبسایت برمش :
    www.Bramsh.org
    Instagram:
    https://www.instagram.com/bramsh_org
    Telegram:
    https://t.me/bramshbalochistan

  • تمدید آتش‌بس تمدید همراه با جنگ معیشت در زندگی مردم

    تمدید آتش‌بس تمدید همراه با جنگ معیشت در زندگی مردم

    برمش/ در حالی که ایران و آمریکا بار دیگر وارد مرحله‌ای از تمدید آتش‌بس و کاهش تنش‌های مستقیم شده‌اند، زندگی روزمره میلیون‌ها شهروند ایرانی همچنان زیر فشار سنگین بحران‌های اقتصادی، تورم، بیکاری و کاهش قدرت خرید در حال فرسایش است. برای بخش بزرگی از جامعه، پایان درگیری‌های نظامی یا کاهش تنش‌های سیاسی به معنای پایان بحران نیست؛ زیرا اثرات سال‌ها تحریم، سوءمدیریت اقتصادی، رکود، تورم و شوک‌های ناشی از جنگ همچنان بر زندگی مردم سایه انداخته است.

    آمارهای رسمی نشان می‌دهد شاخص فلاکت در ایران به بیش از ۶۱ درصد رسیده است؛ شاخصی که از مجموع نرخ تورم و بیکاری محاسبه می‌شود و یکی از مهم‌ترین معیارهای سنجش فشار اقتصادی بر شهروندان به شمار می‌رود. با این حال، بسیاری از کارشناسان معتقدند آنچه مردم در زندگی روزمره تجربه می‌کنند، بسیار فراتر از این ارقام است.

    شاخص فلاکت رسمی تنها بخشی از بحران را نشان می‌دهد. در این محاسبات، بسیاری از واقعیت‌های زندگی مردم از جمله بیکاری پنهان، اشتغال‌های ناپایدار، کاهش شدید قدرت خرید، هزینه‌های سنگین مسکن، درمان، آموزش و بدهی‌های خانوارها لحاظ نمی‌شود. به همین دلیل، فاصله قابل توجهی میان آمارهای رسمی و تجربه واقعی مردم وجود دارد.

    این شکاف را می‌توان در زندگی زنان سرپرست خانوار، کارگران روزمزد، جوانان بیکار و خانواده‌های کم‌درآمد مشاهده کرد. برای این گروه‌ها، فلاکت تنها یک شاخص اقتصادی نیست؛ بلکه واقعیتی روزمره است که در سفره‌های کوچک‌تر، حذف مواد غذایی ضروری، افزایش بدهی‌ها، ناتوانی در پرداخت اجاره مسکن و چشم‌پوشی از درمان خود را نشان می‌دهد.

    در چنین شرایطی، زنان بیش از دیگران آسیب می‌بینند. بسیاری از زنانی که در سال‌های اخیر از طریق کسب‌وکارهای اینترنتی، فروش محصولات خانگی، صنایع دستی یا خدمات آنلاین به استقلال مالی نسبی دست یافته بودند، با رکود اقتصادی، محدودیت‌های اینترنتی و کاهش تقاضا، منابع درآمد خود را از دست داده‌اند. نتیجه این وضعیت، افزایش وابستگی اقتصادی، بازگشت به چرخه فقر و در مواردی ترک محل زندگی مستقل و بازگشت به خانه خانواده بوده است.

    همزمان هزینه‌های درمانی نیز به سطحی رسیده که بسیاری از خانواده‌ها دیگر توان مراجعه به پزشک یا دندانپزشک را ندارند. در بخش بزرگی از جامعه، درمان به اولویتی ثانویه تبدیل شده و تأمین غذای روزانه جای آن را گرفته است. خانواده‌هایی که زمانی برای بهبود کیفیت زندگی برنامه‌ریزی می‌کردند، اکنون تنها برای گذراندن روزهای باقی‌مانده ماه تلاش می‌کنند.

    به همین دلیل، شاخص فلاکت واقعی را نمی‌توان تنها در گزارش‌های آماری جستجو کرد. این شاخص را باید در صف‌های نان، در دفترهای نسیه سوپرمارکت‌ها، در حذف گوشت و لبنیات از سفره‌ها، در افزایش کودکان بازمانده از تحصیل، در درمان‌های نیمه‌کاره و در اضطراب میلیون‌ها خانواده‌ای دید که هر روز نگران تأمین ابتدایی‌ترین نیازهای خود هستند.

    آنچه امروز در ایران جریان دارد، صرفاً یک بحران اقتصادی نیست؛ بلکه بحرانی اجتماعی و انسانی است که پیامدهای آن بیش از همه بر دوش زنان سرپرست خانوار، بیکاران، سالمندان و اقشار کم‌درآمد سنگینی می‌کند. اگر روند کنونی ادامه یابد، شکاف‌های اجتماعی عمیق‌تر، فقر گسترده‌تر و آسیب‌پذیری گروه‌های محروم بیش از پیش افزایش خواهد یافت.

    در استان‌های محروم از جمله سیستان و بلوچستان، ابعاد این بحران عمیق‌تر است. نرخ بالای بیکاری، کمبود زیرساخت‌های درمانی، فقر مزمن و دسترسی محدود به فرصت‌های اقتصادی باعث شده زنان و کودکان بیشترین آسیب را متحمل شوند. بسیاری از خانواده‌ها توانایی پرداخت هزینه‌های درمانی را ندارند و بیماری‌های قابل درمان به مشکلات مزمن و پرهزینه تبدیل می‌شوند

    برای بسیاری از مردم، رؤیای خانه‌دار شدن، پس‌انداز یا ارتقای کیفیت زندگی سال‌هاست که رنگ باخته است. اکنون هدف اصلی، زنده ماندن و گذر از فرداست. وقتی خانواده‌ای درمان را کنار می‌گذارد تا غذا بخرد، وقتی مادری وعده غذایی خود را حذف می‌کند تا فرزندش گرسنه نخوابد و وقتی جوانی با وجود تحصیلات و تلاش، هیچ چشم‌اندازی برای آینده نمی‌بیند، بحران از مرز اقتصاد عبور کرده و به مسئله‌ای عمیقاً انسانی و اجتماعی تبدیل شده است؛ بحرانی که هر روز ابعاد گسترده‌تری پیدا می‌کند و بیشترین فشار آن بر دوش آسیب‌پذیرترین اقشار جامعه، به‌ویژه زنان، قرار دارد.

    #برمش_صدای_زنان_بلوچستان

    Bramsh-Balochistan woman’s voice

    تلاش برای دستیابی به برابری جنسیتی و رفع هر گونه تبعیض و پیشبرد فعالیتها بر بنیاد حقوق بشر سازمان ملل میتوانید از طریق لینک های زیر با بِرَمْش همراه باشید:

    وبسایت برمش :
    www.Bramsh.org
    Instagram:
    https://www.instagram.com/bramsh_org
    Telegram:
    https://t.me/bramshbalochistan

  • کشته شدن یک زن بلوچ در چابهار بر اثر ضرب‌وشتم شدید توسط همسرش

    کشته شدن یک زن بلوچ در چابهار بر اثر ضرب‌وشتم شدید توسط همسرش

    برمش/ روز جمعه ۱ خرداد ماه ۱۴۰۵، یک زن بلوچ در پی ضرب‌وشتم شدید توسط همسرش در شهرستان چابهار جان خود را از دست داد و همسر این زن نیز با مصرف مقادیر زیادی دارو اقدام به خودکشی کرده و اکنون در بخش مراقبت‌های ویژه بیمارستان امام علی چابهار بستری و در حالت کما به سر می‌برد.

    هویت این زن بلوچ کشته شده، «زاهده بلوچ»، ۲۷ ساله، فرزند ابراهیم و هویت همسر وی « ع.ب » ۳۰ ساله، عنوان شده است. این زوج دارای چهار فرزند، از بستگان نزدیک یکدیگر و اهل و ساکن روستای بریس از توابع شهرستان چابهار بوده‌اند.

    بر اساس این گزارش این حادثه صبح روز جمعه ۱ خردادماه ۱۴۰۵ حوالی ساعت ۱۱ در یک پارکینگ شخصی رخ داده است. همسر زاهده پس از ورود به پارکینگ، درب آن را از داخل قفل کرده و در شرایطی که کسی از حضور آن‌ها در محل اطلاع نداشته، همسر خود را به‌شدت مورد ضرب‌وشتم قرار داده است.

    پس از این حادثه، وی پیکر همسرش را داخل خودرو قرار داده و سپس با مصرف مقدار زیادی دارو و قرص که از قبل تهیه کرده بود، اقدام به خودکشی کرده است.

    گفتنی است تا ساعت‌ها کسی از وقوع این حادثه مطلع نبوده و تنها حوالی غروب، برخی افراد با شنیدن صداهایی از داخل پارکینگ مشکوک شده‌اند. آنان پس از شکستن بخشی از سقف ایرانیتی پارکینگ وارد محل شده و مرد را در حالی که در کنار خودرو بی‌هوش افتاده بود مشاهده کرده‌اند. پیکر زن نیز داخل خودرو کشف شده است.

    پیکر زاهده پس از انتقال به پزشکی قانونی مورد بررسی قرار گرفته و علت مرگ، وارد شدن ضربات شدید به ناحیه سر اعلام شده است. همچنین وی از نواحی مختلف بدن از جمله سر، پهلو و کلیه‌ها دچار آسیب‌های شدید ناشی از ضرب‌وشتم شده بود.

    خانواده و بستگان از انگیزه اصلی این حادثه و علت وقوع آن ابراز بی‌اطلاعی کرده‌اند. به گفته آنان، هنوز دلیل دقیق این اقدام مشخص نشده و شوهرش نیز به دلیل قرار داشتن در حالت کما، تاکنون قادر به ارائه توضیح درباره انگیزه و جزئیات حادثه نبوده است.

    لازم به ذکر است که در سال ۲۰۲۵، در مجموع ۲۳ مورد مرگ یا جراحت زنان مستندسازی شده که از این میان، ۲۱ نفر جان باخته‌اند و ۲ نفر مجروح شده‌اند. از میان زنان جان‌باخته، ۱۰ نفر توسط نزدیکان خود، از جمله همسر یا اعضای خانواده، کشته شده‌اند. افزون بر این، یک زن نیز در نتیجه تیراندازی توسط یکی از نزدیکانش مجروح شده است. در این دوره، ۸ مورد مرگ ناشی از قصور پزشکی ثبت شده و یک زن بر اثر فشار کاری جان خود را از دست داده است. همچنین یک مورد مرگ در اثر گزیدگی مار و یک مورد تیراندازی ناخواسته نیز گزارش شده است که در جریان آن یک زن کشته و یک زن دیگر مجروح شده است.

    برمشصدایزنان_بلوچستان

    Bramsh-Balochistan woman’s voice

    تلاش برای دستیابی به برابری جنسیتی و رفع هر گونه تبعیض و پیشبرد فعالیتها بر بنیاد حقوق بشر سازمان ملل میتوانید از طریق لینک های زیر با بِرَمْش همراه باشید:

    وبسایت برمش :
    www.Bramsh.org
    Instagram:
    https://www.instagram.com/bramsh_org
    Telegram:
    https://t.me/bramshbalochistan

  • کودک‌آزاری در برابر دوربین؛ وقتی قانون و وجدان اجتماعی غایب‌اند

    کودک‌آزاری در برابر دوربین؛ وقتی قانون و وجدان اجتماعی غایب‌اند

    برمش/ انتشار ویدئوی هولناک ضرب و شتم دو کودک به بهانه اتهام «سرقت»، بار دیگر ابعاد نگران‌کننده خشونت علیه کودکان و ضعف ساختارهای حمایتی در جامعه را آشکار کرده است. در این تصاویر، کودکانی دیده می‌شوند که در فضایی بسته و بدون امکان دفاع از خود، هدف ضربات مکرر قرار می‌گیرند؛ کودکانی که فریاد می‌زنند، التماس می‌کنند و تنها خواسته‌شان متوقف شدن خشونتی است که بر آنها اعمال می‌شود.

    فارغ از اینکه این کودکان چه اتهامی داشته‌اند، هیچ فرد یا گروهی حق ندارد خود را در جایگاه قاضی و مجری قانون قرار دهد. وجود چنین صحنه‌هایی نشان می‌دهد که قوانین موجود یا از بازدارندگی کافی برخوردار نیستند و یا اجرای آنها به اندازه‌ای ضعیف است که برخی افراد با اطمینان از مصونیت، دست به چنین رفتارهایی می‌زنند. هنگامی که کودکان به این شکل مورد ضرب و جرح قرار می‌گیرند و بیم آن می‌رود که دچار آسیب‌های جسمی و روانی ماندگار شوند، این پرسش مطرح می‌شود که نقش نهادهای مسئول در حفاظت از آنان کجاست و چه سازوکاری برای جلوگیری از تکرار چنین فجایعی وجود دارد.

    این حادثه تنها یک پرونده کودک‌آزاری نیست؛ بلکه نمادی از شکاف‌های عمیق اجتماعی و ضعف حمایت از آسیب‌پذیرترین اقشار جامعه است. کودکانی که بسیاری از آنها قربانی فقر، محرومیت و شرایط دشوار اقتصادی هستند، به جای برخورداری از حمایت و فرصت برای بازگشت به زندگی عادی، با خشونتی مواجه می‌شوند که می‌تواند آینده آنها را برای همیشه تحت تأثیر قرار دهد.

    در کنار عاملان این خشونت، بخش دیگری از این ماجرا نیز تأمل‌برانگیز است؛ حضور افرادی که به جای تلاش برای متوقف کردن ضرب و شتم یا کمک به کودکان، تنها نظاره‌گر مانده و از صحنه فیلمبرداری می‌کنند. این رفتار، زنگ خطری جدی درباره فقر فرهنگی و عادی شدن خشونت در بخشی از جامعه است. جامعه‌ای که در آن ثبت تصاویر درد و رنج انسان‌ها جایگزین احساس مسئولیت و مداخله برای نجات قربانیان شود، نیازمند بازنگری جدی در ارزش‌های اجتماعی و انسانی خود است.

    حقوق کودکان نباید قربانی فقر، خشم، انتقام‌جویی یا بی‌تفاوتی اجتماعی شود. برخورد با تخلف احتمالی کودکان، تنها در چارچوب قانون و با رعایت اصول انسانی امکان‌پذیر است. هرگونه خشونت علیه کودک، صرف‌نظر از اتهام یا موقعیت او، نقض آشکار کرامت انسانی و نشانه‌ای از ناکامی جامعه در حفاظت از نسل آینده است.این نسخه لحن انتقادی و تحلیلی دارد و بر ضعف قانون‌گذاری، نبود بازدارندگی، کودک‌آزاری و بی‌تفاوتی اجتماعی تأکید می‌کند.

    #برمش_صدای_زنان_بلوچستان

    Bramsh-Balochistan woman’s voice

    تلاش برای دستیابی به برابری جنسیتی و رفع هر گونه تبعیض و پیشبرد فعالیتها بر بنیاد حقوق بشر سازمان ملل میتوانید از طریق لینک های زیر با بِرَمْش همراه باشید:

    وبسایت برمش :
    www.Bramsh.org
    Instagram:
    https://www.instagram.com/bramsh_org
    Telegram:
    https://t.me/bramshbalochistan

  • سپیده قلیان، فعال مدنی از زندان وکیل‌آباد مشهد آزاد شد

    سپیده قلیان، فعال مدنی از زندان وکیل‌آباد مشهد آزاد شد

    برمش/ روز شنبه نهم خرداد ماه ۱۴۰۵، سپیده قلیان، فعال مدنی زندانی که دوران محکومیت خود را در زندان وکیل‌آباد مشهد سپری می‌کرد، از این زندان آزاد شد.

    خبرگزاری هرانا مطابق اطلاعات دریافتی خود نوشت که آزادی قلیان پس از پایان دوران شش ماه محکومیت حبس تعزیری او صورت گرفته است.

    قلیان در ۲۱ آذرماه سال گذشته در جریان مراسم هفتم خسرو علیکردی، وکیل دادگستری در مشهد توسط نیروهای امنیتی بازداشت شد.

    این فعال مدنی که بارها سابقه زندان دارد امروز ساعاتی پس از آزادی با انتشار تصویری از حضور خود بر مزار خسرو علیکردی در شبکه ایکس نوشت: «دوباره سلام خسرو! چطور سعی کردند چشم‌های حقیقت را با قتل تو ببندند. اگر ما خاموش شویم پس کدام شهرزاد قصه تو را بگوید.»

    خسرو علیکردی وکالت تعدادی از زندانیان سیاسی، معترضان و خانواده‌های دادخواه را بر عهده داشت. پیدا شدن پیکر بی‌جان این وکیل دادگستری در دفتر کارش در مشهد در آذرماه سال ۱۴۰۴ موجی از واکنش‌ها را برانگیخت و بسیاری آن را “مشکوک” دانستند.

    #برمش_صدای_زنان_بلوچستان

    Bramsh-Balochistan woman’s voice

    تلاش برای دستیابی به برابری جنسیتی و رفع هر گونه تبعیض و پیشبرد فعالیتها بر بنیاد حقوق بشر سازمان ملل میتوانید از طریق لینک های زیر با بِرَمْش همراه باشید:

    وبسایت برمش :
    www.Bramsh.org
    Instagram:
    https://www.instagram.com/bramsh_org
    Telegram:
    https://t.me/bramshbalochistan

  • عید قربان، روایت ماندگار ایمان، فداکاری و آرامش

    عید قربان، روایت ماندگار ایمان، فداکاری و آرامش

    برمش/ عید قربان تنها آیینی برای تبریک گفتن نیست؛ روایتی ماندگار از ایمان، ازخودگذشتگی و سپردن دل به خداوند است؛ روایتی که در دل آن، آرامشی بزرگ متولد می‌شود.

    سازمان برمش فرارسیدن عید قربان را به تمامی مسلمانان جهان تبریک می‌گوید و برای همگان روزهایی سرشار از صلح، همدلی و امید آرزو دارد.

    #برمش_صدای_زنان_بلوچستان

    Bramsh-Balochistan woman’s voice

    تلاش برای دستیابی به برابری جنسیتی و رفع هر گونه تبعیض و پیشبرد فعالیتها بر بنیاد حقوق بشر سازمان ملل میتوانید از طریق لینک های زیر با بِرَمْش همراه باشید:

    وبسایت برمش :
    www.Bramsh.org
    Instagram:
    https://www.instagram.com/bramsh_org
    Telegram:
    https://t.me/bramshbalochistan

  • رد مرز کردن یک زن بلوچ به همراه دو کودک خردسالش، پنج روز پس از بازداشت در هیرمند

    رد مرز کردن یک زن بلوچ به همراه دو کودک خردسالش، پنج روز پس از بازداشت در هیرمند

    برمش/ روز گذشته ۲ خرداد ماه ۱۴۰۵، یک زن بلوچ که در روز دوشنبه ۲۸ اردیبهشت‌ماه در روستای سارانی از توابع شهرستان هیرمند با یورش نیروهای امنیتی و نظامی به منزل بستگان وی به همراه دو دختر خردسالش و یک نوجوان بدون ارائه حکم قضایی و تفهیم اتهام بازداشت و به مکانی نامعلوم منتقل شده بود، بدون ارائه توضیح رسمی به کشور افغانستان رد مرز شده است.

    هویت این زن بلوچ، «کلثوم رخشانی»، ۲۳ ساله فرزند عوض، دو فرزند خردسال وی نیز «سارا رخشانی» حدوداً یک‌ونیم ساله و «بی‌بی‌عایشه رخشانی» ۴ ساله، اهل منطقه شیرآباد شهرستان زاهدان، هستند و بی‌بی عایشه از ناحیه دو پا دارای معلولیت و مشکل حرکتی است.

    بر اساس این گزارش، کلثوم به همراه دو فرزندش پس از چند روز نگهداری در بازداشت، بدون اطلاع‌رسانی به خانواده و اعلام علت بازداشت، به مرز افغانستان منتقل و ردمرز شده در حالی که وی از شهروندان بلوچ اهل زاهدان و فاقد شناسنامه و مدارک هویتی بوده است.

    گفتنی است که در روز بازداشت این افراد، یک نوجوان از بستگان کلثوم نیز با هویت «اسحاق رخشانی» حدوداً ۱۶ ساله، فرزند بسم‌الله و یکی از ریش‌سفیدان منطقه به نام «عزیزالله ماککی (رخشانی)» فرزند حکیم‌خان، حدوداً ۵۲ ساله، اهل روستای سارانی که در همان منزل حضور داشته و نسبت به بازداشت زن و کودکان اعتراض کرده و خواستار توضیح درباره دلیل انتقال آنان شده است.، همراه آنان بازداشت شده‌اند.

    این خانواده در منزل بستگان خود در روستای سارانی حضور داشتند که نیروهای نظامی و امنیتی بدون ارائه هرگونه مجوز یا حکم قضایی وارد محل شده و با برخورد خشونت‌آمیز آنها را بازداشت کرده‌اند. در زمان بازداشت، عزیزالله درخواست کرده بود که دست‌کم کودکان و نوجوان همراه تحویل داده شوند یا علت بازداشت اعلام شود، اما نیروهای حاضر به‌جای پاسخ‌گویی، او را تهدید کرده و سپس بازداشت و به مکان نامعلومی منتقل کرده‌ بودند.

    بر اساس داده‌های گردآوری‌شده در مجموع دستکم ۹۷۸ نفر در طول سال ۲۰۲۵ در بلوچستان بازداشت شده‌اند. از میان این افراد، ۳۹۴ نفر فاقد مدارک هویتی یا شناسنامه بوده‌اند. در این میان، ۱۹ مورد بازداشت گروهی ثبت شده که در آن‌ها بیش از یک نفر به‌طور هم‌زمان بازداشت شده‌ و در ۱۲ مورد شمار بازداشت‌شدگان در یک اقدام واحد بیش از پنج نفر بوده است.

    #برمش_صدای_زنان_بلوچستان

    Bramsh-Balochistan woman’s voice

    تلاش برای دستیابی به برابری جنسیتی و رفع هر گونه تبعیض و پیشبرد فعالیتها بر بنیاد حقوق بشر سازمان ملل میتوانید از طریق لینک های زیر با بِرَمْش همراه باشید:

    وبسایت برمش :
    www.Bramsh.org
    Instagram:
    https://www.instagram.com/bramsh_org
    Telegram:
    https://t.me/bramshbalochistan

  • اعدام زن ۲۸ ساله در زندان اردبیل؛ مادری که کودکش را پشت میله‌ها به دنیا آورد

    عدام زن ۲۸ ساله در زندان اردبیل؛ مادری که کودکش را پشت میله‌ها به دنیا آورد

    برمش/ حکم اعدام «اسما زارعی»، زن ۲۸ ساله اهل شهرستان پارس‌آباد، سحرگاه چهارشنبه در زندان مرکزی اردبیل اجرا شد. او پیش‌تر در پرونده‌ای با اتهام قتل عمد همسرش به قصاص نفس محکوم شده بود.

    براساس گزارش‌های منتشرشده از سوی منابع حقوق بشری، اسما زارعی حدود سه سال قبل بازداشت شده بود و دوران بارداری خود را در زندان سپری کرد. فرزند او نیز در همان دوران حبس متولد شد و اکنون حدود دو سال سن دارد.

    منابع نزدیک به پرونده گفته‌اند که این زندانی پیش از اجرای حکم، در نوشته‌ای خواستار سپردن سرپرستی کودک خود به مادرش شده بود تا پس از اعدام از فرزندش نگهداری کند. همچنین گزارش شده که او یک روز پیش از اجرای حکم به سلول انفرادی منتقل شده و پس از آخرین ملاقات با خانواده، صبح روز بعد اعدام شده است.

    برخی گزارش‌ها همچنین به وضعیت بند زنان زندان اردبیل اشاره کرده‌اند؛ بندی که گفته می‌شود ده‌ها زندانی در آن نگهداری می‌شوند و چند زن دیگر نیز با حکم قصاص روبه‌رو هستند.

    تا زمان انتشار این خبر، مقام‌های رسمی قضایی ایران توضیح یا اطلاعیه‌ای درباره اجرای حکم منتشر نکرده‌اند. همزمان، نهادهای حقوق بشری بار دیگر نسبت به افزایش شمار اعدام زنان در ایران ابراز نگرانی کرده‌اند.

    #برمش_صدای_زنان_بلوچستان

    Bramsh-Balochistan woman’s voice

    تلاش برای دستیابی به برابری جنسیتی و رفع هر گونه تبعیض و پیشبرد فعالیتها بر بنیاد حقوق بشر سازمان ملل میتوانید از طریق لینک های زیر با بِرَمْش همراه باشید:

    وبسایت برمش :
    www.Bramsh.org
    Instagram:
    https://www.instagram.com/bramsh_org
    Telegram:
    https://t.me/bramshbalochistan

  • ۲۱ مه؛ روز جهانی تنوع فرهنگی و ضرورت پذیرش گوناگونی در ایران

    ۲۱ مه؛ روز جهانی تنوع فرهنگی و ضرورت پذیرش گوناگونی در ایران

    برمش/ ۲۱ مه روز جهانی تنوع فرهنگی برای گفت‌وگو و توسعه است. روزی که در سال ۱۳۸۱ خورشیدی (۲۰۰۲ میلادی) از سوی سازمان ملل متحد و با ابتکار سازمان آموزشی، علمی و فرهنگی ملل متحد (یونسکو) به رسمیت شناخته شد. هدف از نام‌گذاری این روز، تأکید بر ارزش تنوع فرهنگی، تقویت گفت‌وگو میان ملت‌ها و یادآوری نقش احترام متقابل در ساختن جهانی عادلانه‌تر و صلح‌آمیزتر است.

    ایران سرزمینی است که در طول تاریخ در محل پیوند فرهنگ‌ها و تمدن‌های گوناگون شکل گرفته؛ جایی که تنوع نه یک استثنا، بلکه بخشی از واقعیت تاریخی و اجتماعی آن بوده است. روز جهانی تنوع فرهنگی فرصتی است برای یادآوری این حقیقت که تفاوت‌ها می‌توانند سرچشمهٔ غنا، خلاقیت و همزیستی باشند.

    ایران کشوری چندملیتی و چندزبانی است؛ سرزمینی که در آن بلوچ‌ها، فارس‌ها، تورک‌ها، کوردها، عرب‌ها، ترکمن‌ها، لرها و دیگر گروه‌های ملی و فرهنگی در کنار هم زندگی کرده‌اند و زبان‌ها و فرهنگ‌های گوناگون، چهره‌ای رنگارنگ به این سرزمین بخشیده‌اند. این تنوع، بخشی از ثروت انسانی و تاریخی ایران است؛ ثروتی که می‌تواند پایه‌ای برای جامعه‌ای آزادتر و برابرتر باشد.

    با این حال طی حدود یکصد سال گذشته بخش مهمی از سیاست‌های حکومت‌های مرکزگرا در ایران بر ساختن هویتی یکدست استوار بوده و در این مسیر، بخشی از تنوع زبانی و فرهنگی نادیده گرفته یا کم‌رنگ شده است. محدود شدن آموزش به زبان‌های مادری، تمرکز سیاسی و اداری و کم‌توجهی به برخی فرهنگ‌ها و مناطق، از جمله موضوعاتی هستند که بارها مورد بحث قرار گرفته‌اند.

    اگر قرار است روزی ایرانی آزاد، برابر و متعلق به همه ساخته شود، این مسیر از پذیرش تنوع آغاز می‌شود؛ از این باور که هیچ زبان، فرهنگ یا هویتی بر دیگری برتری ندارد. همزیستی زمانی شکل می‌گیرد که همه بتوانند خودشان باشند، زبان خود را پاس بدارند، فرهنگ خود را حفظ کنند و در عین حال به تنوع دیگران احترام بگذارند.

    ایران زمانی زیباتر خواهد بود که رنگارنگی آن نه تهدید، بلکه سرمایه‌ای مشترک برای آینده دیده شود.

    #برمش_صدای_زنان_بلوچستان

    Bramsh-Balochistan woman’s voice

    تلاش برای دستیابی به برابری جنسیتی و رفع هر گونه تبعیض و پیشبرد فعالیتها بر بنیاد حقوق بشر سازمان ملل میتوانید از طریق لینک های زیر با بِرَمْش همراه باشید:

    وبسایت برمش :
    www.Bramsh.org
    Instagram:
    https://www.instagram.com/bramsh_org
    Telegram:
    https://t.me/bramshbalochistan

دکمه بازگشت به بالا