وقتی «آبرو و حفظ سنتها» از جان و حق انتخاب یک دختر مهمتر میشود
برمش/ قتل آزیتا (سهیلا) رحمتزهی را نمیتوان فقط یک مورد خشونت خانگی دانست. پشت این جنایت، اگر روایتهای منتشرشده درست باشد، زنجیرهای از باورها و سنتهای غلط قرار دارد؛ سنتهایی که گاهی «آبرو» و حرف مردم را از خواست، آزادی، امنیت و حتی جان یک دختر مهمتر میکنند.
سهیلا پیش از ازدواج گفته بود که از رفتار عبدالله رضایت ندارد و نمیخواهد با او ازدواج کند. اما نگرانی خانواده از حرف فامیل و مردم باعث شد مخالفت او جدی گرفته نشود. این همان جایی است که یک دختر، پیش از آنکه قربانی خشونت شود، قربانی نادیده گرفته شدن حق انتخابش میشود.
بعد از ازدواج نیز، بنا بر اطلاعات منتشرشده، اجازه ادامه کار در داروخانه و تحصیل در دانشگاه از او گرفته شد. تنها ۱۲ روز بعد، زندگی دختری ۲۴ ساله با خشونتی مرگبار پایان یافت؛ در حالی که هنوز آثار حنای عروسی روی دستانش باقی مانده بود.
مسئله فقط این نیست که چه کسی ماشه را کشید یا چه کسی ضربه زد. باید پرسید چرا وقتی یک دختر میگوید «من این ازدواج را نمیخواهم»، صدای او گاهی در برابر جملههایی مانند «آبرویمان میرود»، «مردم چه میگویند» و «حرف فامیل چه میشود» بیاهمیت میشود؟
آبرو نباید بهانهای برای گرفتن حق انتخاب از زنان باشد. هیچ سنتی، هیچ قضاوتی و هیچ حرف مردمی نباید از جان و آینده یک انسان مهمتر باشد.
سهیلا اگر از ابتدا شنیده میشد، شاید امروز زنده بود. این همان پرسشی است که باید در برابر خانوادهها و جامعه قرار بگیرد: چند زن باید قربانی شوند تا بفهمیم «نه» یک دختر، باید جدی گرفته شود؟
#برمش_صدای_زنان_بلوچستان
Bramsh-Balochistan woman’s voice
تلاش برای دستیابی به برابری جنسیتی و رفع هر گونه تبعیض و پیشبرد فعالیتها بر بنیاد حقوق بشر سازمان ملل میتوانید از طریق لینک های زیر با بِرَمْش همراه باشید:
وبسایت برمش :
www.Bramsh.org
Instagram:
https://www.instagram.com/bramsh_org
Telegram:
https://t.me/bramshbalochistan